CHAPTER 17
Sa padilim kong mundo, nakita ko ang mukha ni Papa. Nakatingin sa akin at nakangiti. “Anak, anak ko…” niyakap niya ako nang mahigpit.
“Pa, nandito kayo?” Niyakap ko rin siya. Alam kong panaginip lang ang lahat ngunit parang totoo. Ramdam ko si Papa.
“Oo anak. Nandito ako. Nandito lang akong nag-aantabay sa lahat ng tagumpay mo. Maaring sa tingin mo, binibigo mo kami, binibigo mo ang buong Nowen pero hindi anak. Nagsisimula pa lang ang laban mo at alam kong maipapanalo mo ito.”
“Pero Pa, nakuha na lahat ni Ashoka ang aking mga armas. Wala na akong magagamit pang panglaban sa kanya. Nasukol na niya ako.”
“Hindi anak. Hindi lahat. Wala sa lakas ng armas ang tunay mong kapangyarihan. Nasa isip at puso mo. Gamitin mo lang ‘yan. Mailalaban mo ito anak. Kung nabigo man ako noon,
