Chapter 42

1753 Words

PURO lang kami tawanan habang kumakain. Alam ko kasing pagkatapos nito ay kaniya-kaniya na naman kami ng buhay at alam kong hindi naman kami kaagad makakapagkita-kita nang gano'n gano'n lang. Nirerespeto ko kasi ang oras namin at ang bawat naming pribadong buhay. Hindi naman na kasi kami mga college students na maraming libreng oras para sa kasiyahan. Pareho na kami ngayong may kaniya-kaniyang trabaho, at 'yon pa lang ay alam kong napakabusy na talaga. To make time for a simple gathering like this is not that easy. We have to sacrifice some time for work just to be here and chill. Pero, hindi dapat gano'n. I am still far enough from being a good businesswoman. I have to make use of my time to be one. "Pero, naisip mo rin bangumuwi ng Philippines?" tanong ni Kyler sa akin. Napatango nam

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD