NILAPITAN AKO NI Emelia at inabutan niya ako ng kape, nasa balkonahe kami ng aming kuwarto sa hotel na pansamantala naming tinutuluyan. Pinapaayos ang aming bahay na pamana sa amin ng kanyang mga magulang. Mula nang ikasal kaming dalawa, doon na kami nakatira.
“Mahal, mukhang kanina ka pa tahimik, ah?” tanong ni Emelia. Hinaplos niya ako sa mukha. At nag-aalala akong pinagmasdan.
Ngumiti ako sa kanya. May nais akong sabihin, ngunit hindi maproseso ng utak ko ang dapat kong sabihin sa kanya. May kulang. Pakiramdam ko ay may nawawala sa akin. Na hindi ako buo. Pakiramdam na labis kong pinagtatakahan kung bakit ko ba nararamdaman? At habang ngayong nandito kami sa balkonahe at nagkakape, may alaala na namang sumisingit sa utak ko katulad na lamang ng werdong napanaginipan ko. Nagkakape raw
