My Boyfriend From Somewhere

CHAPTER 6

“Mom!” sigaw ko agad pagkapasok ko palang sa loob ng bahay. Nakaupo kasi siya sa may sala at nanunuod ng paborito niya k-drama. 

Medyo malaki ang bahay naming para samin tatlo mabuti nalang may tatlong maids. Sakto lang naman ang laki niya at may 2 big rooms para samin nila mom. Tapos mayroong 5 guest rooms. Malaki lang talaga ang space dito sa baba pagkapasok mo palang kasi ayaw ni mommy ng masikip. 

Tatlong palapag siya, dito sa baba ang sala, kitchen, maid’s room, mini sine, may room din para rin siyang mini gym, tapos garden sa gilid, may swimming pool sa likod, at garage naman sa kabilang side. Sa ikalawang palapag ay mga rooms na siya. Sa right side pag-akyat ng hagdan ay kwarto ko at katabi nito ang 2 guest rooms. 

Sa left side naman ay ang 3 guest rooms habang nasa gitna ang room nila mom at dad. Sa ikatlong palapag, nandoon ang hall kapag may party pero sa labas ka mismo ng bahay dadaan kasi nandoon ang hagdanan. May mini pool din dun sa katabi ng hall kapag gustong maligo ng mga pinsan ko plus stargazing.

“Anak!” masayang bati ni mommy saka siya lumapit sakin at niyakap ako ng mahigpit.

“Kailan pa kayo dumating?” tanong ko sa kanya.

“Nung tumawag ako sayo, kakarating lang naming nun,” nakangiti niyang tanong sakin.

“Si dad?” excited kong tanong. “Nasa taas siya at nagpapahinga. Napagod kasi sa flight naming. Alam mo na, tumatanda na rin siya.”

Napatawa naman kami pareho ni mommy sa sinabi niya. Ang saya talaga kapag kasama ko sila. Nawawala lahat ng pagod, problema, at pag-aalala ko sa lahat ng bagay. Niyakap ko kaagad si mommy ng maalala ko ang nangyari kanina sa school.

“May problema ka ba?” nag-aalalang tanong ni mommy saka niya sinuklian ng mahigpit na yakap ang yakap ko sa kanya. “Wala naman, I just miss you.”

“Asusss, ang sweet talaga ng baby ko,” nakangiti niyang sabi saka niya hinalikan ang noo ko.

Hindi naman sa hindi ako open sa parents ko. 

Ang totoo nga niyan I’m a type of person who loves sharing things about me, especially to my parents and Trina. Though this time, I think I don’t need to tell it to mom because I know her. She will tease me kesyo ganto ganyan daw. Haays the last time I told her that there’s a guy I hate in school was when I was in high school and she teased me for a whole month. 

At hindi lang ‘yon, she even visited me in school nagkagulo nga noon sa school kase nga sikat siya na artista tapos pupunta lang siya ng ganun sa school ng walang pasabi. Hindi nga mapakali ang mga teachers and staffs ng school sa pagdating niya. Pati ang strikto naming principal ay napalabas sa office niya ng wala sa oras ahahahhaa. 

But, hindi talaga ako ang pakay ni mommy noon kundi ‘yong kaaway ko na kaklase ko. Bakit? So she could ask him for a dinner in OUR HOUSE. Kung alam niyo lang gaano nakakahiya ‘yon. Para kasing harap-harapan na sinabi ni mommy sa buong school na crush ko ‘yong gunggong na ‘yon e hindi naman talaga at na misunderstood lang ni mommy lahat. Though I don’t really know what happened kasi after ng nangyari biglang bumait ‘yong kaklase ko sakin and even asked me for a date. 

Like, what?! 

Nagulantang talaga ako sa lahat ng ‘yon. I can’t even imagine that embarrassing moment will happen to me again. Kaya as much as possible, I won’t tell such things to my mom again.

Instead of saying something, I just smiled to her and hug her again. 

I really miss her so much.

“So, how was your time here, iha?” seryosong tanong ni dad while putting foods on his plate.

“It’s fine dad. I was just a little busy since next month na naman ang finals namin. But, I’ll be busy next week na rin. Marami kasi kaming inaasikaso sa foundation.” Maikli lang ang naging sagot ko kumpara sa kung paano talaga ako makipag-usap sa kanila. Masarap kasi ang pagkain kaya dito ko mas itinuon ang pansin ko. Food is life. That’s my third belief in life.

“Oh about that, may plano na ba kayo para sa susunod niyo na project? Just tell me so I could ready the check.” Dad said after drinking water. While I stop eating for a while and look at dad seriously in his eyes because I just don’t like his idea again.

“Dad, I told you already. You don’t need to do that. I really appreciate your concern and your support, but I can handle. The volunteers are willing to help and cooperate to get funds. I know that you’re helping me so that it won’t be hard for me. But dad, I want to work hard on this project without your money. However, hindi pa rin ako tatanggi ahahaahhaha kasi mas maganda kung mas malaki ang funds namin for this project.” 

Napansin ko naman ang biglang pagbaba ni dad sa kutsarang hawak niya at saglit na napatawa dahil sa pag-contradict ko sa sarili ko. I think that's my skill. Ahahahah. I just really wanted to stand on my own this time. I can’t learn on my own if they will treat me like a baby. I need to stand on my own so I could learn my own mistakes and so that I can change myself for the better. Because I know that I am not enough yet, so I need to work hard to be enough. That’s my fifth belief in life.

However, in helping other belief, my own opinion does not really matter that much. What matter the most is our goal which is to help other people as many as possible. Kaya bakit ko pa tatanggihan ang grasya, 'di ba?

Truth is, ayaw ko rin na isipin ng ibang tao na I am just using my parents para sa sarili kong luho. Ayaw kong marinig ulit na pinagtsi-tsismisan ng iba ang pamilyang kinalakihan ko. Ayaw kong isipin ng iba na sampid lang ako sa pamilya na ‘to. Dahil gusto ko na may mapatunayan din ako. Hindi naman sa lahat ng oras ay dedepende pa rin ako sa pamilyang ‘to. I know someday, I need to stand on my own because I need to. I know that kung ano man ang meron ako ngayon ay hiram lang. This is not really my life and I was just drag in here. But, I’m also doing this to be somebody from being a nobody. I guess I need to remind that to myself everyday.

The three of us just talk for a while. Napuno nga ng tawanan ang dinner time namin dahil sa mga pang-tito na jokes ni dad. Ahahahaha. I'm really happy all the time when I'm with them. My feelings right now is priceless.

And...

I hope no one can take my happiness away from me. Not even them...again.