Episode 13
1053 Words
Aurora's POV
Nakaupo ako sa sala nanonood ako ng tv. Parang ako lang ang tao sa Mansion dahil wala akong nakikitang mga tauhan ni Matteo.
"Marahil tulog na ang lahat," bulong ko.
Gusto kong kumain dahil wala si Matteo kaso nawalan ako ng gana.
Pero ayoko ipakita na malungkot ako. Kaya hindi ko tinanong ang mga katulong kung nasaan siya.
Sinasabi nila na "brat" ako at masama ang ugali ko. Pero okay lang sa akin. Hindi ko na pinapansin ang mga sinasabi nila.
"Mrs Jane! Mrs. Jane!" I called out to the maid; my voice laced with impatience.
"What is it, Aurora?" Mrs Jane asked, her expression serious, yet her eyes tired from waking up.
"Tell the driver to get me some ice cream. I want to binge-watch TV all night and won't do it without something delicious to munch on. Make sure na makuha nya ang gusto kong flavor" mahinang sabi ko.
"Aurora, madaling araw na. At walang bukas ngayon na mga tindahan. Isa pa tulog na ang driver" paliwanag nito.
"I don't care! I want to eat, so wake him up! And it's your fault for not stocking the refrigerator with enough snacks. If you had, I wouldn't have to bother him about this! Now go; I want to watch TV while satisfying my cravings," I commanded, my impatience flaring.
Umalis na si Mrs. Jane para gawin ang mga bilin ko. Naiwan akong mag-isa at nag-iisip.
Sobrang tahimik ng bahay, parang ang lungkot-lungkot ko. Parang nalulunod ako sa sobrang lungkot.
Pero ayoko aminin na mahina ako. At hindi ko din alam kung bakit wala ako sa mood.
"So what if he doesn't come back? Good riddance. At least without Matteo, there's no one to control me.
"Pati parents ko, three weeks na ni hindi man lang sila tumawag," inis na sabi ko sa sarili ko feeling betrayed and abandoned.
Finally, may narinig na akong footstep. Inasahan ko na ang driver ang dumating at dala dala ang ice cream ko.
"Finally, the ice cream," masayang sabi ko.
Pero nasira lahat ng kasiyahan ko ng makita ko ang driver na wala man dala kahit isang plastic.
"Where's my ice cream?" galit na tanong ko.
"I'm sorry, Miss Aurora. Pero inikot ko na po lahat ng pwedeng mapagbilhan pero wala akong maskita. Lahat po ay sarado," napakamot ito sa ulo habang nagpapaliwanag.
"Useless!" gigil na sabi ko.
"You should have tried harder! It's your job to fulfill my requests!" galit na sabi ko.
Humihingi ako ng paumanhin, Miss Aurora. Ginawa ko ang aking makakaya," sagot ng driver.
"Katulad ka rin ng iba—walang pakinabang!" sigaw ko.
"Mamayang umaga pangako bibilhan kita ng ice cream Miss Aurora," aniya, sinusubukan akong pakalmahin.
"Huli na ngayon! Ayoko na. Umalis ka na lang!" Utos ko sabay wave ng kamay ko sa kanya.
Pagka alis ng driver ay pumunta ako sa kuwarto ni Matteo.
Matteo's room, parang isang peaceful haven sa loob ng bahay.
Pagpasok ko, parang nag-relax agad ako, like the room itself can soothe troubled souls.
Soft, muted colors ang mga walls, giving the space a tranquil vibe.
The centerpiece ng room is a big, comfy bed with silky sheets and fluffy pillows. Parang gusto mo na lang mag-snuggle and sleep. May elegant headboard behind the bed, adding a touch of sophistication.
May cozy reading nook near the bed, with a comfy armchair and a small table with a stack of books.
Amoy mo pa ang old parchment and ink, parang proof na mahilig magbasa si Matteo.
Malalaki ang windows, kaya pumapasok ang natural light. Warm and inviting ang atmosphere. Sheer curtains sway gently with the breeze, adding a touch of whimsy.
May spacious writing desk sa isang corner. Maayos ang mga stationery and collection of photos in elegant frames.
May full-length mirror sa kabilang side. Makikita mo ang soothing colors ng room and adds depth to the space.
May wardrobe nearby, closed, but hinting at a collection of carefully chosen clothes. Simple yet refined taste in fashion si Matteo.
The ambience is calm and organized, parang si Matteo mismo, composed and thoughtful.
Tumulo ang luha ko, pero pinunasan ko agad. "No, I won't cry. Ayoko ipakita sa iba na mahina ako," sabi ko sa sarili ko. Parang nakasabit ang pride ko sa akin, parang shield.
Humiga ako sa kama para icheck kung kasinglambot lang ba ng nasa kwarto ko. "Teka parang magkaiba kami ng lambot. Dapat ganito din ang sa akin," reklamo ko.
Kinumot ko ang comforter at inamoy. "Ang bango naman nitong kamang ito. Bakit hindi ganito ang amoy ng kama ko?" tanong ko sa isip ko.
"Gusto ko ganito ang amoy ng kama ko, pero paano ko ba sasabihin sa katulong na hindi nya malalaman na pumasok ako dito sa kuwarto?" tanong ko sa sarili ko.
"Grabe ang sarap humiga dito!" sambit ko habang pagulong gulong ako sa kama.
Binuksan ko ang drawer sa kabilang side table. Tiningnan ko lahat ng mga nasa loob. Puro relo pero may nakita akong isang picture ng babae. "Parang may kurot akong naramdaman ng makita ko na maganda ang babae.
"Sino kaya sya?" mahinang tanong ko.
"Hmmp! Mas maganda pa ako sa kanya!" hindi ko maiwasan ang inis na naramdaman ko.
Tinapon ko sa basurahan ang picture pagkatapos ko itong titigan. "Dyan ka nararapat" nakasimangot na sabi ko.
Dinala ko hanggang ulo ang comforter dahil sa sobrang lamig ng kuwarto at sobrang bango. "Hayyyy I can sleep here for days," masayang sabi ko.
"Nasaan na kaya ang mokong na iyon? Sabi ng parents ko tratuhin ko syang parang nakakatandang kapatid. Ganoon din kaya turing nya sa akin little sister, kaya masyado syang mahigpit?" sunod sunod na tanong ko.
"Hmmp may big brother ba na basta nalang iiwan ang kapatid kaunting pagtatalo lang?" reklamo ko uli.
"Ang babaw naman nya," dagdag na sambit ko.
Alam ko ang mundong ginagalawan ni Matteo. Dahil pareho lang kami. Kaya iniwasan ni Dad na ipakilala ako sa lahat kaya mas lalo ko itong kinainisan.
"Parating nagtatago. Walang freedom," dagdag na sabi ko.
"Ayoko ng ganitong buhay. Gusto ko parati kaming magkakasama. Parati nalang akong nakahiwalay. Sa bahay lang dapat kasama ko sil. Alam ko naman na dahil ito sa security. Pero ganoon din naman. Parte parin ako ng pamilya. At alam ko naman kung paano ipagtanggol ang sarili ko" reklamo ko uli.
- Writer
