Chapter 3

2548 Words
I know what it's like To be afraid of your Own mind. - Dr. Spencer Reid Chapter Three There will be blood "You know f*****g what, being f*****g quiet will not f*****g help you coz you'll f*****g stay with us for like for-f*****g-ever so f*****g just accept it" Tiningnan ko sya ng masama, we're walking in the middle of the woods and I don't know where the hell we're going. Nginisian nya lang ako, ni hindi man lamang natinag o di kaya natakot. Sino nga bang matatakot sa tulad ko? I'm small, weak and I can't even defend myself. "Who's 'us'?" I asked. He shrugged. "You'll know when we get there" "Where are we going? Where are you taking me?" "Curious aren't we?" Hinawakan nya ang siko ko. Pumalag ako. "I know you're not a Filipino but I'll still asked this," I sigh. "Do you understand Tagalog?" Dahil konti na lang, dudugo na ang ilong ko sayo. Ngumisi lang sya at ang sarap nya lang sapakin. Binitawan nya ako. "May dadaanan lang ako pagkatapos nito sasama na ako sayo kahit sa impyerno pa" Hindi ko na sya hinintay na magsalita at naglakad na ako. I don't care if he doesn't understand me. I know that the Sebastian tomb is just nearby. Kung hinayaan siguro namin na mabasa na lang ng ulan, kung nagpatuloy sana kami sa paglalakad kahit malakas ang ulan... Hindi sana nangyari ang lahat ng iyon dahil malapit na kami non sa mansion ni lolo. Nakaramdam ako ng kakaiba ng nasa harap ko na ang lagusan papasok ng Sebastian tomb. I remembered the face of Avi, her voice. I remembered everything about that night. "There's nothing in there." I glanced at him, he's hand is on his jeans pocket. "Just saying, if you really want to get in" "You're not coming with me?" "Once I get in... I can't go out because I can't pass through the entrance and I will wait again---" "Wait," I cut him off. "How do you know that there's nothing in there?" Napalunok ako't napaatras ng may unti-unting napagtanto. Ito ba ang tinutukoy ni Avi sa journal? "Who are you?" Naniningkit ang matang tanong ko. "Oh! How silly of me," he extended his hand. "Just call me Felix, how about you?" I frowned and stared at him, disbelief is in my eyes. Kumalat ang takot sa'king katawan. I step backward. "Tell me, you were buried here... A-Are you?" "I thought you're not going to asked" he chuckled. I held my breath. "Wh-What are you?" Napapitlag ako ng tumunog ang kanyang cellphone. "Hold that thought, honey," then he answered his phone. "We're com--- ing" he tsked then glared at his phone and looked at me. "See that, my big brother-fucker turned off his phone without even saying f*****g goodbye to me. How insolent." Nilapitan nya ako't gulat pa rin ako kaya naging sunod-sunuran ang katawan ko ng hawakan nya ang siko ko't igiya kung saan. Natanaw ko na ang kalsada at isang sasakyan. Nang makalapit doon ay may lumabas na isang lalaki. Felix pointed his cellphone's flashlight in the face of the man who's standing in front of us while chuckling like a kid. The guy frowned. He has a slate-blue dull eyes, he got this boredom in his eyes while looking at Felix. Unruly eyebrows, firm barrel-chested, Roman nose and narrow lips. Just like Felix, he also has a long hair but it was tied properly. He's wearing a dark v-neck, a leather jacket and a jeans, I guess. "I learned it from her," Felix slightly laughed then glanced at me. Lumingon sa'kin ang lalaki at para akong nahihipnotismo sa taglay nyang kagwapuhan dahil hindi ko maialis sa mukha nya ang mata ko. My heart pounded inside my chest. "Get in, they're waiting for us" he said in a coarse voice and he has also an accent. And it's so freaking hot. His forehead puckered, maybe he noticed that I'm intently staring at his face. I blushed profusely, I immediately look away when our eyes met. Nakasimangot na pumasok sya sa kotse. "That's my older brother..." Felix informed. "Call him Lyon and be careful with him---" "You do know that I can hear you, Felix" Lyon interrupted. Felix smirked. "Just giving her a warning, Lyon" He opened the door for me and I'm too preoccupied by Lyon's presence to notice Felix's gentleness. Aktong uupo si Felix sa tabi ko ng sitahin sya ni Lyon. "I'm not your driver, you imbecile creature" "Ouch, Lyon, you're hurting my feelings," isinara nya ang pinto sa tabi ko at binuksan sa kabila at tumabi kay Lyon. Lyon starts the engine while Felix opened the MP3 player. "Not that, Felix" He's smiling while staring at Lyon. Tila inaasar pa ito. "Don't," But Felix clicked the play button. Pumailanlang ang kanta ni Taylor Swift. Lyon silently cursed and just focus his attention in the streets. Ang lakas ng kabog ko lalo pa't muntik-muntikan na kaming mabangga at ang gilid lang ng matirik na kalsada ay malalim na bangin. And it looks like they're enjoying the harsh and carelessness of Lyon maneuvering the car. "Excuse me," I utter and closed my eyes. "Can you please take it slow, I think I'm going to die in nervousness" Felix laugh, he even tap my cheek. "Look at you, you look like a ripe tomato" Nakahinga lang ako ng bagalan na ni Lyon ang pagda-drive. Inililibot ko ang tingin sa labas ng bintana ng nasa town na kami. The place looks like a ghost town. Makalat ang kalsada, walang tao, tahimik at may nagkalat na apoy. Kahit gusto kong bumaba at puntahan sila mom ay sigurado akong hindi sila papayag. "You need to stop the car" I whispered. "Not going to happen" Felix said. "I need to take a pee" Nagkatinginan silang dalawa. "I really need to take a pee," umarte pa akong ihing-ihi na. Ipinagdikit ko ang mga hita at niyakap ang tyan. "We're almost there, can't you just hold it," Lyon scowled. I sarcastically smiled at him. "Gusto na sana kita eh, perpekto ka na pero bakit ang sama ng ugali mo." Felix smirked while Lyon just roll his eyes like they understand me. Wait, do they? Of course not. I shrugged. "Fine, just don't complain if I pee here because I can't hold it anymore," Felix rolled his eyes and look at Lyon. Lyon grimaced but he stopped the car. Lihim akong napangisi. Bumaba si Felix, hindi ko na hinintay na pagbuksan pa ako nito at bumaba na rin ako. "I need to go to CR" sabi ko kay Felix "Just pee there" nakangising itinuro nya ang gilid ng kalsada. "Seriously?" Pinandilatan ko sya. I opened my phone's flashlight at naglakad-lakad. "Don't go far," Neknek mo! Nagkunwari akong umihi ng malayo na ang distansya ko sa kotse at nang masiguro kong hindi sya nakatingin dito ay mabilis akong tumakbo. Hinihingal akong nagtago sa mga building. I tried to contact my mom and dad but they're not answering it. Malapit lang naman ang bahay namin dito at malalakad ko iyon. I stopped from walking when I heard a growling sound, I immediately hid at the back of the stone pillars. Pigil ang hininga habang hinahanap ng mata ko kung saan nanggagaling ang ingay at muntikan na akong napatili ng makita sa di kalayuan ang mga lalaking tila gutom na gutom habang nakasubsob ang mukha sa leeg ng kanilang biktima. I covered my mouth with my hand to prevent from gasping. Namilog ang mata ko ng makita ang isang lalaking tumigil sa ginagawa at nagsimulang amuyin ang hangin. Shit! Ngumisi sya. "Mukhang may dadagdag sa hapunan natin" Bago pa ako makatakbo ay pinalibutan na nila ako, all in all they're seven. Kumabog ang dibdib ko sa sobrang takot at hindi na ako makagalaw, nanginginig ang katawan ko't pinagpapawisan na ako ng malapot. I can't even breath properly. Dinilaan nila ang mga labing may tumutulo pang dugo. Their eyes is color silver and it's glowing with hunger and lust. I was breathing hard, I tried to relax but I can't. I'm scared as hell at ano mang oras ay maluluha na ako. One guy step forward while smirking and staring at my body with his lustful eyes. "H'wag kang mag-alala, titikman ka muna namin bago ka maging tulad namin. At sinisigurado kong, hahanap-hanapin mo o gagawin namin" Umiling ako, tears shimmered in my eyes. They all laughed in unison like my situation is some kind of joke. Umatras ako ng umatras hanggang sa maramdaman ko na lang ang isang malamig at matigas na pader sa likod ko. Humalakhak ulit sila. "Miss, h'wag kang matakot dapat nga magpasalamat ka pa sa gagawin namin" "Sinasabi namin sayo, Miss, para kang dyos oras na maging tulad ka namin. Lahat matatakot sayo, lahat kaya mong gawin." Tuluyan na akong umiyak ng hawakan ng isang lalaki ang aking kamay. Napapikit ako ng amuyin nya ang leeg ko't hindi pa nakuntento ay dinilaan nya pa. "Hmm, sariwang dugo" Iminulat ko ang mata ko ng marinig na tila nahihirapan syang huminga. Muntikan na akong masuka ng makita ang walang tigil na dugong lumalabas sa kanyang bibig saka sya unti-unting napaluhod saking harapan at nangingisay na napahiga hanggang sa tuluyan na syang nawalan ng buhay. "Anong ginawa mo sa kanya?" Sunod-sunod akong umiling. "Papatayin kita---" Hindi na nito naituloy ang sasabihin ng biglang maalis ang puso nito sa kinalalagyan ng dibdib nito. Namilog ang mata nya at napaluhod bago walang buhay na napahiga. Natutop ko ang aking bibig. "Isa kang demonyo" Kumuha ng bato ang isang lalaki saka iyon binato sa direksyon ko. Napaatras ako't napapikit na lang, handa sa ano mang ibato nito pero ganon na lang ang pagtataka ko ng wala man lamang tumama sakin. Unti-unti kong iminulat ang mata ko't nakita ang mga lalaking nanlalaki ang mata dahil nakalutang ang bato. Umatras sila ng gumalaw ang bato at sa isang iglap ay tumama iyon sa ulo ng isang lalaki. Sa sobrang lakas, lumagpas pa sa kanyang ulo. At isa-isa, ay naalis ang kanilang mga puso at napahiga sa sahig. Wala ng mga buhay. My eyes widened, I can't think straight. Tila paulit-ulit na nagri-replay ang mga iyon sa utak ko. Para akong masusuka, ni hindi ako makalunok. Someone clapped their hands, it's Felix. He's with Lyon who's leaning on one of the stone pillars while his arms is crossed in his chest. Sila ba ang gumawa non? "Impressive, huh" Kumunot ang noo ko sa sinabi ni Felix, is he referring to me? Impossible, hinding-hindi ko iyon magagawa. Ni sumuntok o sumipa, hindi ko kayang gawin. Nagulat ako ng may biglang lumitaw na lalaki sa harap ko na parang kanina pa sya nandon pero hindi ko nakikita. He stood 5'11, I guess and he has a broad-shoulder. And just like Lyon and Felix, he have a shoulder-length hair that was tied in a messy bun. "Don't start," Napatingin ako sa tumulong sakin ng magsalita sya. He also has an accent, he's voice is cold. Nagsimula itong maglakad palayo sa lugar na iyon na ni hindi ko man lamang nakikita ang mukha nito. I saw Lyon tilted his head and follow that guy. "I can't believe it, you actually escaped from me" Hindi ako makatingin kay Felix, hindi pa rin maalis sa isipan ko ang mga nangyari. Humalukipkip ako ng lapitan ako ni Felix, disappointment is written on his face. "You broke my trust" Para akong nawalan ng lakas na magsalita, para akong nanghihina. What if they're going to kill me? He tsked. "Is this your first time to witness that kind of stuff?" Mahina nyang tanong. Dahan-dahan akong tumango. "Damn, in this kind of generation, there's this square-thing that you can see everything, you'll know what's happening in the world everyday, you can watch anything. That's Television, in short TV... There's different---" Tiningnan ko sya ng masama, nainsulto ng kaunti. "I know that, you don't need to elaborate. I'm not stupid" He groaned and snap his fingers. "You knew about it. So, I know you watched movies about killing murder---" "Yes," I cut him off. "I've watched that kind of stuff... But only in TV. Not face to face, not in front of me. Not that brutally," Itinuro ko ang mga wala ng buhay na mga lalaki. "Not that... That..." Napaluha ako, hindi ko alam kung maiaalis ko pa sa utak ko ang mga nangyari. Ilang minuto bago sya ulit nagsalita. "There's more to come... You need to be ready, to be strong, to just accept everything that's happening. Coz, honey, there's more brutal ways to kill a person. This is just one of the basic." Akala ko hihilain nya ako pero hindi dahil tinalikuran nya ako't sumunod sa kanila Lyon. I bit my lower lip. So what now, Franchesca? "Don't wait for me to pull or carry you again, even your f*****g small... Trust me, you are f*****g heavy" Wala sa sariling tumakbo ako at mabilis ko silang sinundan pero hindi ko naabutan ang lalaking tumulong sakin. Itinigil ni Lyon ang sasakyan sa gilid ng isang eroplano. "Where are you taking me?" Nakababa na sila kaya hindi nila ako nasagot. Kinakabahan ako at hindi mapakali kung saan ba talaga nila ako dadalhin. Kung ano ba ang kailangan nila sakin. Nang makaloob sa eroplano ay nagulat ako ng makita ang loob, it looks like a mini sala. There's a gray sofabeds, a small glass table and a small fridge. Sa dulo ay may pulang kurtinang nakaharang at dahil hinahangin iyon ay naaninag ko ang isang lalaki doon. Bahagya ko lang nakita ang mukha nito dahil hinawakan ni Felix ang braso ko't iginiya paupo at umupo rin ito sa harap ko. Si Lyon naman ay pumasok sa isang pinto. Napatingin ako sa bintana ng maramdamang nagsimulang umangat ang eroplano hanggang sa tuluyan na iyong lumipad. "Where are you taking me? What do you need from me?" I looked at Felix. His face, appearance is now more defined because of the light. He has an azure beady eyes, plucked eyebrows, doughy pallid skin, rugged face, pointed nose and narrow lips. He's sooty hair is slightly covering his face. He's leaning on the back of the sofabed while playing his phone. "Feed her first, Felix" Agad na dumako ang tingin ko sa lalaki ng iangat nito ang kurtina. He has a mutton-chops sideburns in his high cheekbones, a tiny moustache and beard. He has a steely olive sharp eyes, turned-up nose, pursed lips and bisque skin. His left brow has a small scar that causing his appearance to be more scary. Mabilis akong nag-iwas ng tingin. "That's Daelan," pakilala ni Felix. "And, Daelan, this is..." he snap his fingers twice then looked at me with brows furrowed. "What's your name again?" Pinandilatan ko sya't tumanaw na lang sa bintana. Hindi ko alam kung makakakain pa ba ako ng maayos matapos ang mga nasaksihan ko kanina, I don't think so. Tumayo si Felix at lumapit sa fridge. "What do you want to eat?" He opened the fridge. Namilog ang mata ko ng makita ang laman non. "Oops," mabilis nya iyong isinara at nakangising tumingin sakin. "There's no food for you" Hindi pa rin ako makapaniwalang iyon ang laman ng fridge nila. Bloods, more blood bags, and more bloods.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD