Siegfried

Chapter 15

The night stole so fast

An assassin of dark

Seizing the day

With his army of stars.

- Unknown

Chapter Fifteen

As I lay dying

When you all planned everything and you expect it to happen smoothly, that there's nothing wrong will ever gonna happen in your way. That you think you have it under your control.

Pupunta kami dito at gagawin ang lahat para maibalik ang liwanag at babalik din sa dati ang lahat.

But what can I say, hindi ko hawak ang mga mangyayari sa susunod pang mga araw.

Maybe next time I should expect the unexpected, there's no perfect plans anyway.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko sa kama. That jerk locked me here at hindi ko alam kung ilang araw na ako sa kwartong ito. The doors, windows, lahat iyon nakasara.

I opened all the drawers, cabinet pero walang laman ang lahat ng iyon. Pumasok ako sa bathroom at ang bilog na salamin na nakakabit sa dingding ang agad kong nakita with my reflection.

I looked like a mess, nangingitim ang mata ko sa ilang araw kong hindi pagkakatulog. I smiled sadly.

"Hinahanap kaya nila ako?" Walang buhay na natawa ako kasabay ng pagtulo ng luha ko.

Why would they even look for me?

Baka nga tuwang-tuwa pa ang mga iyon na wala na silang babantayan na pasaway at matigas ang ulong tulad ko.

Naghanap ako ng matigas na bagay at nakita ko ang isang paso malapit sa pinto. Inalis ko ang halamang nakatanim doon saka binuhat ang paso at ibinato sa salamin. Nakagawa iyon ng ingay tanda na nabasag ang salamin.

Kumuha ako ng bubog saka lumabas ng bathroom at humiga sa kama.

I know my idea is insane but I don't want to live anymore like this. I'm tired. I'm done.

Nanginginig ang kamay na idinikit ko ang bubog sa palapulsuhan ko saka ako pumikit. I bit my lip to suppress any sound when I slowly slashed my wrist.

Napaungol ako at namilipit sa sakit pero kahit ganoon ay nagpatuloy ako hanggang sa unti-unti na akong nanghihina at nagiging malabo na ang paningin ko. Walang lakas kong binitawan ang bubog saka tumitig sa kisame.

When I closed my eyes I heard the door opened and someone called my name, but I know, it's just my hallucination.

Napasinghap ako ng may bumuhat sa'kin at kahit nanghihina ay tinitigan ko ang nagbubuhat sa'kin.

"Open your eyes, Frances... Just f*****g open your eyes."

"I-Is that r-really you, D-Daelan?" Paos kong tanong at hinaplos ang kanyang pisngi.

He has mustache, beards, and mutton chops so I know he is Daelan or maybe this is just part of my hallucination.

Binawi ko rin ang kamay ko ng makitang nalagyan ang kanyang mukha ng dugo.

"f**k, what happened?" I heard Felix voice.

"What did you do to her, Lorcan?" Lyon angrily growled at someone and I'm too weak para ilibot pa ang tingin sa paligid.

But I know they are here. Those freaks are here. Their images, I can see it even it's blurry. But I know it's them. I know it.

Narinig ko ang malakas na suntok at pagtama ng isang bagay sa isa pa.

Nilagyan ni Elric ng tela ang palapulsuhan ko para pigilan ang pag-agos ng dugo ko.

"What happened, Frances?" Puno ng pag-aalalang tanong ni Elric.

Ungol lang ang sinagot ko at sumiksik sa dibdib ni Daelan.

May narinig akong papalapit na mga yabag.

"What happened? I smelled bloods and this place starts to be surrounded by... Nightwalkers." Siege shouted.

Naramdaman ko ang titig ni Siege kaya binalingan ko ito pero ang kanyang pulang mata ang sumalubong sa'kin.

Marahas syang nagmura saka tumalikod.

Why can't you control your bloodlust, Siege? They can control it but why can't you?

"Kailangan na na'ting umalis dito." Si Aiken. "Dumadami na ang mga nightwalkers."

"It's not my problem if she tried to kill herself..." Sabi ng lalaking kakambal ni Daelan. "A deal is a deal, Daelan."

Daelan gritted his teeth. "We need to make sure she's safe first."

"Ihahanda ko na ang sasakyan." Ani Felix at narinig ko na lang ang pagtakbo nito.

Naramdaman kong naglakad si Daelan.

"Carry her."

"What? Are you f*****g serious?" Siege spat. "You know that I might hurt her."

"Then control yourself!"

Ibinigay ako nito kay Siege at wala na akong lakas para tumanggi o magreklamo.

I can feel Siege's body tensed when he carried me.

"You, Elric and Felix will make sure that Frances is safe." Lyon commanded. "Haharangan namin ang lahat ng mga nightwalkers na magtatangkang sumunod sa inyo."

"Why us?" Siege frowned in disbelief.

"Because you can cast instant death and Felix can move objects." Elric murmur. "And I can stop time."

Napamura na lang si Siege.

Daelan's twins tsked. "I can't believe this, you all are willing to risk your life just to save that girl?"

Lyon glowered at him wrathfully. "Yeah, just like what Sebastian did to us."

Natigil sila sa bangayan ng may bumusina sa labas.

"This is a f*****g bad idea." Siege whispered grudgingly.

"Make her safe, Elric." paalala ni Daelan bago kami lumabas at sumakay sa kotse nila.

Si Felix ang nagmaneho at katabi nito si Siege. Sa likod naman ako habang nakahiga at ginagamot ni Elric ang kamay ko.

"Just open your eyes, Frances." Elric gasped when I closed my eyes.

Kung alam ko lang na ililigtas nila ako, hindi ko na sana tinangka pang saktan ang sarili ko.

I held his hand and smiled. "I-It's okay, E-Elric."

Ayaw ko na silang bigyan pa ng sakit ng ulo, problema at intindihin.

"Don't f*****g say that." Agap ni Felix.

Mas binilisan pa ni Felix ang pagpapatakbo ng sasakyan. Nakakarinig ako ng sigawan sa labas.

"You'll live so shut up." Siege rebuked, he sounds frustrated, scared and uneasy. Maybe because of my bloods.

"Bilisan mo pa ang pagpapatakbo, Felix." Utos ni Elric.

"f**k those night-fuckers." Siege growled. "I'm going to kill all of them."

Naaninag kong lumabas ito sa bintana at pumaitaas sa bubungan.

I shut my eyes, even I want to stare at them. Hindi ko na kaya. It's okay, I told myself. I will be at peace now.

Dahan-dahan kong iminulat ang mata ko, malabo noong una kaya pumikit ulit ako saka nagmulat ulit at iginala ang tingin sa silid na kinarorooan ko. I'm lying on a soft bed with a comforter.

Nanghihinang umupo ako at agad na dumako sa palapulsuhan ang mata, nakabenda na iyon. Hinawakan ko iyon saka tumayo. Medyo nahilo kaya napaupo ako sa dulo ng kama.

I'm wearing a white above the knee dress that has a creamy white ribbon on it's waist.

Napalunok ako saka nagsimulang naglakad palabas sa nakabukas na pinto. Dinig ko ang tunog ng alon, mukhang malapit lang dito ang dagat.

Napangiti ako pagbaba sa hagdan ng makita silang kumpletong nakaupo sa sala pero kumunot ang noo ng mapansing tahimik sila at seryoso.

"Hey! I didn't die, so what's the problem?" I joked but they remain serious.

Saglit, baka naman kaluluwa na ako at patay na kaya hindi na nila ako nakikita.

Terror overtook my face. I'm dead? Am I really dead?

I stiffened when someone hugged me, it's Daelan.

I sigh in relief, I'm not dead. Thank God!

Tinapik ko ang likod nito, natawa na lang kasi ang higpit ng yakap nito at para bang ayaw na akong pakawalan.

"Tell her, Daelan." Aiken urged. "Tell her what you did."

Kinabahan ako. May problema nga.

Bahagyang lumayo sa'kin si Daelan at nailang ako ng titigan lang niya ako.

I chuckled and sat down, trying to hide my flushed cheeks.

"You all lied to me," inirapan ko si Daelan. "Sabi mo patay na ang kambal mo."

"For me, he's already dead... And he will be dead soon because he deceived and kidn*pped you."

Nagulat ako sa walang emosyon nyang boses at mukha. Sa itsura nya ngayon at sa uri ng boses nya, mukha talagang gagawin nya ang banta.

I cleared my throat and looked at them. "Ano ba ang ginawa ni Daelan?"

Si Elric ang sumagot. "His ability and freedom in exchanged of you, Frances."

My mouth fell open, I narrowed my eyes at Daelan into crinkled slits. I stand and faced him, slightly punched his chest.

"What did you do, Daelan? Please tell me that Elric is lying---"

"I'm not lying, I never lied." agap naman ni Elric.

Felix elbowed him and mouthed 'shut up'.

"We will give you time to talk" ani Lyon at saka sila nagsialisan.

Daelan cleared his throat. "You've been unconscious for almost five days"

Ngumuwi ako. Ang dami na naming nasayang na araw sa lugar na ito.

"Why did you do it?" Hindi makapaniwalang bulong ko sa kanya, nanghihina.

Tumitig siya sa'kin at nginitian ako. "Because you are more important than my ability and my freedom, Frances."

My heart thumped heavily as tears ran down my cheek. I stared at his face, there's so much emotion in his eyes, his face that I can't named.

"I will do it again without blinking, Frances... I will always save you without thinking twice."

I shook my head and covered my mouth to suppress my sobs.

He stepped closer then hug me. Napahagulhol na ako.

"How dare you, Daelan..." I grip at his shirt. "Paano mo nagawang basta na lang talikuran ang kapangyarihan mo at sila Lyon dahil lang sa'kin."

"Sshh!" He said, calming me. "As I said, you are more important than anything else, Frances."

Umiling ako. "I-I don't understand."

Napapikit ako ng maramdamang hinalikan nya ang noo ko, matagal iyon. Tila ba ayaw na nyang lumayo sa'kin. Kahit kailan, hinding-hindi ko maiintindihan kung bakit nya iyon ginawa.

Nakatanaw ako sa bintana ng sasakyan nila, it's a monster truck kaya kahit sa mabato o lubak-lubak na daan ay kaya ng sasakyang iyon.

Nararamdaman ko ang panaka-nakang tingin sa'kin ni Lyon pero hindi ko iyong pinagtutuunan ng pansin.

Nang matanaw na namin ang red desert ay itinigil na ni Lyon ang kotse. Elric said that this is the smallest desert in the whole world.

Hinintay kong makababa sila pero nagulat ako ng magsalita si Siege sa likod.

"Soon, Daelan will be back with us... I'm sure of that. He said like he's assuring me and it shocked me too.

Napakurap-kurap ako, natulala, nang matauhan ay nasa labas na silang lahat. I tilted my head and followed them.

Tahimik. No one's talking or even joking. It's unusual that Felix was silent.

Nag-squat ako at dinama ang buhangin ng disyerto. Napangiti na lang. Tumayo at sinundan sila.

"So where's the f*****g portal, Elric?" Felix asked.

Elric's holding a compass, map and his phone.

"Well, I can't find the portal in ways---"

Pinandilatan ko sya.

"Elric, hindi sakop ng ways ang mga supernatural portals"

"Then used the compass or map." Aiken said, impatiently.

"Azalea said it's in the middle of the desert... Makikita lang ang portal kung gusto nitong magpakita." Lyon recalled.

Nagtaka ako ng huminto sila sa paglalakad. Hinawakan ni Siege ang kamay ko at hinila palapit sa kanya. Sila naman ay hinarangan ako, tinatago sa maaring kalaban.

Ano na naman bang problema?

Humangin ng malakas, saka nakarinig kami ng whistle. Noong una ay mahina lang hanggang lumakas iyon pagkatapos ay may mga lalaking humarang sa daraanan namin.

Sumigaw ang mukhang leader nila ng isang banyagang salita, kakaiba iyon sa lengguwahe ng babaeng receptionist. But they have black skin.

"Anong sabi nila?" Tanong ko kay Elric.

"They are not going to allow us to bring back the sun."

My heart pounded when Siege grip my hand tighter.

Sumigaw din si Lyon sa banyagang iyon kasunod ni Aiken. Napasentido ako, medyo sumakit ang ulo dahil hindi ko naiintindihan ang mga sinasabi nila.

Nagsitawanan at naghiyawan ang sila sa sinabi ng isang maliit na lalaki. Aktong susugod na ang mga ito ng may biglang lumitaw na lalaking nakasuot ng hoodie sa grupo ng mga humaharang sa'min, even though he's wearing that, I know he's not one of them because his appearance is different.

Itinaas nya ang kamay, sa pagbaba non ay biglang lumiwanag at para kaming nilamon non.

At sa isang iglap, nasa gitna na kami ng kagubatan.

"Holy s**t!" Sigaw ni Felix.

"W-Where are we?" Tanong ko habang inililibot ang tingin sa paligid. "Who is that guy? How can he... Oh! God, he have powers too."

"It's the ability to cast someone out and forbid them from returning." Elric informed me. "Or simple as banishing."

Sinuntok ni Lyon ang puno sa tabi nito at hindi na ako nagulat ng bigla iyong matumba.

"f**k them... Fuck... Them." Sunod-sunod niyang sigaw, yumuko at napahawak sa tuhod. "I'm going to kill all of them "

Gusto ko syang lapitan lalo na ng makitang dumugo ang kanyang kamao pero natigil din ng makitang mabilis din iyong gumaling.

"You all knew that guy?" Tiningnan ko sila isa-isa. "Just like Daelan's twin, isa rin sya sa mga nakalibing sa Sebastian tomb... Hindi ba?"

Nag-iwas sila ng tingin.

"May mga bagay pa kayong hindi sinasabi sa'kin---"

"Because it's not f*****g important." Sansala ni Felix sa iba ko pang sasabihin.

Tiningnan ko sya ng masama. "Yeah? You think? And because it's not f*****g important, Daelan lose his ability and we lose him too. Because it's not f*****g important, may lalaking basta na lang tayo minanipula at itinapon sa kung saan."

Natahimik sila sa sinabi ko.

I bit my bottom lip when I realize what I just said, the way I raised my voice and the way I acted. I closed my eyes and rubbed my forehead.

I cleared my throat. "I'm sorry, I didn't mean---"

"You are right." Elric cut me off.

"We're should be the one saying sorry to you." Aiken let out a harsh breath. "C'mon, may portal pa tayong hahanapin."

Napangiti na rin ako at tumango. Ganon na lang ang gulat namin ng pagharap namin ay biglang nagkaron ng balon mga ilang hakbang mula sa amin.

When I glanced at them, they're staring at it too like the well is the most beautiful creature in the whole world. It's beautiful even though it's old. Nagliliwanag ang loob ng balon at parang naglalabas pa iyon ng kulay dilaw na kinang. Umaagos ang tubig nito pero hindi naman iyon umaabot sa'min.

Ngumuwi ako. "Oh! Please, don't tell me that... That is the portal?"

Felix smirked. "That is the portal, Frances."

My eyes widened when Aiken walked near the well, at ang tubig parang may sariling buhay na gumilid. Then he smirked at us.

"See you on the other side, folks." Saka bigla na lang syang tumalon.

Napatili ako. Sumunod si Elric at Felix.

"Wala bang ibang daan? Iyon parang sa Harry Potter lang, sasakay sila sa tren para makarating sa Hogwarts. O di kaya sa Narnia, iyong closet nila, doon ang lagusan papuntang Narnia. O doon sa stranger things, gumawa na lang tayo ng sariling portal. Si Eleven, she can move things too just like Felix. So I know, Felix can make a portal too." I babbled nervously.

Nakakunot noong nakatitig sila Lyon at Siege sa'kin.

Tumikhim si Lyon. "When this is all over, I will watched all of that.. But now, you need to jump, Frances."

Napaungol ako at lumapit sa balon, liwanag lang ang nakikita ko.

Bakit ba kailangang maging mahirap pa ito?

"C'mon, it won't hurt." Siege encouraged me.

I sigh, ipinikit ang mata saka wala sa sariling tumalon.

Sa muling pagmulat ng mata ko ay nasa ibang lugar na ako. Walang katapusang bundok at mga puno. Puro berde ang nakikita ko.

It was actually breathtaking, the air is so fresh and oh my, sun. Pumikit ako at dinama ang sinag ng araw. I missed this.

Nang magsawa, naglibot ako sa kagubatan. Hinanap sila Elric.

"Where am I?" I asked myself.

Napalingon ako ng may tumikhim sa likod ko at namilog ang mata ko ng makakita ng isang nakakatakot na nilalang na hanggang hita ko lang.

"Maligayang pagdating sa Aztheiodia!"