Ilang araw na rin simula ng nakalabas ako ng hospital. Hindi ako pinapasok ni Kayden dahil gusto niyang makapagpahinga na muna ako, sinunod ko na lang siya para hindi na kami mag-away pa. At least in those days naramdaman ko ang pagiging asawa niya sa akin.
“Beb ko!” napapikit na lamang ako ng marinig ko ang tawag sa akin ni Gilbert.
“What?” taas kilay kong tanong sa kaniya.
“Wow lang ah, naospital lang nagsungit na? anyways, kamusta? Magaling ka na ba?”
“As you can see naman diba? Hindi naman ako papasok kung hindi pa ako okay.”
“Mabuti naman kung ganun, nagpaalam ba sayo si Kayden?” tumango naman ako sa kaniya.
“Ang alam ko ay uuwi na rin siya mamaya, why?”
“Wala lang naman, mabuti naman at nagpapaalam na sayo yung kumag na yun. Tara na, sabay na tayong pumasok.” Inis ko namang
