Chapter 17 Cared

2000 Words

Habang nag-aayos ako ng mesa, ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko. Pagod na pagod na ako… hindi lang sa katawan, kundi sa pakiramdam na parang lagi na lang may kailangang patunayan. Na kahit gaano ka kabait, kahit gaano ka kasipag, may mga araw talagang makakaranas ka ng pang-aapi Sumulyap ako kay Melody. Tahimik siyang nagliligpit ng baso, pero alam kong kagaya ko, mabigat din ang loob niya ngayon Pero nandito pa rin kami. Nakatayo at kumakayod para mabuhay ng disente. Dahil kung may natutunan ako sa lahat ng pinagdaanan namin ni Kuya, iyon ay ang hindi pagsuko kahit gaano pa kabigat ang lahat. Pagod, oo. Nasaktan, oo. Napahiya, oo. Pero tuloy lang ang buhay. Wala naman kaming ibang maaasahan kundi ang mga sarili namin At sa mundong hindi marunong maging patas, matinding t

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD