Ric Aldrin Ocampo's Point of View:
Ilang oras na mula nang makauwi ako ngunit hanggang ngayon ay nandito pa rin ako sa loob ng sasakyan. Ilang beses na akong huminga nang malalim para pigilin ang namumuong galit sa dibdib ko ngunit ni kahit kaunti ay hindi iyon nabawasan.
Nagmulat ako ng mga mata at umalis sa pagkakasandal sa upuan. Hindi ko alam kung paano ko pakakawalan ang sobra-sobrang emosyong nararamdaman ko.
Napakurap ako nang muling maramdaman ang pamumuo ng mga luha sa gilid ng mga mata ko. Inis na pinalis ko ang mga iyon at pinagsusuntok ang manibela.
Naramdaman ko ang paghapdi ng mga kamao ko pero wala akong pakialam. At kahit na may bumakas nang dugo sa mga iyon ay hindi ako tumigil sa pagsuntok sa kawawang manibela.
Kulang pa iyon. Kulang na kulang pa ang sakit at hapdin
