I See Black (COMPLETED) TAGALOG

Chapter 17: Hard Thing

Shakirra’s POV

Everything happened so fast. Parang de javu na bigla na lamang dumating ang aming family lawyer. After he knew that I am still alive, he really cried. He can’t believe it. We gave him two hours before he processed everything that has happened. I can’t see him but with the every reaction that he gave us, he looked like he just saw a ghost. Mukhang kapani-paniwala talaga na namatay na ako.

Ang masama pa niyan ay may death certificate na naka-file para sa akin. But, it is so easy. That certificate can be annulled anytime when I have my appearance to the public. Our laywer will process it secretly.

We will move secretly.

Two days had passed since that day. Marami ang nangyari. At sa lahat ng iyon, wala akong pinagsisisihan sa mga naging desisyon ko. Mas natutuwa pa nga ako sa nangyayari. Ano naa lang kaya ang magiging reaksiyon nila kapag nalaman nila na buhay ako? Hindi nila alam na patay ako, hindi rin nila alam na buhay ako.

I evilly smirked. I’m going to make my sweet come back sooner.

Nagbalik na rin si Hope sa trabaho niya. Our family lawyer contacted three of our house maids before. Sinabi kasi ng lawyer namin na wala na sila roon mula nang mailibing kami at kasama na kuno ako. Our house is ready for sale na and it will be donated to one of my parent’s chosen charity. Pero dahil buhay ako, hindi na iyon matutuloy. I wanted our house helps to stay in there and take care of our house. Alam ko na mahirap ang buhay nila kaya gusto ko na manatili sila roon hindi lang para mabantayan ang bahay kung hindi ay pati na rin na magkaroon sila ng kita para sa pamilya nila.

They do not know I am alive. Only the three maids that we have now here in Hope’s house. Katulad ni attorney Laderas, hindi rin sila makapaniwala. Pero sa huli, kaniya-kaniya sila ng hagulgulan at pagyakap sa akin. Of course, I cried with them. They’ve been part of my life, of my family. Sila ang kasama ko ngayon dito sa bahay. Maagang umalis si Hope dahil may emergency sa isa sa mga pasyente nia sa ospital.

Wala pa ring nahahanap na donor pero hindi ako nawawalan ng pag-asa na isa sa mga dadating na araw ay mayroon na. Iyon ang laging ipinagdarasal ko sa araw-araw.

With what I am experiencing today, I got closer with Him. Despite this darkness, I am thinking that He is always at my side.

“Mam, nagtext po si sir. Pwede na raw po kayo ngayong maligo.”

Nawala ako sa aking pag-iisip nang kuhanin ni Emma ang aking atensyon. I felt her presence infront of me. Nakaupo kasi ako ngayon sa couch dito sa living room at nakikinig ng isang instrumental music. Isa ito sa mga gusto kong pakinggan ngayon. Payapa, masarap sa tainga at para akong laging hinehele sa ere.

“Did he? Iyon lang ba ang sinabi niya?” pagtatanong ko, umaasa na may iba a siyang sinabi. Nami-miss ko na siya.

Simula kahapon pa siya nagbalik sa ospital. Ayaw niya pero pinilit ko siya. He can’t just stay here. He still has a life and can’t be stuck in me. Kaya nga, pinapunta ko na lamang ang mga kasambahay namin para hindi na siya mag-alala.

Narinig ko ang pagbungisngis nito na ikina-kunot ng noo ko. Kinikilig ba siya sa bagong sir niya?

“Sabi pa po niya, miss ka na raw niya. Ingatan ka raw po namin.”

Narinig ko ang kantsyawan nina Lovelyn at Mharlyn. Para rin silang mga kinikiliti ang singit na nakisali kay Emma.

“Ano ba kayo.” Pagsasaway ko sa kanila pero hindi ko magawang magseryoso. Natatawa pa nga ako. Buwisit kasi ang mga ito.

“Si Mam, kinikilig,” natutuwang sabi ni Lovelyn at narinig ko ang mga yabag din nila na papalapit.

“Kung ako rin naman kasi ang sabihin nang ganoon ng isang dok Hope ay baka, himatayin na ako sa kilig.” Maylyn continued the teasing.

Sinusundot-sundot pa nila ang tagiliran ko. Pasalamat sila at magaling na ang mga sugat ko. Sa likod na lamang ang hindi pa gaanong naghihilom.

Tinawanan ko na lamang sila. Ewan ko ba pero parang gustong-gusto ko rin na tinutukso nila ako.

Napakarami ng mga kamay na nakakapit sa akin. “Hindi ba talaga kayo titigil?” Pagpuna ko sa kakulitan nila.

“Kasi Mam, sabi ni dok, ingatan ka raw namin. Baka kapag may mangyaring masama sa iyo, kahit nagaagaw-buhay na ang pasyente niya ay iwan niya para lamang sa iyo. Nakakaawa naman ang pasyente kung ganon. Diba Love? Mhar?”

“Emma!” Pagsaway ko. Naghahagikhikan na sila sa tabi ko. Mga bwisit.

“Buhatin ka na kaya namin, Mam?” Lovelyn suggested that made me blushed more.

Mga baliw talaga ang mga ito. Pasalamat na rin talaga ako na kasama ko sila. Mas nagkaroon ng saya itong bahay. Mas naging maingay dahil sa kakulitan nila.

Emma let me wear a cotton shorts and a sando. Presko sa pakiramdam. Ngayon lang kasi ako ulit nakaligo simula ng aksidente. It felt refreshing.

Mas naging mapang-asar pa sila nang tumawag si Hope at kinakamusta ako. Ang tatlong mga baliw ay nasa tabi at likuran ko, nakiki-usyoso sa sinasabi ng sir nila. Gusto ko silang pagalitan pero hindi ko magawa.

Kumain kaming apat ng tanghalian nang sabay at puro pangu-ngulit lamang ang ginawa nila sa akin. Alam ko na pinipigilan nila ang sarili nila na magtanong o banggitin ang pamilya ko. Hindi sila nagtatanong maging ang pagku-kwento ng mga nangyari sa kompaniya o sa m ga Sebastian. Hindi nga nila yata naaalala na si Justine ang boyfriend ko dati. O baka, may alam sila na hindi ko alam. Ayaw lang nila sabihin para hindi ako masaktan.

Kapag mga Sebastian, wala na akong maramdaman na sakit. Purong galit at pagkamuhi na lamang ang nararamdaman ko sa kanila.

Natulog na lamang ako pagkatapos naming kumain. Hindi pa lumalalim ang tulog ko nang maramdaman na lumundo ang kama. Hindi ko na ito pinansin at tuluyan nang natulog.

Nagising ako na parang may humahaplos sa buhok ko. Naririnig ko rin ang malalim nitong hininga. I opened my eyes but still, darkness welcomed me.

I felt a soft thing that was pressed on my forehead. “Hey wifey. Namiss mo ba ako?”

Nandito na pala siya. Akala ko ay mamaya pa siya uuwi. Parang napaaga siya ngayon.

Lumapit na lamang ako sa kaniya at sumiksik sa dibdib niya dahil sa inaantok pa rin ako. Niyakap niya ako nang mahigpit habang hinahaplos ang likuran ko.

Hindi ko namamalayan ay nakatulog na muli ako.

Nagising ako na wala ng tao sa tabi ko. Did I just dream of him again?

I called Lovelyn from the walkie talkie.

“Coming, Mam, asawa ni dok na hot.”

Kagigising ko lamang pero ayan na naman sila sa kakulitan nila. She guided me to the bathroom and we headed down on Hope’s backyard. May mga pananim daw dito nasisiguro ko na napakagaganda niyon dahil sa halimuyak ng mga bulaklak na dinadala ng hangin.

“Umuwi ba kanina si Hope?” tanong ko sa kanila. Lahat kami ay nandirito. Alam ko na tapos na rin nila ang kanilang mga gawain dahil wala naman dito masyadong linisin.

Kapag may nakita sila na kailangang ayusin ay ginagawa agad nila kaya hindi natatambakan ng gawain. Napakasi-sipag kahit noong nasa bahay pa lamang namin sila.

“Opo Mam,” sagot ni Emma sa akin. May kalayuan siya mula sa akin. Nandito kasi ako nakaupo sa upuan at nakapatong ang kamay sa lamesa. Siguro ay siya iyong nagwawalis dahil naririnig ko ang tunog niyon.

So it’s not a dream. Siya pala iyong niyakap ko kanina.

“Ay, hinabilin po pala niya na baka ma-late siya ng uwi dahil may mga aayusin at iintindihin pa raw po siya,” Mhar informed me. Alam ko na nakaupo siya sa katapat kong upuan.

Napalabi naman ako nang dahil doon. So he will be late again? Kagabi ay nakatulog na ako pero wala pa siya. Nagising ako na palakad na rin siya. Ang hirap pala kapag isang doctor ang kasama mo sa bahay. Laging wala.

I’ll get used to it.

“Huwag na po kayong magalala Mam. Sa iyo pa rin naman uuwi iyon si dok. Sana all kasi may asawang doctor na pogi.”

“Hay naku Lovelyn. Don’t start with the teasing. Kamusta na pala kayo ng asawa mo?”

Kinamusta ko na lamang sila at nilayo sa pantutukso nila sa akin. Kapag kasi nasimulan ay hindi na naman titigil ang mga ito.

Hope and I had a civil wedding. Dito lang din sa bahay. Atty. Laderas brought his lawyer friend and we signed the marriage certificate. That easy. It’s still legal. A lawyer wedded us and we have a witness. Our marriage is legit.

Naalala ko noong sinabi iyon ni Hope kay Cielo. Talagang nagalit ang huli dahil hindi man lang daw sila in-imbitahan. Hindi naman sila makakapunta rito agad-agad at nasa isang conference siya kasama ang asawa niya.

Sobrang pasasalamat ko kay Hope na pumayag siya sa ideya ko. Akala ko nga ay pagtatawanan niya ako nang tanungin ko siya pero mas nagulat ako nang pumayag siya agad at niyakap ako.

He even told me that he will take care of me for the rest of his life. I don’t know, but deep inside, I am looking forward to what he had said. I am hoping. I love how he takes care of me.

Nasa hapag-kainan na kaming apat at handa ng kumain nang tumahimik sila.

“Oh, may dumaan bang anghel?” Panloloko ko sa kanila. Kinabahan ako na hindi pa sila sumasagot.

“Hoy… walang ganyanan. Bakit ang tahimik niyo?” Ayaw ko kapag ganito na tahimik ang paligid. Ang takot na nakatago sa loob ko ay namumutawi. I hate it when it's so silent and all I see is black.

Napapitlag ako nang may humawak sa balikat ko at may humalik sa sentido ko.

“How’s your day, asawa ko?”

Pinakiramdaman ko ang paligid.

“Thank you for taking care of my wife. Okay lang ba kung mamaya na lang kayo after we eat?”

Narinig ko na nagsipagtilian sila bago isa-isang sumagot. Parang sila pa ang sinabihan ah.

“Sure dok pogi.” Sigurado ako na si Emma iyon. May halong kalokohan kasi. Ang kapal talaga ng mukha nito. Hindi na nahiya.

“Sige po Sir,” sagot naman ni Mharlyn sa isang malambing na boses. Napaismid naman ako.

“Okay na okay iyon dok. Para hindi naman kami mainggit ditto sa gedli,” natatawang komento ni Lovelyn na nagpatawa rin sa amin. Baliw talaga.

Unti-unting nawawala ang mga bulungan ng tatlong lukaret. Siguro ay lumabas na sila.

Naramdaman kong inilapit niya ang upuan niya sa akin. He got extra sweet when we got married. He knew it’s for the revenge but I am so thankful that he never let me feel that it is. He made me feel extra special.

“I thought you’ll be late tonight?”

“Okay na. Maayos na ang lagay ng pasyente. Sorry, sumaglit lang ako kanina para ma-check ka.”

Tumango na lang ako. I felt him sat and started putting foods on our plates.

“Say ah,” he said before I felt something in front of my mouth. Ibinuka ko ang bibig ko at isinubo ang pagkain. He used to do this when we were together. Kapag ang tatlo ang kasabay ko kumain ay sinasabi ko na kaya ko naman ay hinahayaan na nila ako para masanay na rin. Pero kapag sa kaniya, hindi na ako nakikipagtalo dahil sa huli ay siya rin namana ng masusunod.

Hindi na rin ako namimilit dahil medyo gusto ko rin na sinusubuan niya ako. Medyo lang.

I felt like he wiped something from the side of my lips. Ang kalat ko yata kumain. s**t.

“Kain ka na rin,” sabi ko sa kaniya dahil baka inuuna na naman niya ako.

“Yeah. Kumakain na rin ako. Don't worry.”

Pinapakiramdaman ko siya. Hindi ako sigurado kung iisang plato lang ba ang gamit niya para sa aming dalawa ganoon din ang sa kutsara at tinidor dahil kapag tapos na niya akong subuan ay wala akong naririnig na kalampag ng kutsara sa harapan ko.

Are we sharing the same eating utensils? Naginit naman ang mukha ko dahil doon.

Pasimple akong humawak sa mesa at pinakiramdaman kung may plato ba roon pero nang makumpirma na wala ay lalong naginit ang mukha ko. Ibig sabihin, share kami ng kutsara? Our saliva might be… Oh my!

“What’s wrong?”

Peke akong umubo at umiling-iling. He is a neat guy. I never thought he'll do this.

“Nothing.”

Natapos kaming kumain na tinatanong niya lang ako sa mga ginawa naming ng mga kasama ko kanina.

I was sitting on the bed when I felt like I really need to pee.

Kinuha ko ang white cane na ipinangsasamdam ko sa daraanan ko. Ang alam ko ay nasa banyo si Hope, nagsha-shower. Kanina ko pa siya inaantay dahil ihing-ihi na ako pero mukhang hindi pa siya tapos hanggang ngayon.

The shower room is separated from the bowl. Noong nakakakita pa ako ay nakita ko na natatabunan ng smoked glass wall ang shower room.

Medyo saulo ko na ang pasikot-sikot dito sa kwarto at sa banyo niya. Nakaupo na ako sa bowl, inilalabas ang dapat ilabas nang marinig ko ang kalabog sa may shower area.

“You okay, Hope?”

I didn’t hear his answer. “Maglilinis sana ako ng katawan at magpapalit na rin. What’s taking you so long? I need a hand.” Kailangan ko kasi ng tulong niya. I can’t wash myself properly. Hindi pa rin pwedeng mabasa ang parte ng likod ko na may sugat at pasa.

I know he respect me that it won’t bother him if he will be the one to do that. Matagal na rin naman niya iyong ginagawa, ang maglinis ng katawan ko at magpalit sa akin kaya komportable na rin ako.

Tumayo na ako at inayos ang sarili bago pinindot ang flush ng bowl.

“Hope?”

I heard his strong grunts. Baka nauntog na iyon. Sa tulong ng white cane ko ay tinahak ko ang shower area. “Hope?”

Patuloy ako sa paglalakad nang biglang madulas ang paa ko sa basang parte na iyon ng sahig.

Napatili ako at napapaikit nang maramdaman na matutumba na ako.

“God damn it, Shakirra!”

Mabuti na lamang at nasalo niya ako. Nakayakap ako sa basa niyang katawan. Hindi pa rin ba siya tapos magshower?

“Akala ko kasi, may nangyari ng masama sa iyo. I got worried.”

“I’m fine, asawa ko.” Tinulungan niya akong tumayo. Ramdam ko na nababasa na rin kasi ang damit ko dahil sa tumutulong tubig sa katawan niya at maging ang likuran ko na nasalo niya ay medyo basa na rin.

At dahil basa ay muntik na naman akong madulas. Napayakap ako sa kaniya nang nakatayo at ganoon din siya kaya mas napalapit kami sa isa’t isa.

“f**k!” he cussed.

Napatingala ako sa kaniya nang may maramdaman na matigas na bagay sa pagitan naming. Is it my white cane? Ang stick ko ba iyon?

“Let’s get you out of here before I do something,” galit niyang sambit kung kaya’t napakapit na lamang ako sa kaniya nang buhatin niya ako. His upper body is not covered with anything. I can feel something hard on my back.

Inihiga niya ako sa kama. "Iyong stick ko..."

"It's in the bathroom. I'll get it now. Stay here. I'll just wash up."

Ibig sabihin ba…

O. M. G. Does that mean… the hard thing is his... Oh s**t!

He is f*****g naked. I f*****g felt his...

_________❤️