GUSTO kong ipamukha sa kaniya na isa siyang walang kwentang tao. Na isa siyang walang puso na kayang ipagtabuyan ang kaniyang sariling anak dahil hindi lang kami pareho ng estado sa buhay. Dahil lang mayaman ang pamilya niya; ang angkan nila. Gusto kong isigaw sa mukha niya ang lahat ng paghihirap na pinagdaanan namin ng anak ko.
"Umalis ka na. Wala rito ang anak mo. Wala kang mapapala sa akin. Sa amin. Kapag hindi ka pa umalis, kakasuhan kita ng trespassing." Pananakot ko sa kaniya. Alam kong hindi siya tanga para hindi malaman kung ano ang sinasabi ko. "Parang awa mo na, Samantha." Natatawang kinabi ko ang kaniyang kamay.
"Parang awa? Bakit? Naawa ka ba sa akin? Sa amin?" barado kong tanong. Wala siyang awa kaya bakit naman ako maawa sa kaniya? Kung ano ang pinaranas at pinaramdam ni
