BIGLANG MULING MAY kurap ng liwanag na nagpakita sa marker. “Lolo Jose? Sunshine?” narinig naming tinig ni Dave. Na labis naming ikinatuwa.
Nilapit ko ang mukha ko sa marker. “Dave, oo, kami ito,” masayang sambit ko.
“Sunshine? Kayo ba talaga ‘yan?” tanong ni Dave. Sa tinig niya, ramdam ko na umiiyak siya.
“Oo, Dave,” sagot ko. “Nandito kami. Si Lolo Jose, Mang Bhoy at Aling Maring.”
“Salamat at ligtas kayo. Sobra akong nag-alala. Salamat at nalaman kong maayos kayo. Thank you, Lord!” Tuluyan nang nabasag ang tinig ni Dave sa kanyang pag-iyak. Marahil naging pahirap pa kami sa kanya doon, kung nasaan man siya dahil sa pag-iisip niya sa amin. Naging alalahanin pa kami sa kanya.
“Maraming salamat sa lahat, Dave,” sambit ni Lolo Jose.
“Ako po ang dapat magpasalamat sa inyo,” tugon ni Da
