My Slave Is The Campus King

Chapter 12

I feel a whirling sensation in my head. My breasts are aching. And I can’t move properly because of stomach cramps. I have been experiencing dysmenorrhea, severe headache and dizziness during my red days ever since I was in Grade-9. Darn it! Mapapamura na lang talaga ako sa sakit. Please, Lord, huwag naman sana ngayon.

“Beshie, ayos ka lang ba? Sabihan mo lang ako at hihingi ako kay Ma’am Olive ng permission para pauwiin ka na,” nag-aalalang bulong sa akin ni Lucy at kitang-kita sa kaniyang mata ang labis na pagkabahala.

“Ayos lang ako, beshie. Kaunting tiis na lang naman. Malapit na rin namang mag-uwian,” bulong ko sa kaniya pabalik at pinilit na ngumiti para pawiin ang kaniyang pag-aalala. Nakatingin lamang siya sa akin at mukhang hindi kumbinsidong maayos lang ako. Kapagkuwan ay mahina siyang napabuga ng hangin mula sa kaniyang ilong at saka tumango sa akin.

“Tiisin mo na, Yumi. Kaunting oras na lang,” I talked to myself mentally. My sweat are dripping from my forehead. I tried not to press my stomach because of too much pain. This feeling is embarrassing. Parang natatae ako na ewan. At ayaw ko ng ganitong pakiramdam.

Kanina pa ako nagpipigil at feeling ko anytime ay maiiyak na lamang ako dahil sa sakit. Idagdag mo pa ang matinding sakit ng aking ulo na naging dahilan para magpaikot-ikot ang aking paningin. Hindi ko na nga magawang makinig maayos sa guro.

“Ms. Perez, are you okay there? You look unease. Is there something wrong?” Ma’am Olive asked me with a creased in her forehead. I stopped momentarily. Am I going to tell to her? But, I might be embarrassed again by my classmates if I tell her.

“Ms. Perez? I am asking you. Are you feeling fine? You look sick,” Ma’am Olive repeated. And now, all the attention are on me again. I tried to compose myself even though I am feeling so weak.

“Yes, Ma’am. I am okay. Thank you for asking,” I gushed, amplifying my voice a little bit. Good thing, I managed not to waver. But, Ma’am Olive seems confused as she frowned her face at me. Darn! Pinagpapawisan ako nang malamig.

“Make sure that you’re okay. But, if you’re not, don’t hesitate to tell to me. I can send you home right away,” she uttered with concern. Napatango naman ako sa kaniya at saka siya bumalik sa pagtuturo. Kahit wala na akong naiintindihan sa mga sinasabi ni Ma’am Olive ay pinili ko pa ring tumingin sa pisara at umaktong nakikinig.

Ilang minuto pa ang nakalilipas, tumunog na ang buzzer. Salamat naman at makauuwi na kami. Nagsimula nang magligpit si Lucy ng kaniyang mga gamit ngunit nanatili lamang akong natigang sa aking kinauupuan.

Tae, namimilipit sa sakit ang aking tiyan. Tila ba may kung anong bagay ang pumipiga sa aking kalamnan sa bandang puson. Nangingilid na ang mga luha ko at nararamdaman kong anytime ay tutulo na ang mga ito. Minsan pa nga kapag sobra na talaga 'yong sakit, nawawalan na lamang ako ng malay. I am afraid that I might collapse on our way home. I hate red days. I really hate it. It feels like hell.

“Ms. Perez, you look so pale. Do you want me to send you in the school clinic first before going home?” sambit sa akin ni Ma’am Olive nang makalapit sa amimg kinaroroonan ni Lucy. Nagsialisan na ang ibang mga kaklase namin at iilan na lamang ang natitira ngayon dito sa loob ng room.

“I’m fine, Ma’am. Maybe, I just need a rest. Thank you for the concern, Ma’am. I highly appreciated it,” mahina kong tugon sa kaniya. Inilagay ko na ang aking mga gamit sa loob ng aking bag.

“Lucy, please take care of your friend, then. But, I would suggest that you, Yumi, will seek for a medical consultation if you feel something wrong in you,” bilin ni Ma’am kay Lucy at saka nagbigay pa ng suhestiyon sa akin. Marahan akong napatango na lamang ako dahil tila wala na akong lakas para magsalita pa. Pero sa loob-loob ko, kahit anumang mangyari, hindi ako pupunta sa hospital o clinic.

“I’m going now. Please, take care!” magiliw na pagpapaalam ng aming guro sa amin at saka nilisan na ang silid.

“Beshie, ayos ka lang ba talaga? Alam kong hindi ka ayos dahil sa tuwing may period ka, inaatake ka ng dysmenorrhea at matinding sakit sa ulo. Kaya mo bang umuwi sa ganiyang kondisyon?”

Ramdam na ramdam ko sa boses ni Lucy ang labis na pag-aalala. Sinubukan kong tumayo kahit nanlalambot ang aking mga tuhod. Nanghihina ako. Napayuko ako at napakagat sa aking labi nang palihim. Iniangat ko ang aking tingin at saka ngumiti kay Lucy para pakalmahin siya. Parang siya pa yata 'tong mas nahihirapan kaysa sa akin.

“Ano ka ba, Lu--”

Tae! Hindi ko na naituloy pa ang aking sasabihin dahil bigla na lamang akong nahilo at natumba. Ngunit, hindi ko naramdaman ang katawan kong bumagsak sa sahig. May mga mainit na bisig ang sumalo sa akin. Kahit nanlalabo ang aking paningin ay nagawa kong makilala kung sino ang nakahawak ngayon sa aking likod at sa isa kong kamay para pigilan sa pagbagsak.

“Rave,” I muttered underneath my breath. I heard him and Lucy saying my name but as time goes by, their voices are fading. Until, I lose my consciousness.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nawalan ng malay. Pero nang magising ako, nasa loob na ako ng aking kuwarto sa aming boarding house ni Lucy. How did I got home? Did Lucy carry me all the way here? Nagitla ako sa pag-iisip nang maalalang nasalo ako ni Rave bago mawalan ng malay kanina. Hindi kaya siya ang nag-uwi sa akin dito?

Hindi na gaanong masakit ang ulo ko. Though, medyo namimilipit pa rin ang aking tiyan at may panaka-naka pa ring pagpitik ng ugat ang aking nararamdaman sa aking ulo. Ano'ng oras na ba?

Tinanggal ko ang kumot na nakatalukbong sa kalahati ng aking katawan at saka nagsuot ng aking tsinelas. Lumabas ako ng aking silid ngunit hindi ko nakita si Lucy sa sala. Maaaring nasa kusina 'yon ngayon.

Gaya nga ng inaasahan ko, nadatnan ko si Lucy sa kusina ngunit nagulat ako nang may kasama siyang lalaki. At kilala ko ang lalaking ito. Anong ginagawa niya dito?

“Lucy, anong ginagawa ni Rave dito? At anong oras na? Bakit hindi ka pa umuuwi sa inyo?” tanong ko sa dalawa. Napabaling naman ang atensiyon nila sa akin. Si Lucy ang tumugon sa kanilang dalawa dahil abala ang isa sa harap ng stove habang may nakasalang na kaldero.

“Yumi, you’re awake. Kumusta na ang pakiramdam mo? Tinutulungan ako ni Rave na magluto ng sopas dahil hindi ko alam kung paano. At saka siya rin ang tumulong sa akin para maiuwi kita gamit ang sasakyan niya.”

Napasapo na lamang ako ng aking noo. This is beyond our ‘master-and-slave’ relationship. Hindi na sana niya inabala pa ang sarili niyang tulungan si Lucy para magluto. Itong babaeng 'to talaga.

“Sopas? Anong mayro'n sa sopas? At saka, Rave, dapat umuwi ka na. Hindi mo na sana inabala pa ang sarili mong tulungan si Lucy. Marunong naman yang magluto ng pritong itlog kung sakaling magutom,” hayag ko habang nakapamaywang pa. Ako na ang ma-attitude.

“Who told you that this soup is for your friend? I volunteered to cook it for you to feel better. You should be thankful to me. You’re lucky that I am your slave,” he stated, beaming a smile to me. What did he just say?

“… I volunteered to cook it for you to feel better…” Nagpaulit-ulit ang mga salita niyang 'yon sa aking isipan. I don’t know what to react but I feel butterflies in my tummy. Maybe, I am just hungry. But, there’s something in me that flattered when he told those words.

“Don’t get too cocky. I didn’t ask you to cook for me. And besides, this is beyond your duty as my slave,” I firmly uttered while raising my eyebrow.

“Oh, come on! Is that how you thank people when they care for you?” he gushed after tasting the soup's broth. Nagitla naman ako sa kaniyang sinabi.

“… Is that how you thank people when they care for you?” Muli na namang umalingawngaw ang kaniyang mga salita sa aking isipan.

“Does it mean you care for me?” I asked bluntly, puckering my forehead.

“Of course no—I mean, yes! Tsk. I'm just doing my duty as your slave. Don’t get the wrong idea,” he clattered, talking rapidly as if he’s guilty of something. His sweats are dripping from his face. Sumingkit ang mga mata ko sa kaniya.

“Bahala kayo diyan. Sabi nga nila, ang mga taong madalas mag-away o magtalo ay ang mga taong may pakialam talaga sa isa’t-isa. Hindi na ako magtataka kapag nahulog kayo sa pagitan ng inyong mga sagutan,” pambubuyo ni Lucy sa amin at saka pinaikot ang kaniyang mga mata sa amin.

“Not a chance!” asik naming dalawa ni Rave sa kaniya.

“Whatever! Pero sinasabi ko sa inyo, kapag kayong dalawa ay--”

“Lucy!” sigaw ko sa babae para tumigil siya sa kaniyang sasabihin.

“Haha! Okay, fine. Hindi na ako magsasalita. Just make love and not war,” paghirit niya at saka humalakhak.

“Eat it and shut your mouth, you moron,” mapang-uyam na saad ni Rave kay Lucy at inilapag sa mesang kaharap ni Lucy ang isang mangkok ng sopas. Wait, akala ko ba ay niluto niya 'yon para sa akin? Para bumuti ang pakiramdam ko? And now, he’s giving it to Lucy. What a liar!

“Hey, don’t get jealous of your friend. Here’s yours,” he told to me then he placed a bowl of soup on the table.

“I’m not hungry. And definitely, I won’t eat that. I can cook for my--” Napatigil ako sa pagsasalita nang biglang kumulo ang aking tiyan at gumawa ng nakakahiyang ingay. Tae, bakit ngayon pa sumingit ang tunog na ito sa usapan? Namula naman ang aking mukha dahil sa hiya. I can feel the heat on my cheeks.

“Now, tell me that you’re not hungry. Tell me that you can cook for yourself now despite of feeling sick. Just eat it or I am going to eat you,” he teased, showing a playful curve on his face. My jaw literally dropped on the floor. What on Earth did he say?

“Just eat it or I am going to eat you.”

“Just eat it or I am going to eat you.”

“Just eat it or I am going to eat you.”

I can’t believe him! This guy has really the guts. Napairap na lamang ako sa ere dahil sa kaniyang sinabi.

“Halika na lang dito, beshie. Huwag ka nang mag-inarte pa. Baka kulang pa kay Rave 'yang kinakain niya at baka ikaw mamaya ang kainin niya, hahaha!” panggagatong ni Lucy. Isa pa 'to. Ang sarap nilang batukang dalawa. Muli namang tumunog ang aking tiyan. Wala na akong nagawa kundi dumulog sa hapag para saluhan sila sa pagkain.

Tumayo naman si Rave at iniurong ang upuan sa tabi niya para makaupo ako rito. Inirapan ko muna siya bago umupo at sinimulang kainin ang kaniyang nilutong sopas. It’s not bad. May talento rin pala sa pagluluto ang lalaking 'to.

“Masarap 'yan, kasingsarap ko, hahaha!” banat ng kupal sa tabi ko kaya muntik ko nang maibuga ang pagkain sa loob ng bibig ko. Self-proclaimed ang yawa! Mabuti na lamang at nakapagpipigil ako. Kung hindi lang ako gutom, kanina ko pa itinapon sa mukha ng kupal na 'to ang sopas na niluto niya.

Hindi naman sila magkamayaw sa katatawa ni Lucy. Ang sarap nilang pag-untuging dalawa. Napabuga na lamang ako ng hangin dahil napapalibutan ako ng mga siraulo. Tahimik na lamang akong kumain habang nag-iingay silang dalawa. Matapos naming kumain, which is happened to be our dinner, akala ko ay uuwi na si Rave, ngunit hindi pa pala.

It’s past 8:00 o'clock in the evening and yet, Rave is still here. He’s watching an animé along with Lucy on the laptop. What’s with this jerk? Is he spending the night here? There’s no freaking way he can do that.

“Are you not going home?” I asked bluntly. I don’t care if I’m acting rude. Lucy paused the video while Rave stared at me. He smiled hesitantly. Afterwards, he stood and looked at his watch. Napakamot na lamang siya sa kaniyang batok nang mapagtanto kung anong oras na ba.

“I’m sorry. I enjoyed watching that’s why I forgot the time. I’m off now. See you tomorrow,” he reasoned out, preparing himself to leave.

“Thank you nga pala, Rave, sa lahat ng nagawa mo para sa amin ngayong araw, lalong-lalo na sa beast friend ko. Masungit lang 'yan pero deep inside, natutuwa 'yan sa iyo,” pagpapasalamat ni Lucy sa lalaki at saka humirit pa ng pambubuyo sa akin. Inirapan ko lamang ang babae dahil kung anu-ano na naman ang kaniyang pinagsasabi.

“Welcome! It’s my duty as a slave of your best friend to help her whenever she needed my help,” he happily exclaimed then winked at me after speaking. Tsk!

“Don’t wink at me again. I’ll surely scrape your thick eyebrows with a razor if you do it next time,” I threatened. He just chuckled.

“Why? Are you falling for my winks?” he teased again. Oh, come on! This guy is getting to my nerve.

“Not a chance! It’s irritating on my part. I don’t find your winks alluring. They are gross!” I firmly uttered, making emphasis to my words.

“Hahaha! If that’s the case, I’ll wink at you over and over to tease you even more. It’s fun seeing your face irritated,” he mocked, laughing playfully.

“Screw you! Just get out and go home,” I shrieked.

“Fine, I’m off now.” He walked towards the main door of the boarding house.

“Rave…” He halted as I called his name. He took a glance at me. I averted my gaze from him. I hate doing it again. Ngayon lang ito. Bakit nag-iinit ang aking pisngi habang iniisip ang sasabihin ko?

“May sasabihin ka?”

“Thank you… and be safe,” I gushed. Ipinihit ko ang aking mga paa para tumalikod mula sa kaniya. Darn, why am I blushing? Hindi naman sa concern ako sa kaniya, noh! I just feel the urge to say ‘thank you’ because that’s what he deserved. He helped me a lot today.

“Yeah, don’t mention it. It’s an honor. And I will be safe. Worry not, haha!” he said then chuckled. Who told him that I am worrying? I heard the door opening, making his way out.

Lucy heave a sigh. I looked at her and she’s smiling towards me. My forehead made a slit.

“What?” I asked irritably.

“Nothing. Have a good night sleep ahead, beshie. I’m going to my bed.” She giggled. I massaged my temple. Those guys give me headache.