Chapter 30
Lumipas ang araw at nanatiling ganun ang naging routine ng umaga ko, ang pinagbago nga lang ay may halong pangamba ang bawat araw ko. Simula nung gabing nangyari sa amin ni Liam ay naging ilag ako sakanya, iniiwas na magtama ang mata namin o hindi kaya ay magkausap kami, parang mas gugustuhin ko pa nga ata na lagi na sya sa opisina kesa nandito sya sa bahay.
Mukhang ako lang naman ang napapraning sa aming dalawa, pakiramdam ko ay hindi naman nya naalala ang nangyari dala nang kalasingan nya. Hindi nya nagawang humingi ng sorry o kahit pagusapan ang nangyari. O baka ako lang ang nag assume? Umasa kasi ako.
Araw ng sabado, walang pasok si Lira, maagang umalis si Liam. Buong umaga ay hindi ko sya nakita. Simula pa pala ng gabi. Gising pa ako nang dumating sya pero mas pinili ko
