Pinanuod ko ang pagwawala ni Flame. Pakiramdam ko ay ang dibdib ko ang nasasaktan sa tuwing tumatama sa matigas na pader ang duguan na nitong kamao. Wala akong nagawa kundi ang umiyak nang tahimik habang pinapanuod ang pagwawala at pag-iyak ang ama ng aking anak at ang lalaking pumatay at bumuhay sa akin. Akala ko noong galit na galit pa ako dito ay lubusan akonh masisiyahan kapag masasaksihan ko ang paghihirap ng kalooban nito, ang pag-iyak nito at ang pagsisisi nito. Pero habang pinapanuod ko itong saktan ang sarili, nagwawala at umiiyak ay ako ang unti-unting nadudurog sa bawat sigaw nito ng sakit at sama ng loob at sa bawat pagpatak ng luha nito.
Nang mapalugmok ito sa sahig ay patakbo ko itong yinakap. Sumubsob ito sa aking dibdib na animo batang nawalan ng paborito nitong laruan. An
