“SORRY, ANAK,” WIKA ko sa baby namin ni Lukas na nasa sinapupunan ko. Dahil hindi ko magawang matulog. Hindi siya mawala sa isip ko. Sa dami nang naiisip ko at sobrang pag-aalala, nablablangko na lamang ako. Nakahiga na ako kanina, ngunit ito, bumangon na naman at naupo habang nakasilip sa labas ng bintana.
Narito kami sa isang hotel dito sa Tagaytay. Nagpasya kaming ‘wag nang lalayo sa lugar na ito kung saan nawala ang liwanag na magtuturo sa kinaroroonan ni Lukas. Kasama ko sa kuwarto si Aling Maring na malalim na ang tulog. Nasa isang kuwarto naman sina lolo, Mang Bhoy at si Dave, na may kama rin talaga kahit pa isa siyang kaluluwa na lamang.
“Lukas, nasaan ka na ba?” mahinang natanong ko kasabay ng luhang dumaloy mula sa aking mga mata.
KINABUKASAN, SINUBUKAN NAMING muli na gawin an
