VILLAINESS: Taming The Wolf

CHAPTER 29

Johan immediately stopped by when he saw the Miss and its child having a bonding at the pavilion. There's also maids giggling while looking at the Miss'. She's holding a big book.

Nangunot ang kanyang noo dahil sa pagtataka ngunit ipinagsawalang bahala nalang niya iyon. Akmang aalis na sana siya ngunit napukaw ang atensyon niya nang biglang nasali ang pangalan niya sa pagtitipon ng mga ito.

“Mayron ka po bang kay Butler Johan?” tanong ng isang katulong at kung makapagsalita ito'y parang magkaibigan ang dalawa.

Ngumiti ng matamis ang Miss. “Wala, pero pwede kitang gawan. Pero sa susunod ko pa na araw matatapos kaya ayos lang ba?” tanong nito pabalik at bigla namang kumislap ang mga mata ng katulong.

Mabilis itong tumango. “Opo! Opo! Salamat ng marami!” masaya nitong sabi.

Nais niyang lapitan ang mga ito upang alamin kung anong nangyayari ngunit nag-aalangan siya. Wala siyang lakas ng loob na abalahin ang mga ito para magtanong. Baka kasi masira niya ang nakikita niyang masayang atmospera.

“Ako po! Ako po! Mayron po akong kay Kuya Johan!” biglang sigaw ni Syriel kaya napatingin siya rito. Mayron itong papel na ipinapakita sa mga katulong.

Namamangha naman ang mga itong tumingin kay Syriel saka kinuha ang inabot nitong papel. Bigla ang mga itong nagtitili sa di malamang dahilan. “Ang cute!!!” sabay na tili ng mga ito.

Napamulagat siya at bigla nalang niyang naramdam ang pag-init ng magkabila niyang tainga.

What did Syriel do to make them react like that? And what did he put on that paper?! Fck! It's making him curious, and embarrassed at the same time! He's overthinking of what's on that paper! His ànxiety is eating him up!

Kumikislap ang mga mata ng mga katulong habang nakatingin dito. “Maari ho ba namin itong idikit sa kwarto namin?” nakikiusap na tumingin ang isang katulong sa bata na mas lalo niyang ikinakaba.

Sobrang lakas ng t***k ng puso niya dahil sa kuryusidad. Sino ba kasi ang hindi kakabahan kung bigla ka nalang pag-uusapan at hindi mo man lang kayang malaman?! He wants to shout saying NO but he can't. Sana'y hindi ito ibigay ni Syriel para magkaroon pa siya ng pagkakataong alamin ito mamaya.

Sunod sunod na tumango si Syriel na ikinatanga niya. Fck it!

“Opo!” masaya nitong sabi habang siya naman dito ay parang tinakasan ng kaluluwa at nawalan ng dignidad.

Hindi na niya kaya pa ang makinig sa mga ito kaya naglakad nalang siya paalis at pumunta sa kung nasaan ang Archduke.

As he enter the training ground where the Archduke's staying since morning, he immediately hear the swords clashing as if there's an intense swordfight between swords masters.

His eyes squint when he saw the Archduke and it's right-hand man having a duel, while the other knights are watching and putting their coins at the table where they're staying.

Are they betting at the two?

Taas noo siyang naglakad patungo sa mga nagkumpulang mga kabalyero sa gilid.

“Anong ginagawa niyo?” madiin niyang tanong sa mga ito at ang ilan naman sa mga ito'y napatingin sa kanya.

Gumuhit ang ngisi sa labi ng isang kabalyero nang makita siya. “Oh! Johan! Saan ka pala pupusta? Kay commander o kay Lauren?” tanong nito.

Tumingin siya sa dalawang naglalaban parin sa gitna. His lordship's face is so serious, while Lauren's are looking like he's having a hard time.

Kumislap ang mata niya saka may dinukot sa kanyang bulsa. “I'll bet on his lordship.” aniya saka ipinakita ang kumikintab pa na gintong barya. Hindi kasi ang mga ito tumatanggap ng luma at kailangang kumikintab pa.

Inilahad naman ng isang kabalyero ang kamay nitong may gloves kaya napabuntong-hininga siya. Kahit kailan talaga'y ang aarte ng mga ito. Gusto ng mga ito na walang kahit na anong marka sa mga barya na ipupusta.

Ibinigay na niya ang barya rito at nakita naman niya kung saan nito ito inilagay. Puno ang kahong pinaglagyan ng pusta sa Archduke, samantalang kay Lauren nama'y nasa kalahati pa.

Napailing-iling siya saka pinanuod na ang dalawa. Mukhang ibinibigay talaga ni Lauren ang lahat ng makakaya para lang matalo ang Archduke. Kahit tignan lang niya'y alam na niya kung sino ang mananalo sa laban at kung sino ang matatalo sa pustahan.

The Archduke lost.

“What?!”

“Baka namamalikmata lang ako!”

“Taika! Totoo bang nangyari yun?! How?!”

Kanya-kanyang komento ng mga ito at hindi makapaniwalang nakatingin sa dalawang nakatayo habang habol ang hininga. Bigla ring napaluhod sa lupa si Lauren at hindi makapaniwalang nakatingin sa lumipad na espada ng Archduke na nasa gilid.

“Amin na yung napanalunan namin!”

“Haha! Sa wakas!”

“Whoooo! Panalo!”

Pagdiriwang ng mga kabalyerong pumusta kay Lauren. Doble ang mga napanalunan ng mga ito kaya sobrang lakas ng hiyawan ng mga ito. Habang ang mga pumusta naman sa Archduke ay bagsak ang mga balikat at parang nawalan ng buhay.

Bahagyan siyang natawa dahil sa mga itsura nito. Kahit na sa Archduke siya pumusta ay hindi siya nalulungkot sa pagkatalo nito, dahil sa una palang ay alam niyang walang balak manalo ng Archduke. Parang may malalim itong iniisip kaya hindi ito lumaban ng totoo at ginawa lang itong pampalipas oras.

Naglakad ang Archduke patungo sa pinaglagyan nito ng tuwalya at tubig kaya nilapitan niya ito.

“Seems like there's bothering you, My Lord.” aniya at nag-angat naman ng tingin sa kanya ang Archduke.

Matiim itong tumingin sa kanya at kapagkuwan ay napabuga ng malalim na hininga. “What is the Miss' doing?” biglang tanong nito na bahagyan niyang ikinagulat. He didn't expect him to ask about her immediately.

Kapagkuwan ay nakabawi na siya sa pagkabigla kaya nagsalita na siya. “I don't really know what they're doing, Your Grace, but as what I see, she's holding a plain big book. I guess, she's writing or drawing.” aniya at sinabi na talaga niya ang kung anong gamit ng malaking libro na iyon. Hindi kasi siya sigurado sa kung ano ba talaga ang ginagawa ng Miss.

Pinunasan ng Archduke ang sarili nitong pawis at mukhang mayron itong malalim na iniisip. Akmang magsasalita pa sana siya ngunit may biglang nagpatigil sa kanya.

“Good morning, Archduke!” matinis na sigaw ng Prinsesa palapit sa Archduke at narinig naman niya ang pag-úngolan ng mga kasamahan niyang kabalyero. Ang mga itsura ng mga ito'y parang may sumira sa araw nila.

Dahil sa pagdating ng Prinsesa ay nagsi-alisan ang mga ito at pumunta sa gitna. Bigla nalang ang mga itong nag-insayo.

“Urgh! What a loud noise!” reklamo ng Prinsesa at sinita ang mga ito ngunit hindi ang mga ito nakinig, bagkos ay mas nilakasan pa ng mga ito ang pagpapatunog sa mga espada.

The knights don't like it when the princess is here that's why he understand their behavior.

Biglang humaba ang nguso ng Prinsesa at parang batang humawak sa braso ng Archduke na ikinaismid niya ng palihim.

“Uhm... Your Grace. Can we have a picnic?” bigla nitong alok habang kumukurap-kurap ang mga mata.

Sht! It's disgúst him!

Kung umakto ang prinsesa ay parang maayos at maganda ang relasyon nito sa Archduke.

Didn't she know that the Archduke only make her stay here because of the emperor's order?! Her father might be a king, but if it compared to the Archduke's power, they're just a little ant!

The Archduke can't do anything against the emperor because it's his uncle. That's why he's doing this favor. But the Princess is abusing it.

“Let go.” madiing saad ng Archduke at mabilis na binawi ang braso kaya napabitaw ang prinsesa rito. Hindi na ito hinayaan pa ng Archduke na makapagsalita pa dahil mabilis itong umalis at iniwan ang prinsesa. Mukha itong naiiyak.

Sinulyapan niya ang itsura nito at dahil hindi naman siya mabait ay nilagpasan na niya ito at sumunod sa Archduke. Hindi parin niya nakakalimutan ang ginawa ng babaeng yun sa kanya. Hanggang ngayon nga'y mayron paring benda sa noo niya dahil dito.

Lumabas ang Archduke sa training ground at dahil madadaanan nila ang hardin papasok ng manor ay makikita nila ang Miss at ang nagkukumpulang mga katulong.

Nangunot ang noo ng Archduke habang nakatingin sa mga ito. “What are they doing?” takang tanong nito. Hindi kalayuan ang dinadaanan nila sa pavilion kaya naririnig nila ang mga tilian ng mga ito, at kasama na roon ang Miss. Halatang sobrang abala nito dahil hindi man lang sila napansin.

“Ack! Ang gwapo po niya! Sino po ba ito?!” kinikilig na tanong ng isang babae sa Miss.

Dahil sa lakas ng tili nito'y napangiwi siya. “Kanina pa sila ganyan, My Lord. Hindi ko mawari kung ano ang kanilang ginagawa.” aniya at napatingin sa isang katulong na masayang umalis ng pavilion habang may dalang isang papel. Bago pa ito makaalis ay tinawag niya ito pinalapit sa kanila at mabilis naman itong sumunod.

“Ano pong maipaglilingkod ko sa inyo, Your Grace?” magalang na tanong nito sa Archduke.

Namulsang humarap ang Archduke sa katulong. “Anong nangyayari do'n?” tinutukoy nito ang mga nagkukumpulang mga kababaihan.

Kaagad namang sumagot ang katulong. “Gumuguhit po ang Miss ng mga larawan ng mga nagga-gwapohang lalaki!” sabik nitong pagkwento at nakita naman niya ang pagdilim ng mukha ng Archduke.

“Patingin ng gawa niya.” malamig na saad nito sa katulong at agad naman nitong naramdam ang kakaibang atmospera. Biglang kinilabutan ang katulong.

Nanginginig ang mga kamay na inabot nito ang hawak. “A-ah, ito po.” kinakabahan na saad nito.

Tinanggap iyon ng Archduke at binuklat iyon. Mas lalo namang nagdilim ang mukha nito na ikinapagtataka niya. Ano ba ang nakita nito?

Dahil sa kuryusidad ay pasimple siyang sumulyap sa larawan na iginuhit ng Miss. Isa itong hubad barong chinito na lalaki. Chinito ang tawag sa mga lalaking singkit ang mga mata.

“Sino 'to?” malamig na tanong nito at napakabigat na ng atmospera.

Habang nakayuko ay sumagot ang katulong. “Sabi ng Miss ay si Jeon Jungkook daw ho iyan. I-ito raw ho ang iniibig ng Miss noon.” anito.

Nangungugat na ang kamay ng Archduke habang nakahawak sa papel. Mukha itong nanggigigil. “Mayron pa bang iba? Sino sila?” tanong ulit nito.

Napalunok ang katulong. “A-ahm... Si K-kim namj—” napatigil ito sa pagsasalita nang biglang tumili ang mga kababaihan na nasa pavilion.

“Kim Namjoon! Kim Seokjin! Min Yoongi! Jung Hoseok! Park Jimin! Kim Taehyung! Jeon Jungkook! BTS!!! Ahhh!” makabasag tainga na tili ng mga ito at mas lalo namag sumama ang mukha ng Archduke nang makitang nakikisali ang Miss— hindi, nagiging pinuno pala ng mga ito.

Iritang ibinalik ng Archduke ang papel sa katulong at mabilis itong naglakad paalis. Mukha itong nag-aapoy sa galit.

Naiinis ba ito dahil sa ginawa ng Miss?

Hindi siya lumapit sa Archduke dahil mainit ang awra nito. Ayaw pa niyang masunog kaya dumistansya siya.

“Whaaa! Butler Johan! Sakin na po ito!” biglang tili na naman ng isang katulong kaya napalunok siya. Tumigil ang Archduke saka unti-unting bumaling sa kanya.

“Johan. Clean the tower.” madiin at malamig pa sa yelong sabi nito.

Fck. Ba't nadamay pa siya?