KINAUMAGAHAN, ANG SULAT at ang tumawag kagabi pa rin ang iniisip ko, na halos buong magdamag ko nang iniisip na kaya hindi ko alam kung nakatulog ba ako o hindi.
Kinausap ko si lolo, binilinan ko siya na paigtingin ang pagbabantay sa bahay.
“Apo, naalerto ko na ang mga kasama namin dito. Huwag kang mag-alala, walang mangyayaring masama sa iyong mag-ina, pangako ko ‘yan, apo,” saad ni lolo. Pero talagang hindi mawala ang pangamba ko.
Napaupo ako. Nasa living room kami at handa nang umalis, ngunit parang ayaw kong umalis na lang. Naupo sa tabi ko si Sunshine at hinawakan niya ang kamay ko.
“Para kang sira. Lukas,” sabi ni Sunshine.
Napakunot-noo ako sa sinabi niya. “Sira nang mag-alala?” sabi ko.
“Wala ka bang tiwala sa amin? Sa akin?” tanong niya.
“Hindi sa gano’n,” sagot ko. “Maaali
