HINARAP KO NAMAN ang walong ligaw na kaluluwa nang tuluyan nang maglaho sina Emily at kanyang pamilya. At bago sila mawala, humingi sila ng tawad sa mga kaluluwang naiwan ngayon dito sa bahay 886. “Nais ninyo na bang tumawid?” tanong ko sa kanila. Lahat sila ay tila nagugulat. May matanda, bata, lalaki at babae.
Nagliwanag ang butas ng lagusan, sinusundo na sila. Kasabay ng liwanag, namatay ang sindi ng mga kandila at naglaho ang mga ito. Ngunit mas nagliwanag lamang ang kabuuan ng bahay.
“Iyan na ba ang liwanag?” tanong ng matandang lalaki habang manghang nakatitig sa liwanag na biglang nagpakita mula sa itim na lagusan.
“Opo,” tugon ko rito. Makailang ulit na rin akong naka-encounter ng ganito, nagliwanag ang lagusan para sa mga mabubuting kaluluwa.
“Makikita ko na muli ang aking asa
