SOBRANG higpit ng hawak ko sa aking tiyan. Sobrang namimilipit na ako sa sakit, pero wala kahit na isa ang nagtangkang tumulong sa akin. Wala ni isang sumubok na tanungin ako.
Alam kong marami ang nakakakita sa akin. Alam kong marami ang may alam tungkol sa aking kalagayan. Pero, bakit hinahayaan lang nila ako? Mahirap ba talagang tumulong sa isang taong nangangailangan?
Sadyang napakalupit nga ng mundo. Ni hindi ko nga alam kung bakit kailangan ako ang magkakaganito. Malaki ba ang kasalang nagawa ng dati kong buhay, kaya ganito na lang kalupit ang aking parusa ngayon?
Pero, kahit na gano'n ay hindi pa rin ako nawalan ng pag-asang humingi ng tulong. Alam ko sa sarili kong kahit marami ang hinahayaan lang ako, mayroon pa ring tao ang kaya akong tulungan.
"T-Tulong..." sambit ko na halo
