Pinakawalan sila ng mga lalaking may hawak sa kanila. Napaupo sa sahig si Pinky at doon tinuloy ang pag-iyak habang paulit-ulit na sinasabing wala naman siyang ginawa para mapunta sa ganitong sitwasyon. Si Jason ay natulala pero katulad ni Pinky ay tumutulo rin ang mga luha niya.
"A-ano 'to, bes? Bakit nila tayo sinasaktan? Wala naman t-tayong ginagawang masama." Nanginginig ang boses ni Pinky at gusto ko na lang sa mga oras na 'to ay lapitan sila at yakapin.
"I'm s-sorry. Dahil sa akin kaya kayo nandito."
Naguguluhan siyang tumingin sa akin pero alam kong may nabubuo nang mga sagot sa utak niya. Sana lang ay huwag silang magtanim ng galit sa akin dahil nadadamay ko sila sa problema na mayroon ako at ang pamilya ko. Alam naman siguro nila na hindi ko ginustong madamay sila rito. Kasama
