Nilusong ni Camille ang malakas na ulan hanap-hanap ang ang kan'yang anak na nawawala. Bawat sulok ng daan ay ginalugad niya, nagbabakasakaling matagpuan niya ito roon. Her heart was heavy at patuloy sa pag-agos ang mga luha niya kasabay ng ulan na lumalandas sa kan'yang mukha.
"Marille, anak!" malakas na sigaw niya na nilamon pa rin ng bumubulosong na ulan.
She felt dejavu walking in the rain with a heavy feeling. It really happened before. Ganito rin ang set-up. Malakas ang ulan at umiiyak siya sa daan. May hinahanap din siyang bata noong panahon na iyon, ang pinagkaiba lang ay anak niya na ang hinahanap niya ngayon. Kung sobrang takot ang naramdaman niya noon mas matindi pa ngayon. Para siyang mapuputulan ng hininga sa tuwing naiisip na may nangyaring masama sa kan'yang anak.
A loud
