KAHIT na gustong-gusto ko silang lapitan, pinigilan ko ang aking sarili. Alam kong makakagulo lang ako kung bigla akong sisipot sa harapan nila. Sa isip ko ay siguro naroon pa rin ang malaking galit nila. At isa pa, siguro nga ay nakalimutan na nila ako. Matagal na rin kasing panahon iyong huli kaming nagkita.
Kahit nahihirapan ay umalis ako at bumalik kung saan ko ipinarke ang aking sasakyan. Seeing them from afar is enough for me now. Kahit na naroon ang kagustuhan na sana malapitan ko sila at makausap, kailangan kong tiisin at pigilan ang aking sarili. Hindi ko alam kung kailan ang tamang oras. Sana lang pag-aayusin na kami ng tadhana.
"Mayayakap ko rin kayo. Hindi man ngayon, pero sa tamang panahon," puno ng pait kong bulong sa aking sarili habang nakatingin sa bahay namin.
Sa isip
