“Hmm, ang sarap ng almusal natin ngayon, ah.”
Puri ni tatay pagkaupo namin sa hapag. Kasalukuyang almusalan at kasisimula pa lamang ng umaga pero ang ngiti ko sa labi ay umaabot na hanggang bisperas ng pasko.
Magaan ang pakiramdam ko kaya naman nakapagbuluntaryo akong magluto ng masasarap na putahe. Kung dati ay puro prito ang alam ko, ngayon ay kahit kahit kare-kare, kaya ko'ng iluto sa ganda ng mood ko.
Si Atoy ay hindi ko na inabalang gisingin para magluto dahil gusto ko'ng luto ko naman ang matikman ni Ram ngayong umaga.
“Siyempre, tay. Wala ba kayong tiwala sa dalaga niyo?” wika ko at saka pinagsandok ito ng kanin.
Maingay na bumukas ang pinto ng banyo. Pasimple akong nag-angat nang pansin kay Ram na ngayo'y kalalabas lamang rito mula sa pagligo. Bakas pa ang butil ng tubig sa
