Nang makauwi ay sinalubong kami ng nag-aalala kong mga tauhan. Kinumpirma nila na halos tatlong oras na nakaupo si Julian sa dining table at naghintay sa akin. I eased their worries by saying na tama lang itong ginawa nilang pagpayag na lumabas ito para magpalamig ng ulo. I am quite sure na nag-alala talaga siya at nagtatampo dahil sa haba ng oras ng paghihintay niya tapos ay hindi pa kami gaanong nakapag-usap. Saka ko lang nga naalalang kontakin siya kaninang nagbibiyahe kami pauwi at napagtanto na naiwan ko sa opisina ang phone ko. Pinakuha ko na iyon pabalik at nasa akin na.
Habang nagbibihis ay nakita ko ang phone niya sa dresser kaya wala ring paraan para makontak siya kundi sa dalawang bodyguards na kasama niya.
Pinainit na ng mga kasambahay ang dinner na pinagawa niya, nakaligo
