TULALANG nakatitig sa kabaong si Tristan habang nakaupo siya sa isang monoblock sa gilid ng kaniyang anak. Magulo ang ayos ng kaniyang buhok at nakasuot ng itim na damit at pantalon. Makapal ang eyebags at kapansin-pansin ang kaniyang pagkaturilo. Dinaig niya pa ang itsura ng taong pumapasan sa buong mundo.
Walang tigil ang pag-agos ng kaniyang mga luha habang malayo ang tingin sa kawalan. Nilapitan siya ni Daryll at tinapik nito ang kaniyang balikat.
“Condolence, ‘Pre. Magpakatatag ka,” aniya.
Mapait na ngiti ang naihayag ng kaniyang mukha.
“Karma ko na ba ‘to, Daryll?” wala sa sariling tanong niya sa binata.
“Ganiyan talaga ang buhay, Pre. Hindi lang mapaglaro, mapanakit din.”
Malalim na napabuntong hininga si Tristan at saka yumuko. Pinunasan ng kaniyang kamay ang mga luhang umaag
