Vengeance of the Past

“I hate you. I hate everything about you.” Mabigat ang loob na saad ko. Hindi ko mapigilan ang mapahagulgol sa sakit na nararamdaman ko. Umuulan ng malakas at ni hindi na kami nakasilong pa kaya basang basa na kami pareho ngayon. Pakiramdam ko, nakikisama ang langit sa sakit na nararamdaman naming dalawa. Kasabay ng luhang dumadaloy sa pisnge ko ay ang ulan na patuloy ding pumapatak. “Don’t… don’t hate me please. I’m begging you.” He stuttered. I looked at him, not knowing what to say. Kitang kita ko ang emosyon sa mga mata nya. Ang pagsusumamo, lungkot, sakit, at kung ano pa man na natatakot na kong pangalanan. Nangingilid ang luha nya. I have nothing in my mind aside from breaking up with him. I can’t put up with his family anymore! I do love him too, but this moment, this relationship is not for us. I… have and need to let him go, I must let him go! Thinking about the days without him make me burst more into tears. I hold my chest and crumpled my shirt to emphasize that I was hurting. I bow my head down to stop him from staring at me. Nasa park kami and since medjo madilim na ay wala na masyadong tao at mabibilang na lang sa kamay ang mga narito. Mayroong nagdidate at mayroon din naming magkakaibigan na nakatambay lang, maaaring nagpapalipas lang ng oras. He’s wearing a knitted button down polo paired with a slacks and a black shoes while I am just wearing a plain white shirt, maong short and a sandals. He attended a business conference with his dad while I was busy cleaning our house the whole day. “Let me go please. Stop hurting me. I don’t want to be with you anymore. Let me be happy.” I plead. I lied. I won’t be happy without him. I needed him. He is the only one who understand and love me. “No! How am I supposed to do that if you were carrying my child!?” he shouted. Pakiramdam ko nahilo ako bigla. Sa sakit. Sa pagod. Pati na rin siguro dahil sa basa na ko ng ulan. Unti unting lumabo ang pigura nya sa harap ko. Unti unting bumibigat ang talukap ng aking mata. Hanggang sa isang sigaw na lang ng pangalan ko galing sa bibig niya ang narinig ko bago tuluyang nagdilim ang lahat. “CUT!” sigaw ng direktor namin habang nakangiti ng malapad at pumapalakpak pa. “I think that’s enough for today. You did great.” Puri nya saming lahat na ikinangiti ko ng malaki. I’m proud. Even the staff looks satisfied on the outcome of their hardwork. “Ngayon lang tayo naka-encounter ng talent na walang mali. Napapadali at napapabili pa ang trabaho,” natutuwang sambit ng script writer sa director. I memorized and practice my script with my personal assistant that’s why I am prepared enough. Masaya naming tumango ang direktor ditto tanda ng pagsang-ayon. Hindi ko na narinig pa ang kanilang usapan dahil pack up na namin. Napansin ko ang tingin sa akin ni Dave, katambal ko sa eksena at ngayon ay kasalukuyang ishini-ship ng iba sakin. Napansin ko na gusto nya akong kausapin nang bigla nyang ihakbang ang paa palapit saakin at ibuka ang bibig na animo may sasabihin. Ayokong makausap ang kahit na sino maliban sa direktor at sa assistant ko kaya naman hinarap ko ang assistant ko at kinuha ang inaabot nyang pamalit ko dahil nga basang-basa ako dulot ng ulan na kasama sa script namin. Lumayo na ako roon bago pa man nya ako lapitan ulit at pinuntahan ang mga gamit ko. I am not the type of person who will talked to my co-actors at makikipagplastikan. I’d rather be alone. Habang nagliligpit ako ng gamit ay nilapitan ako ng iba kong katrabaho at pinuri sa galing kong umarte. Maging ang direktor ay hindi napigilang humanga sa akin. Kitang-kita ko sa mata nya ang tuwa at maging ang malawak niyang ngiti ay ipinapakita kung gaano siya kasaya sa kinalabasan ng drama. “You really are a pro Ms. Jasmin. You never failed to amaze me.” Puri nya na sinuklian ko ng isang matamis na ngiti. Everyone says that I do have a sweet smile, saying naman kung hindi ko gagamitin. “Well, what can I say? France help me grow to become like this. Besides, I wouldn’t be that great without you direk.” Puri ko sa kanya pabalik na sya namang ikinangiti nya lalo, proud. “Oh sige at magpahinga na muna kayo. Ingat kayo pauwi. Aasikasuhin ko na lang din muna ang iba. See you on our next shooting, okay?” sabi nya pa na sinuklian ko lang ng maayos ngunit malaking ngiti sa huling pagkakataon. Dala ang aking bagong labas na prada bag ay nagsimula na akong maglakad patungo sa service van ko kasunod ang assistant ko na dala ang iba ko pang gamit. My manager was nowhere to be found because she was busy talking to a client. Tuloy ang bati sa akin ng ibang staff habang ako ay naglalakad palabas. Tuloy din ang ngiti ko sa kanilang lahat. Ayokong masira ang image ko. Though kelangan kong maging mabait para makuha ang gusto ko, that doesn’t mean that I am mean and plastic. I am kind to those who are kind to me and I am a b***h to those who doesn’t know their place. Years of yearning and sacrificing my own happiness for the justice we deserve are now near and soon to be able grasp by my hand. I am not bad, I am not the villain here. Years passed but I can still hear my mom and my sister on my dreams shouting and begging for justice, the only reason why I chose this path instead of my own dream. Not being able to sleep at night and being alone causes depression. Napailing na lang ako ng marealize na naiisip ko na naman ito. Napailing na lang ako at dire-diretso akong naglakad at ng makarating sa van ay saka ko lang pinagpahinga ang katawan kong pagod na pagod dahil sa dami ng eksena na ginawa kanina. Ang mga mata kong bumibigat ang talukap sa sobrang antok at ang mga labi kong peke kung ngumiti. Nakakapagod. Nakakapagod magsuot ng maskara. I’ve been doing this for how many years already. I studied. I learned. And I am more than willing to show everyone this very rare talent of mine, pretending. I am Dove Kendrick R. Jasmin, and I am here to get vengeance for my family.