(Cleo’s POV)
“Okay ka lang ba talaga? Namamaga pa ang mga mata mo, kahit hindi mo sabihin sa amin alam ko na hindi ka okay.”
Tanong sa akin ni Leanna kaya napatingin lang din ako sa kanya malayo na kami sa mga yun at hindi narin naman nila kami maririnig. Pagkatapos kasi naming kumain ay hinayaan naman nila kami na mag-usap usap, tumulong silang mamitas ng bulaklak habang naguusap naman kaming apat.
“Dati nangangarap ako na sana hindi na lang totoo ang lahat, alam niyo naman yun hindi ba? tapos ngayon malalaman ko na lang na yung pinapangarap ko noon totoo naman pala, totoo palang hindi naman nya ako niloko.”
Sumeryoso bigla ang muka nila ng sabihin ko iyon at simple lang naman akong napangiti.
“Alam niyo rin ba yun? Ako lang ba ang hindi nakaka-alam? Napagod akon
