In his bed

I woke up feeling dizzy and sore. Rays of sunlight coming from the window near where I am laying. Sabay pa ang pagsakit ng ulo ko. Bakit ang lamig masyado at ang sakit ng katawan ko pati ang pang-ibabang bahagi? Bakit iba ang kwarto na tinulugan ko? At higit sa lahat bakit may lalake akong katabi? At kapwa kami hubo't hubad? After that night, I am no longer a Miss. And there's a new addition to my family. Makiki-birthday lang dapat kami eh. Bakit ganito na? Natagpuan ko nalang ang sarili kong nagdodoor-bell sa harap ng bahay niya. At may lumabas na hindi katandaang babae. "Sino sila?" tanong nito ng buksan ang gate. "Ako po si Eeya. Buntis po ako at ang ama ay ang lalakeng nakatira sa bahay na yan." Tuloy-tuloy kong sagot. Hanggang nauwi sa, "By the authority vested in me by the law as the Mayor. I now pronounce you husband and wife and extend to you my best wishes for a successful and happy married life. You may now kiss your bride." Nakangiting sabi ng Mayor na nagkasal sa amin. Blangko. Wala akong makitang emosyon sa mukha niya. Hindi siya nasisiyahan. Sino nga naman? Kung isang araw, biglang may susulpot sa harap mo at sinabing buntis ito. Wala kang karapatan umalma. Dahil magulang mo na ang makakalaban mo. Hindi ko alam kung ano ang kakahantungan ng lahat ng ito. Ang nais ko lang ay maisilang ng maayos ang batang na sa sinapupunan ko. Mabigyan siya ng maayos na buhay. Kakalimutan ko muna ang sarili ko, ang anak ko muna. Anak naming dalawa. Parang may paru-paro sa aking tiyan ng maisip iyon. Ngunit malayo pa ang lalakbayin ko. Ngunit hindi ko maibibigay sa kanya ang magandang buhay, hindi pa. Tanging ang ama niya lamang. Patawad. Hindi ko din ginusto 'to. Lumapit siya at hinalikan ako sa aking kanang pisngi. Palakpakan at kislap ng camera ang bumuhos sa paligid. Pati ang mga ngiti at masayang pagbati. Sana kami ay ganun din. Pero kahit kailan hindi magiging masaya ang pusong kinulong at pinilit.