Hindi ko magawang umakyat kaagad sa floor kung saan naroroon ang silid ni Mama.
Ni hindi ko kaya na gumawa pa ng ilan pang mga hakbang dahil pakiramdam ko ay matutumba nalang ako bigla.
With the last energy that was left inside my body, I walked towards the waiting area beside a vending machine.
Wala akong napansin na nakaupo roon at halos lahat ay nakatayo na sa kung saan. Karamihan pa sa kanila ay nakapila na sa harapan ng front desk area, na siyang pinanggalingan ko ngayon-ngayon lang.
Dumarami na rin kasi ang mga tao. Kaya siguro sila nagpasyang magsi-pila na ay takot silang maunahan ng iba.
Kung ako ang tatanungin ay ganoon talaga ang gagawin ko. Hindi ko sila masisisi kung 'yun ang iniisip nila, at hindi na piniling umupo pa.
Ibinaba kong muli ang tingin ko sa papel na haw
