A Hundred Times Goodbye

CHAPTER 28

Chapter Twenty-eight - Unregistered Number

Nagising ako kinaumagahan na gulat habang inilibot ang aking paningin sa buong paligid. I blink twice to remember what happened yesterday. I snapped my head as I remember that we were at my grandma's house. Malaki talaga ang ipinagbago ng lugar kasi hindi ko natandaan na ganito ito kaganda ngayon. Napabaling ako sa aking tabi at inilibot ang aking mga mata upang hanapin ang aking ama. Ngunit, wala man lang akong nakitang mga bakas niya na dito suya natulog.

Napadako ang aking mga mata sa aking cellphone nung biglang umilaw ang screen nito. Agad ko itong kinuha nung napansin kong marami na pala itong notification. Tiningnan kong sino ito at tama nga ang hinihinala ko, tinadtad ako ni Claire ng tawag at mga mensahe ngunit hindi ko ito nasagot kasi nakatulog ako kagabi. Habang tinitingnan ko ang iba pa niyang mensahe ay napansin ko ang isang unregistered number na tumawag sa akin bago ang mga numero ni Claire. Tiningnan ko din ang mensahe ng unregistered number kasi nag-iwan ito. Nagtataka man kung saan nanggaling ito ngunit isang 'hi' lamang ang nakalagay dito. Dinelete ko nalang ito baka isa ito sa mga numero na pwedeng i-scam ako.

Agad kong pinindut ang pangalan ni Claire upang matawagan ito. Ilang segundo lang nga pagtunog ay agad na sinagot ni Claire ang tawag. Agad kong inilayo ang aking tainga palayo sa aking telepono dahil sa sigaw niya.

"Let me explain, Claire." Kalmado kong sabi nito upang hindi na ito magwala pa. "Napagod kasi ako kahapon kaya nung tumawag ka hindi ko na nasagot ang tawag mo. Pasensya na talaga Claire. Hapon na kasi nung dumating kami dito at agad kaming pinakain ni lola. Tapos, ayon na nga siguro dahil sa pagod ko, maaga akong nakatulog."

"Akala ko pa naman Nice, hindi mo na ako papansinin," malungkot nitong hinaing.

"Alam mong hindi ko gagawin iyan Claire. Siya nga pala kumusta diyan? Hindi ba naghanap ang ibang prof natin?" Tanong ko.

Narinig ko ang mga kaluskus sa labas kaya lumapit ako sa bintana para tingnan ito. Kita ko sa baba na maagang nagtatrabaho ang mga kasambahay at ang mga hardinero ni lola. Binati ako ng preskong hangin kaya napapikit akong dinamdam ito.

"Gaga! Malamang hinanap ka. Nagulat nga ang lahat nung sinabi kong lumipat ka."

"Hindi mo ba sinabihan sila?" Tanong ko habang tinitingnan ang buong lupain ni lola.

"Sinabihan ko naman pero hindi kasi sila naniwala. Kaya noong tinanong ng instructor natin kung saan ka, sinagot ko. Tapos, ayon na nga nagulat sila na totoo talagang lumipat ka. Hindi ba talaga ako kapanipaniwala Nice?"

"Hindi naman Claire. Hindi lang siguro sila makapaniwalang lumipat ako kaagad kasi wala naman akong naging problema," ani ko. Iamg segundong tahimik ang lumipas bago ako nagtanong ulit. "Si ano Claire?"

"Huh? Anong si ano?" Maang-maangan niyang tanong pero alam niya kung ano ang ibig kong sabihin.

"Si Patrick," deretsa kong tanong sa kanya wala ng paligoy-ligoy pa.

"Why do we have to talk about him Nice. Siya ang rason kung bakit pinili mong magpakalayo dito."

"I know Claire. But I am just asking kung hinanap niya ako? Coz' hindi naman niya alam na umalis ako nung araw na isinauli ko sa kanya ang damit," pahina ang aking boses kasi alam kong mabibigla siya.

"What did you say again, Phenice?" Buong tawag niya sa aking pangalan. "Nakipagkita ka sa kanya before you leave para lang isauli sa kanya ang damit?" Hindi makapaniwalang sabi nito. "Goodness Nice! Can't believe you. Tapos ano? Pinaalam mo sa kanya na aalis ka dahil siya ang dahilan? Ganoon?"

"Hindi naman. Isinauli ko lang tapos isinauli niya din iyong akin. Ayaw ko kasing may dadalhin akong isang bagay o iiwan man lang na hindi ko kaagad naibigay kung saan ito nararapat. I will be insane Claire kakaisip kung ano ang gagawin ko dito. At saka, maganda kaya iyong damit kong nasa kanya kaya mabuti naring isauli niya."

"Naku Nice. Ikaw talaga," sabi nito at dinig ko ang buntong hininga nito. "Hinanap ka niya sa akin," mahinang sabi nito ngunit dinig ko. "Nakakainis nga kasi alam kong plastik siya. Tatanong pa, alam ko naman kung anong pakay niya. Ewan ko nalag Nice. Kung hindi talaga ako makakapagtimpi kung palagi niya akong kinukulit, pasensya na talaga."

"I am sorry Claire kung pati ikaw ay napurhisyo."

"It's okay I can avoid him. Anyways, kumusta diyan sa bahay ng lola mo?"

"Okay naman," tingin ko ulit sa buong lugar. "Hindi nga ako makapaniwalang ganito na pala ito kalaki at kaganda ngayon. Noon kasi nung naalala ko pa, hindi ito ganito kaganda at kalaki noon. Siguro, dahil narin sa mge negosyong naiwan ni lolo kay lola napalago niya ito kaya pinagawa niya ang casa verde niya."

"Oops! Looks like gusto kong pumunta diyan," masiglang sabi ni Claire. Hindi kaagad siya nakasagot sa sinabi ni Claire kasi sa sitwasyong kinalalagyan niya. "Ang gandang pakinggan niyang Casa Verde niyo. Parang sa mga nababasa ko sa mga nobela kung saan may mga los bastardos na nakakalat tapos nakatopless pa. Omo! Meron ba diyan?"

Napahagikhik ako. "Myroon Claire mga hardinero. Gusto mo?"

"Okay lang basta gwapo!" Napailing nalang ako. "Nice! I have to hang up first kasi kailangan ko pang maghanda. It's almost six na kaya, mamayang gabi nalang tayo mag-usap. Sagutin mo kaya ano? Pumuti talaga buhok ko kagabi kakaantay kung kailan mo ako sasagutin."

"Haha!" Halakhak ko. "Opo, tatandaan ko po. Sige na baka malate ka pa," sabi ko.

"Yes ma?" Bigla nitong sigaw.

Napailing nalang ako at papatayin ko na sana ang tawag ngunit narinig ko ang pangalan ni Patrick na binanggit ni Claire. Hinayaan ko na muna ako at tahimik na pinakinggan ang kaluskos na naririnig sa kabilang linya. Dinig ko ang pagbukas ng pintuan ni Claire.

"Magandang umaga Claire," bati nito. His voice soothe in my ear and his face flash on my mind, a face of an angel.

"Magandang umaga din Patrick. Napadaan ka ata? Anong sadya mo?"

Mas itinoon ko ang aking pansin sa tanong ni Patrick kaya isinarado ko ang bintana dahil sa ingay na pumapasok galing sa labas. Umupo ako sa aking kama at nilakasan narin ito.

"Hindi pa ba gumigising si Phenice kasi kanina ko pa siya tinatawag sa labas." Sagot nito.

Agad kong pinatay ang tawag. Biglang kumabig ang aking dibdib dahil sa kaba. Kahit na wala ako sa bahay ay parang nadama kong nasa kabila siya kumakatok sa pintuan ng aking kwarto. Bakit niya ako hahanapin, wala naman siyang kailangan sa akin. Ah oo nga pala, bakit ko pa kailangang tanungin kung obvious naman kung bakit.

Tinagilid ko ang aking ulo habang nakatulala sa labas ng bintana. Agad akong napahiga na blangko ang aking utak. Napabaling ang akong paningin sa cellphone kong biglang umilaw. Kaagad ko itong tiningnan ngunit galing ito sa unregistered number. Tiningnan ko ang mensahe nito at hinahanap ako nito. Bigla itong tumunog ngunit nagdadalawang isip akong sagutin ito.

Kagat-labi kong sinagot ito. "Hello?" Walang sumagot sa kabilang linya. Ibababa ko na sana ang tawag ngunit sumagot ito.

"Nice? Where are you?" Alam ko ang boses na ito. Ito din ang dahilan kung abkit matagal kong sinagot ito

"Sino ito?" Pretending not to know him. Napaupo ako sa aking higaan.

"This is Patrick," malungkot na sabi nito.

"Oh Rick! Ikaw pala. Bakit napatawag ka?" I rolled my eyes in disbelief. "Ikaw din ba iyong tumawag sa akin kagabi?"

"Oo ako nga iyon," sagot nito at tumawa ng mahina. "Are you in your house?"

"Hindi Rick. May lakad kasi ako ulit that's why I have to leave earlier. Bakit?"

"Iyon nga ang sabi ni Claire. But it's almost two days that you are excuse from the class. Hindi ko din mahagilap sina First at Pres para itanong kung saan ka kaya nagpunta ako dito ngayon sa inyo."

"Sorry talaga Rick kung nag-abala ka oang magpunta diyan. Don't worry huwag mo na akong hanapin ano ka ba. Babalik din ako diyan," sagot ko pampalubag loob ko dito.

Kagat-labi ay biglang nanikip ang aking dibdib. Ayaw ko munang isumbat sa kanya ang tunay na nararamdaman o kakalimutan nalang itong lahat. Kasi wala namang saysay kung makikioagtalo pa ako dito, hindi naman ako kasali.

"I miss you already Nice." I heard it as clear as an ice and here I am assuming the longing in his voice.

"Sige Rick I have to hang up. May gagawin pa kasi ako. Gotta go, see you."

Agad kong pinatay ang tawag and blocked his number. Maybe binigay ni Claire ang numero ko sa kanya kasi naawa na siya. Napailing na lamang ako. It's early in the morning at nagpapadala na ako sa aking mga problema. I should forget and moved on from what I learned and what happened. Wala naman itong magagawa sa akin at sa aking pamilya if I will try to resolve the issue. The damage has been done and i think the best thing to do is to live up in the present and do the best thing for the family.

Napabuntong nalang ako ng hininga habang umupo sa kama. Its like yesterday when were friends and him was just taking advantage of me to get revenge. It still hurting me when I remembered what i heard coming from his mouth.

Napailing na lamang ako at agad akong bumaba ng kusina nung nakapagpalit na ako ng damit upang abalahin ang aking sarili. Alam kong magigingmahaba ang araw ko dito sa bago naming tirahan. I need to at least help to do my part. At hindi pag-iinitan ng mga tao dito.

Binati ako kaagad ng mga kasambahay at ganoon din ang aking ginawa. Nakita kong abala sila kaya minabuti kong tumulong dito.

"May maitutulong ba ako dito?" Tanong ko at nakita ko ang mga niluto nilang pagkain na kabisado ko namang lutuin. "Ako nalang po nito. Huwag po kayong mag-aalala ako na ang magsasabi kay lola." Sabi ko kaagad kaya tumango nalang ito. "Ano po palang pangalan niyo?" Sabay baling sa katulong habang nagsisimula na akong magbatil ng manok.

"Maria po ma'am." Sagot nito.

"Huwag mo na ako tawaging ma'am. Phenice nalang. Magkasing edad lang naman siguro tayo? Ilang taon ka na pala?"

"Ma'am? Pinapatawag po kayo ng lola niyo."

Napabaling kami dito. Agad akong mapakagat ng labi. "Pasensya na kung ikaw na muna ang tatapos nito.

"Okay lang po."

"Sige maraming salamat. Pupuntahan ko muna ang lola ko."

Kaagad kong hinubad ang suot na apron at sumunod sa katulong. Napatingala ako sa ibabaw ng hagdanan kung saan nakita ko ang nakataas na kilay ng aking lola habang tinitingnan ako. Katabi nito ay isa ring katulong na may binubulong sa kanya. Hindi ko alam kung iiwas ko ba ang makipagtitigan dito dahil sa kaba na magagalit ito kung hindi ko ito titingnan.