HINDI ko lubos na maisip kung bakit kailangan ko pang makaranas ulit ng ganito. Naging mabuti naman akong tao, pero bakit tila nakabuntot na sa akin ang kamalasan? Bakit sa oras na may magandang mangyari sa akin ay sinusundan agad ng kalungkutan?
Isang mapait na ngiti ang aking pinakawalan kasabay ang muling pag-agos ng aking luha. Napakahirap talaga makamit ang matagal na kasiyahan.
Pinalis ko ang aking luha dahil sa panlalabo ng aking paningin at pinagpatuloy ang pagligpit ng aking mga gamit. Halo-halong emosyon ang aking naramdaman. Gusto ko rin ipaglaban ang katotohanan, pero mukhang wala na talagang pag-asa. Tunay ngang nakakabulag ang galit.
Nang matapos ako sa pagligpit ng aking mga gamit ay lumabas na rin ako sa kuwarto. Marahan kong isinara ang pinto nito tiyaka nagtungo sa sal
