The Goner (Tagalog)

Chapter Twelve

"Trisha, okay ka lang?" Matamlay aking tumingala kay Grace na nag-aalalang nakatingin sa akin habang may hawak na tray. Nakaupo ako sa gilid habang minamasahe ang sentido ko. "O-oo okay lang." Kahit hinang-hina ay nagawa ko pa ring tumayo at kinuha ang tray na hawak niya. "Saang table ito?" May tinuro siya at tumango ako. I feel my cheeks burning red and my head turning but I try to endure it. Siguro hindi din kasi ako sanay sa midnight shifts kaya hindi pa nakaka-adjust ang katawan ko. Pero hindi ako pwedeng maging mahina ngayon lalo na't kunting pagkakamali ko lang, baka sisantihin na talaga ako. Tumapat ang tingin ko sa wall clock na nasa counter. 10:00 palang ng gabi pero pakiramdam ko ubos na ubos na ang lakas ko.

Pagkababa ko ng dalang alak ay tumambad sa harapan ko ang mukha ni Jann na nakatingin sa akin. Nasa kabilang table siya at walang tigil sa paggalaw ang labi niya habang hawak ang likod ng ulo ng babaeng kahalikan. Nakatuon lang ang mga mata niya sa akin habang ginagawa iyon, walang ekspresyon ang mukha. Agad akong tumalikod nang matapos sa ginagawa, yakap-yakap ang tray na umalis patungong counter.

I grasp the corner of the counter table for support. Ramdam kong kahit anong oras bibigay na ako. And seeing Jann kissing some random girl is really not a good sight as well. Sapo-sapo ko ang noo gamit ang palad nang may maramdaman akong yumakap sa akin mula sa likod. Hindi naman siya yumakap, nakahawak siya sa mga braso ko pero ang dating tuloy parang nakayakap siya. "Trisha, kanina ka pa ganyan. Ayos ka lang ba?" Nilingon ko siya saglit, si Philip, at napahawak ulit sa noo ko. Tumango lang ako at tinutulak siya gamit ang mga braso ko. Hindi ako mapakali dahil hinimas-himas niya ang mga palad niya sa braso ko, dahilan para hindi ako maging komportable sa kinikilos niya.

Bumigay na ako sa mga braso niya dahil hinang-hina na ang buo kong katawan. "Pumasok na muna tayo sa loob," hindi na ako sumagot at nagpatangay nalang sa kanya. Authorized personnel only. Nabasa ko ang sign sa pinto bago kami tuluyang makapasok. Inupo niya ako sa sa mini-sofa at lumuhod sa harap ko. Napasandal ako at mariin na pumikit. I remember struggling from Philip's grip when I felt his hands tightened on my wrist. But before I could react, everything just went pitch black.

Bumalik ako sa ulirat ko nang maramdamang namamasa ang aking leeg. "Philip!" I gasp loudly as I realize what he is doing. He is kneeling in front of me and his hands are on my wrist while kissing and licking me on my neck. I even notice the two buttons of my polo shirt undone. Nagulat ako nang ipako niya ang mga kamay ko sa pader at mas lumapit sa akin para diinan ang halik niya sa leeg ko. Nakaupo na siya sa mga binti ko kaya mas nahihirapan akong paalisin siya. Umiiyak na ko habang unti-unting bumibigay ang katawan at hinayaan siya. "Philip, please." Humagulhol akong nagmamakaawa at nagdadasal na sana may sumaklolo at makapansin man lang sa pananamantala niya. I feel my whole body freezing and paralyzed that I cannot even make a single move.

Naramdaman kong may tumutusok sa bandang tiyan ko. Binitawan niya ko sa kaliwang kamay nang mapansin ang panghihina ko at hindi na makapanlaban. Dumulas ang kamay niya sa dibdib ko at bumaba pa ito. Hindi niya pa naaangat ang laylayan ng pantaas ko nang tumigil siya dahil sa malakas na pagbukas ng pinto sa likod. Malabo na ang mga mata ko sa kaiiyak kaya hindi ko makita kung sino iyon. "What the f*ck!!??" Naramdaman ko nalang ang biglang pagbitaw at pag-alis ng katawan ni Philip sa katawan ko. "Jann," ang huling lumabas sa bibig ko bago tuluyang mawalan ng malay.

Michael Jann.

Kunot-noo akong napatingin kay Trisha nang humawak ito sa dulo ng counter table  habang minamasahe ang sentido. Seeing him with Philip makes me close my mouth, gritting my teeth. I don't know why I am feeling this way. I feel the protest of the girl I am kissing but still, she continues licking my lips. I am half aware when I pull this woman's hair that made her scream as I saw that guy Philip holding Trisha in his arms. They both entered the room where only the employees are allowed. "Sweetie, you should've just told me you like it rough," my grip loosens to this woman. "Sorry," I let her go but she immediately clutches my hand, wrapping my arm around her neck. I don't even know her name. She just sat beside me flirting so I went it. She continues kissing me while I stare at the door where the two went in.

Frustration overrule me, pushing the woman as I stand up rushing through the door. "Walang hiya!" The last words I heard and also the stomping of that girl's feet. "Sir, bawal po kayo dyan." My eyes darken to the man who stopped me. He looks like an employee of the bar too. "Papasukin mo ko," I warn with a gritted teeth but he does not budge.

Minutes passed by and I am still standing in the door with my fists clenching. I pull out strands of my hair and glare at the man in my front. Mas malaki ang katawan niya sa akin kaya alam kong hinahamon niya din ako. Mas bumilis ang t***k ng puso ko. Like this thumping makes it a sign that urges me to push the guy at my back and kick the door. "What the f*ck!!??" I shout in fury. Looking at where the hands of the bastard fondle and his body over her make me fuming mad even more. If I hadn't got in a few seconds then worse could have happened!

I see red then. Hindi pa nagtangkang gumalaw ang kumag nang tumakbo ako sa kanila at sinipa siya paalis kay Trisha. Lumapit ako sa kanya at hinila siya sa kwelyo saka inambahan ng sunod-sunod na suntok. Words are not enough to make him feel my rage. This sick bastard! My knuckles are bleeding as much as his face is but who cares, I can't get enough. "Jusko! Anong nangyari!?" I turn around with my hands still pulling his collar. The waitress with a shock on her face is covering her mouth with her hand after seeing us and Trisha lying on the sofa, then she runs out in a flash. Lumingon ulit ako kay Philip at sinuntok siya sa huling pagkakataon bago itulak nang malakas sa sahig.

Approaching Trisha in her pathetic state, for some reason, tears me up. "Trisha," I call her softly almost whispering. I wear off my leather jacket to cover up her slightly exposed body, my anger slowly subsiding. Soon, the waitress and the security guard come in. "Anong nangyari?" The guard asks wide-eyed. He takes a look at us first, me carrying Trisha on my shoulders, before turning to that bastard Philip. "What kind of f*cking service do you have here?" This is the second time I asked, the first was when I got pissed by Trisha. "This woman almost got molested!! Call the police and lock that bastard up to the prison!!" I glare at the man lying on the floor. My outburst is echoing around the room but the hell I care about that now. I even scared the waitress and the guard immediately went out complying with my order.

"Parang-awa mo na. Wag..." nagpupumiglas siya sa pagkakakahawak ko sa kanya pero masyado siyang mahina para matinag ako. Nakapikit siya habang nagmamakaawa, mukhang wala pa siya sa sarili. "Hey. It's alright. Ligtas ka na," marahan niyang binuksan ang mga mata at bago pa ako ngumiti agad siyang pumikit. Mas kalmado na siya. Sh*t! Sobrang init niya. Ano bang ginawa niya para magkasakit nang ganito? This explains why she was so tired-looking earlier.

Nakalabas na kami ng pinto sa bar nang bumungad sa harap namin ang police car. Agad na inutos ng chief sa mga kasama na pumasok ng bar. Lumapit siya sa amin na nakahawak ang magkabilang kamay sa belt ng trousers nya. He is showcasing his gun but I did not mind. He stands firm in my front wearing a serious look, tugging the tip of his cap. "Sir, kailangan niyo rin pong pumunta sa station para maglabas ng statement." Dumako ang mata niya sa hawak ko ngayon na agad kong siniksik sa dibdib ko. I'm cussing inside because I can hear soft sobs from Trisha; my shirt is getting wet by it.

"Hulihin niyo yung rapist. We'll get to the station once this lady gets better," nilampasan ko na siya at ipinasok si Trisha sa passenger seat. Nakatulog na siya dahil na din siguro sa pagod at kakaiyak. Napansin ko din ang pamumugto ng mata niya nang idilat niya ito. Damn. Why am I so affected? Lumapit pa ang pulis sa amin nang makapasok ako at kumatok sa pinto ng kotse pero wala na kong pakialam. I'll just call my lawyer to handle it.

Tahimik lang kami sa byahe. Hindi ko na ginising si Trisha. I know she needs a lot of rest. I am not even halfway when she wakes up, her eyes are still red as it was before. Lumingon ako sa kanya para icheck siya at bumalik agad sa daan. Hindi maalis sa mukha niya ang pagtataka, posibleng iniisip kung anong ginagawa nya sa kotse ko. "Gusto mo ba ng tubig? Makakakain? Pwede tayong dumaan sa 7/11. Ano-----" Bigla siyang nagsalita habang umaayos sa pagkakaupo. "Saan mo ko dadalhin?" She calmly asks, I turn to her. "Sa condo ko," I frown at her expression but I can't read through it. "Mas gusto ko sa bahay. Dun tayo," hindi siya gumalaw sa pagkakaupo niya at hindi man lang ako tinapunan ng tingin. "Pero mas ligtas ka dun. We're halfway there too," I lied. Hindi pa rin siya natitinag. Tahimik siyang nag-iisip pero hindi ko mawari kung anuman iyon. "Ihinto mo," pinandilatan ko siya. Alam niya bang nasa highway kami? Baka kung anong mangyari sa kanya kapag ibaba ko siya dito! Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang mga iniisip ko. But damn. I feel so worried about her for I don't f*cking know why. Nagpakawala siya nang hininga, iritado at lumingon sa akin. "Pag hindi ka huminto, tatalon ako palabas!" Natigilan ako sa sinabi niya at walang pakundangang hininto ang kotse. I stretch my arm before stopping the car protecting this lady from hitting herself on the dashboard.

Tama nga ako, maagap kong nasalo ng kamay ko ang noo niya bago pa ito tumama sa dashboard. Tinabig niya ang kamay ko at agad-agad na binuksan ang kotse para lumabas. I unbuckle my seatbelt before I hurriedly followed her. Sh*t! Realizations rush through me. Of course, she will not trust me for driving her to my unit. We just met recently for God's sake! Baka iniisip niya na may gagawin ako sa kanya. I could never do that! Pero paniniwalaan niya ba ako? Nakita niya lang naman ako na may kahalikang iba't-ibang babae. Ngayon ko lang narealize ang pagkakamali ko. At sa nangyari sa kanya kanina, mas pipiliin niyang lumayo sa mga lalaking lalapit sa kanya.

But I can't help it. 

I grab her arms making her turn to me.

Trisha's P.O.V.

Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ang ilaw na tumama sa mata ko. Unti-unti akong napadilat ng mga mata. That scent. I feel relieved when I smelled Jann's scent. I feel safe now. Pero agad napawi ang ngiti ko sa labi at kumunot ang noo ko habang nakatingin sa daan. Hindi ito ang papunta sa bahay ko. Daan ito papuntang condo niya. "Gusto mo ba ng tubig? Makakakain? Pwede tayong dumaan sa 7/11. Ano-----" Saad niya at hindi ko iyon pinansin. Umayos ako ng upo at hindi na siya pinatapos. "Saan mo ko dadalhin?" I ask him softly. I don't have the strength to raise my voice. "Sa condo ko."

Gusto ko syang sigawan. Nababaliw na ba siya!? Pero ayokong magduda siya. Knowing he had been bringing women to his condo just drives me insane! Tapos ipupunta niya pa ko dun. What would that make me? Na isa ako sa mga babae niya? Ganito nalang ba talaga kanormal sa kanya na sabihin sa kung sinong babae na idadala niya sya sa condo nya? I can feel my heart burning in my chest. Hindi na pala ako sa ang Tin niya ngayon. I am just a woman whom he pities for. Nothing more. Kapag naiisip ko yun, mas nasasaktan lang ako. "Mas gusto ko sa bahay. Dun tayo," I reply trying to keep my sanity. "Pero mas ligtas ka dun. We're halfway there too," anong excuse yun? Alam niyang ako ang naghatid sa kanya nung lasing siya. He should know that I am aware he is lying.

"Ihinto mo," matigas kong utos. Kahit pilitin niya pa ako, mas gugustuhin ko nang matulog sa kalsada kesa pumasok ulit sa condo niya at isipin kung ano ang mga bagay na ginawa nila ng mga babae niya doon. Mababaliw ako kakaisip! Hindi ko kakayanin... Nang wala siyang balak huminto sumabog na ako. I can feel my face turning red. "Pag hindi ka huminto, tatalon ako palabas!" And I mean it. Gagawin ko iyon. I mean-- I'm dead anyway. Sometimes, I still wonder how pain really feels. When my sense opens and death is nearby, I somehow wonder if I can take a share of their pains. Baka sa paraang iyon, maibsan ang konsensya na nararamdaman ko. If only I could do that.

Nagitla ako sa biglaan niyang paghinto dahilan para sumbsob ang mukha ko na agad niyang nasalo. Ilang segundo ang lumipas nang mapagtanto kong huminto na nga siya. Tinabig ko ang kamay niya na nakahawak sa noo ko. Inalis ko ang seatbelt at umalis agad ng kotse.

Tumakbo ako. Wala na kong pakialam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko pero gusto kong makalayo. Alam kong nagtataka na din ngayon si Jann sa kinikilos ko. Pero hindi ko na kayang itago na nasasaktan ako.