Tulala akong mag-isa sa kuwarto. Hindi ko alam kung bakit hindi ko makalimutan ang sinabi ni Gillean kanina sa akin.
Sinubukan kong humugot nang malalim na hininga dahil hanggang ngayon ay paulit-ulit kong naririnig ang mga katagang sinabi niya kanina.
“You’re my priority, Erie. Kaya huwag mong sasabihin na pumunta ako kung ikaw na ang usapan.”
“Priority, huh?” bulong ko sa aking sarili at napahugot na lamang nang malalim na hininga.
Bahagyang kiniliti na naman ang tiyan ko dahil sa aking narinig at hindi ko maiwasang kagatin ang aking ibabang labi.
Nababaliw na yata ako sa sinasabi ni Gillean pero dapat ay hindi ako magpaapekto lalo na kung hindi ko naman siya kilala.
Kilala nga niya ako at ang mga magulang ko pero hindi iyon sapat para magpaapekto ako sa kaniya.
Hindi ko nga alam
