Alas-otso ng umaga. Ito ang araw nang pag-alis ni Jeff. Labis na nalulungkot ang aking puso. Pero wala naman akong magagawa. Lalo at mahalaga ang pupuntahan nito.
Nakayakap pa rin ako rito at ganoon din siya sa akin. Pakiramdam ko'y matagal kami bago ulit magkikita ng aking asawa.
"Ayos ka lang?" malambing na tanong sa akin ni Jeff.
"Oo, mamimis lang kita," sabi ko rito.
"Huwag kang mag-alala mabilis lamang ako roon," bulong nito sa may puno ng tainga ko. Dama ko rin na hinaplos nito ang buhok ko.
"Basta! Bilisan mo roon, ha," saad ko, sabay kayap dito nang mahigpit.
"Oo, babalik ako agad. Saka huwag kang lalabas ng bahay. Kung puwede rito ka lang sa silid natin. At magpadala ng pagkain kay Manang," sabi nito sa akin.
Tumingin ako rito. "Para naman nakakainip iyon kung dito lamang
