Love, Cali

Chapter 30

Alas sais na ng gabi ng makarating kami sa Tagaytay sa mabilis na bumaba ng sasakyan si Siege para pagbuksan ako ng pinto ng sasakyan nabibigla pa nga ako na napa tingin sa kanya.

“Eh???” sabi ko sa kanya.

Hindi nga kasi ako sanay ng ganito sya, hindi naman kasi kami ganito!

Ay nako talaga!

Tinawanan nya lang ako at saka kami sabay na pumasok sa restaurant.

“Reservation for Mr. Montreal please,” sabi nya sa receptionist.

“Good afternoon Mr. Montreal and Miss Ferrer this way please,” sabi nya at saka kami iginiya papunta sa isang closed cabin.

Naka hang yung glass cabin naming na merong sofa dining table at saka tv, para tuloy kaming nasa hotel. Pagpasok naming ni Siege nagblur na yung glass para siguro hindi kita sa labas yung nasa loob ng cabin.

Pagpasok naming kaagad akong na amaze sa ganda ng view makikita dito yung ilaw ng buong manila, ang ganda ganda talaga!

“Wow!” naka ngiti kong sabi habang naka tingin ako sa view.

“Oo nga wow nga,” sabi naman ni Siege.

Paglingon ko naman sa kanya eh hindi naman sya sa view naka tingin kung hind isa akin.

“Nako ako Siege nakakahalata na sayo ha,” sabi ko naman sa kanya.

Tinawanan nya lang ako at saka nagkibit balikat.

Pumunta sya sa sofa at naupo roon habang ako naman eto naka tayo at naka tingin ng masama sa kanya.

“Pinagtitripan mo ba ako?” naiinis na na sabi ko sa kanya.

“Bakit naman kita pagtitrippan?” tanong nya naman sa akin.

Mabilis akong lumapit sa kanya at hinampas sya ng sling bag ko.

“Hindi ba? Kita mo yang mga pa ganyan ganyan mo nako Siege ha. Sinasabi ko sayo masasaktan ka talaga saken.” Sabi ko sa kanya at saka ako umupo sa sofa at dumungaw ulit sa view ng manila.

Hindi kasi ako pala labas at saka hindi din ako malapit sa mga relatives naming ang sinasamahan ko lang eh yung mga kabarkada ko nga. Bukod sa kanila wala na.

“You think pinagtitripan kita?” naka kunot ang noon a sabi nya sa akin.

Agad naman akong tumango sa kanya.

“Oo bakit hindi ba? Alam mo ikaw para pa naman saken ikaw ang pinaka matino sa inyong lima. Napapagdalawang isip mo ko oo.” Naiinis na sabi ko sa kanya.

Pagak na tawa ang sinagot nya sa akin.

Sasagot pa ng asana ako sa kanya pero biglang dumating yung mga pagkain namin at naamoy ko kaagad ang pamilyar na nakakatakam na amoy ng steak.

Nawala na ang atensyon ko sa usapan naming ni Siege at mabilis akong pumunta sa lamesa kung saan inihahain na nila ang pagkain.

“The dessert will be served after a few minutes sir,” sabi ng waiter bago pa ito lumabas.

“Thank you po,”naka ngiti na sabi ko sa waiter.

Pumikit opa muna ako at nag usher ng mabilis na panalangin bago kumain.

Pag dilat ko eh naka ngiti na mukha ni Siege ang sumalubong sa paningin ko.

“Someone is happy because of the foods,” naka ngisi nyang sab isa akina.

Hindi ko naman sya pinansin at saka ako nagsimula na kumain.

“Slowdown Cali wala kang kaagaw sa pagkain,” sabi nya sa akin.

Ngumiti naman ako sa kanya.

“Salamat ha! Iba talaga ang sarap ng libre! :D” naka ngiti na sabi ko sa kanya.

Tawa naman sya ng tawa sa akin.

Nagulat pa ako nung bigla syang dumukwang at saka pinunasan ang gilid ng labi ko gamit yung thumb nya.

Nanlalaki talaga ang mga mata ko as in Malaki talaga, kasi basta basta nalang syang lumalapit tapos hinawakan pa ang pisngi ko!

“H-hoy! Hoy!” reklamo ko sa kanya.

Tawa naman sya ng tawa sa akin.

“What? Para ka kasing bata kung kumain ayusin mo nga,” sabi nya sa akin habang naka ngiti pa din.

Inismiran ko sya at saka kumain na ako ulit.

Pagkatapos naming kumain ay naupo lang kami don at pinanuod ang ganda ng mga nagniningning na ilaw sa maynila.

“Cali,” tawag nya sa akin.

“Oh bakit?” tanong ko naman.

Huminga muna ng malalim si Siege, akala ko nga talaga magsasalita sya pero ngumiti lang sya at saka umiling sa akin. Naisip ko tuloy nab aka may gusto syang sabihin sa akin na hindi nya lang masabi.

“Ano ba yon?” tanong ko sa kanya ng seryoso.

Ako naman ngayon ang na pa buntong hininga sa kanya.

“Sabihin mo nga sakin bakit mob a ginagawa lahat ng to? Alam mo nahihiya nga ako sa pinsan mo kay Ate Vannah? Yung sister ni Selene?” sabi ko sa kanya.

Na pa tingin naman sya sa akin na parang nagulat.

“oh what about her?” tanong nya sa akin.

“Akala nya may something tayong dalawa alam mob a yon ha! Nakakahiya kaya ikaw ayusin mo nga yang buhay mo bored ka ba ha? Pati ako nadadamay sayo no.” masungit na sabi ko.

Sa totoo lang kasi hindi ko din alam sa kanya kung ano ba ang meron bat ganito sya sa akin ngayon at katulad ng palagi kong sinasabi, hindi naman ko tinitignan yung possibility nga baka may something dahuil alam ko namang wala.

Ang ayoko lang siguro talaga ay yung mararamdaman ko na yung pakikitungo sa akin ng isang tao ay out of pity nalang. I can tolerate being alone but not being pitied.

“Tigilan mo na toha, saka yung mga damit at yung subscription sa Ystillo si Dad nalang ang magbabayad non bigay mo sa akin yung bank account mo para maipatransfer ko kay Dad.”sabi ko pa sa kanya.

I don’t want him to feel oblige to anything.

“Why would I stop?” seryosong tanong nya sa akin.

“Tell me exactly what should I stop,” dagdag nya pa.

He was looking intently into my eyes, it almost felt like he was digging into my soul.

His hawk like eyes were piercing into my soul as if he was talking beneath me.

“I- I just didn’t know why you are doing all of this. Come on Siege kung naaawa ka lang saken please lang ha, you will probably second to the last person that I would want to pity me. Kaya kung naawa ka lang din save it, sa mga bata sa lansangan mo nalang ibigay ang awa moo kaya yung pera mo ay idonate mo nalang sa mga cancer patients. Just not this okay, wag nang ganito. Ayokong kinakaawaan ako,” malungkot na sabi ko sa kanya.

Pagak na natawa sya.

“Why would I pity you Cali?” seryoso nyang sab isa akin.

“Why would I pity someone like you? There is nothing to be pitied about you,” dagdag nya pa.

“Then why? Ano to? Ano tong mga pinag gagagwa mo kung ganon naman pala?” naiinis na sabi ko sa kanya.

“I wanted you to see that you deserve something better, that you can be better and that you can have better. That is what I am doing,” seryoso nyang sagot sa akin.

Nagsusukatan kaming dalawa ng tingin pero walang kumikibo sa aming dalawa. Ilang minute pa ang lumipas at na pa buntong hininga na sya.

“Look Cali, I am doing this for you. Kahit ako hindi ko pa din alam sa sarili ko why I am so eager to always be there for you and to help you in everything, but believe me Cali. All I want is for you to be happy.” Seryosong sabi nya sa akin.

Hindi ko naman na alam kung ano ang isasagot ko sa sinabi nya.

He is so damn sincere.

“And believe me this isn’t about me pitying you. That is the exact reason kung bakit ko to ginagawa para sayo you always think less about yourself. Pakiramdam mo pag pinakitaan ka ng mabuti at kapag nagkakaron ng magagandang bagay sa buhay mo pakiramdam mo may mali. Do you want to be happy Cali?” tanong nya pa sa akin.

Na pa tahimik naman ako sa sinabi nya.

Hindi ko alam kung ano ba yung dapat kong isagot sa kanya.

Dahil deep inside alam ko na tama sya.

Kapag may magandang bagay na nangyayare sa akin pakiramdam ko laging may ulterior motive yung buhay at may kapalit palagi o baka naawa lang sa akin nab aka hi9ndi naman totoo ang ipinapakita sa akin.

Hindi ko na alam din sa akin kung bakit ba ang hirap para sa akin ang maging masaya.

“Do you really wanna be happy Cali? Tell me. What will make you happy? Si Eidrian ba?” deretsong tanong nya nanaman sa akin.

Lalo akong napipi sa sinabi nya.

Naramdaman ko din yung paglalabo ng mata ko.

Hindi ko na din alam sa sarili ko kung ano ng aba talaga ang dapat kong isagot sa kanya.

Tahimik na na pa iyak nalang ako.

“Fck.” Naiinis na sabi nya at saka mabilis na lumapit sa akin.

“Stop crying Cali, sht.” Madali nyang sab isa akin.

“Shhh, stop Cali please stop crying I am sorry. Shhh tama na.”

Dahan dahan nyang hinagod ang likuran ko.

“I promised you right? Nangako ako sayon a tutulungan kitang maging masaya. Just let me do what I had to do okay?” sabi nya pa sa akin.

Humihikbi akong na pa tingin sa kanya.

“Seryoso ka ba don?” tanong ko nanaman sa kanya.

Agad naman syang tumawa, yung mga mata nya na sobrang seryoso kanina ay naka ngiti na sa akin ngayon.

“Seryosong seryoso.” Naka ngiti nyang sagot.

Na pa ngiti nalang ako sa kanya.

“Alam mo ikaw Siegfried Azrael pag yan hindi mo tinotoo hindi n akita papansinin habang buhay, tandan mo yan!” sabi ko pasa kanya at ska ko tinusok ang noo nya.

Natatawang na pa iling nalang sya sa akin.

“On a serious note Cali, just trust me okay? Trust me on this one. You will be happy, I’ll make sure you will be.” Naka ngiti nya pang sagot sa akin.

Tumango naman ako sa kanya at hidni ko alam kung ano ba ang sumagi sa utak ko at bigla ko nalang syang nilapitan at niyakap.

“Salamat, salamat dahil gusto mo akong tulungan pero sa palagay ko sa ngayon? I want to make things right. Gusto kong maging masaya ng dahil din sa akin not that I am rejecting your offer but I think true happiness should start within me. But I would love to have you on my side as I go along the way,” naka ngiti kong sab isa kanya.

Naka ngiti syang tumango sa akin at saka ngumiti.

“If you want to do it your way then so be it, andito lang ako palagi.” Naka ngiti nyang sagot sakin.

In life that is what we should learn, ito yung isang bagay na ang tagal tagal bago ko na realized na yung contentment at happiness mo? Hindi dapat mang galing sa ibang tao. Your value shall never be based on how people view you as a person but how you view yourself as an individual.

Way to go Cali!