Anabella
“TAWAGIN mo na lang ako sa pangalan ko. Ayoko ng Señorito,” seryosong aniya na ikinatanga ko.
Gayumpaman ay tumango na lang ako.
“S-Sige.”
“Babalik ako rito pagkatapos ng apat na taon, Sweetie. Sixteen ka na sa panahon na iyon at twenty-two naman ako. Pero hihintayin ko pa rin na mag-eighteen ka. Kaya huwag ka muna tatanggap ng ligaw sa kahit kaninong lalaki.”
“P-Para saan?” Ang lamig na dulot ng gabi at malakas na pag-uulan ay nanunuot na sa akin. Sumiksik ako sa sulok habang yakap ang sarili.
Tumiim ang titig nito sa akin, ni hindi man lang nababahala sa lamig na lumulukob sa aming katawan.
“May sasabihin ako sa iyo kapag dumating na ang panahon na iyon.”
Huh?
“Bakit hindi mo na lang sabihin ngayon?” sabat ko agad. Bakit kailangan pang umabot kami sa ganoong edad ba
