Angel’s dusk

7

I look at my wrist, it is 10 PM. Mahaba ang naging byahe namin. Pero dapat maaga talaga kaming makakauwi kung hindi ako paulit ulit inangkin ni Lucianno.

Napangiti ako ng maalala, namumula na naman ako dahil sa mga pinaggagawa niya sa akin. Right after ko kasing ilabas ang katas ko ay kakainin niya ako doon.

Lagi niya akong pinapauna. He always put his hand on my stomach. Feeling our baby. It feels so warm knowing he loves our child.

He always kisses my belly. Saying sweet words. Hindi niya iyon nakakalimutan na gawin.

"Let's eat now, Hon. Nagpahanda na ako ng pagkain natin." Napanguso ako.

Gusto ko kasi ng luto niya. Feeling ko masusuka ako kapag hindi niya luto ang kakainin ko.

"Hey, something’s wrong?" He asked. He touched my face and kissed my forehead.

"Ano kasi…" kumunot ang noo niya.

"Gusto ko kasi yung luto mo…" nahihiya kong sabi. Umiwas ako ng tingin ng unti unting mag taas ang gilid ng labi niya.

"If that's what my baby wants." He said softly. I smile at him so wide.

"But you're tired?" Tanong ko, naglakad kami papasok sa dining room.

"Says who?"

May mga nakahanda na doong pagkain. Pagkakita at amoy ko noon ay agad kong naramdaman ang pag alboroto ng tyan ko.

"Hon!"

Tumakbo ako papunta papunta sa lababo at doon sumuka. Nararamdaman ko ang paghagod ng kamay niya sa likod ko.

"Hon. Are you not feeling well? I'll take you to the hospital." He panicked.

"I don't like the smell of those foods… please!"

"Okay, I'll throw it all away."

Tinapon nga ni Lucianno ang mga nakahandang pagkain. Hindi na niya pa tinignan dahil naghihinayang siya. Pero kasi hindi niya talaga gusto ang amoy niyon.

"I'll cook you something, okay."

She nods. Mas mabuti pa nga na ito na ang mag luto. Noong nasa isla kasi sila ay ito ang naghahanda ng mga pagkain niya.

Siguro dahil din sa pagbubuntis niya. Napangiti siya sa isipin. My baby want her/his dad to cook our foods.

"By the way, next week we have family dinner, with our parents." Tumingin ako sa kanya.

I remember my Mother and Father. Kamusto na kaya sila? Galit pa rin ba si Ama? si Ina? Kamusta na kaya?

I felt the excitement. Parang sobrang tagal na nung huli ko silang makita. Although, kinakabahan ako. Pero mas nangingibabaw ang excitement.

"Talaga?"

"Yes. We will announce them your condition." He said then smile.

Mabilis na lumipas ang oras. Ngayong araw na ang dinner nila. Hindi niya mapigilan ang saya na lumulukob sa puso niya.

"We're here." Ani ni Lucianno.

Pinagbuksan siya nito ng Kotse. Dito sa Mansyon ng mga magulang ni Lucianno ginanap ang dinner.

Habang papalapit ay kinakabahan siya. Huminga siya ng malalim at pumikit ng mariin.

" Are you okay, Hon?"

"Yes, I'm just nervous."

Pinisil nito ang kamay niya, they are holding hands. Hinalikan din siya sa noon.

"I'm here, no need to feel, anxious. Your beautiful, Hon."

"Thanks, Hon."

Gumaan kahit paano ang nararamdaman niya. Ng makapasok ay diretso na sila sa kusina. Sila na lamang kasi ang hinihintay ng mga ito.

"Well come back, hija, Son." Bati ng ama nito.

"You're finally here, anak." It was Mom. Tumayo ito at sinalubong ako. Katabi nito si Ama.

"Ina, na miss kita." Niyakap niya ito ganun din ang ama.

"Ama…" hindi siya nito kinibo, pero hinayaan siya nitong hagkan.

"Come on, Let's eat."

Katabi ko si Lucianno, of course. Dahil nga maselan ako ay may dala kaming pagkain na siya mismo ang nagluto.

Agad iyong inihain niya sa lamesa ko. Hindi ako na suka ng ihatid na ang mga pag kain.

"So how's the honeymoon?" Ani ng Ama ni Lucianno.

"It was good, Dad."

"Lucianno. How's my apo? Working on it?" Nahiya naman ako.

"Actually, she is already pregnant."

Nagulat ang mga ito, especially ang Ina ko. Napakagat siya ng labi, nakita niyang ngumisi si Lucianno.

"Oh, manang mana ka talaga sa akin, sharp shooter." Ani ng Ama nito.

Aaminin ko na hindi talaga ako komportable sa Ama niya. Alam ko kasi ang likaw ng bituka nito. Itinanim na ni Ama sakin kung gaano ito kasama.

"That's great." Ani ni Ama. Wala naman imik si Ina.

After that dinner with our parents, umuwi na kami. Tomorrow is my sched with my OB. Kasama ko naman si Lucianno kaya hindi ako mahihirapan.

"Ma'am, pwede na po kayong pumasok." Sabi ng nurse.

Pumasok na kami sa loob. Nasa tabi ko si Lucianno. Tahimik lang ito habang inaalalayan ako.

"Magandang araw Mr. And Mrs. David." Ani ng doctor.

Inilahad nito ang kamay. Kinuha iyon ni Lucianno. Akmay kakamayan ko ito ng kunin na naman ito ni Lucianno. Nagtaka ako at tinignan siya.

Kita ko ang inis at dilim ng mata nito. Nakakunot ang mga noo.

"Uh-maupo na kayo."

Buong durasyon ng check up ay nakahawak sa bewang ko si Lucianno. Madiin din ang tingin nito sa lalaki. Napapalunok pa ang doctor dahil sa talas ng mata nito.

Labis na hiya ang nararamdaman ko dahil sa inaakto niya. Hindi na ito nahiya sa Doctor. Hanggang sa matapos ang check up.

Pagka pasok na pagkapasok namin sa loob ng kotse ay agad ko siyang sininghalan.

"What the hell Lucianno! Bakit naman tinatakot mo yung doctor?"

Naka kunot noo parin ito. Madilim ang mata niya ng titigan ako. Ngumisi ito ng pagak.

"Why? What's wrong with showing him that I don't like the way he look at you?"

Ano bang iniisip niya? Wala namang ginagawa yung tao.

"What? Ano bang sinasabi mo? Nagseselos kaba?"

Lalong dumilim ang noo nito.

"Yes! He must know that you're already mine, and that baby inside you is the proof."

"Yun na nga e. He already knows, he's my OB!" Lalong dumilim ang mukha nito.

Hindi na ito sumagot. Pinaandar nito ang kotse ng walang imik. Mahigpit ang kapit nito sa steering wheel ng sasakyan.

Napairap ako.

Nakakainis siya.

"Are you defending that man? Luzviminda." Defending who?

Pagkatigil ng sasakyan ay sinabi niya iyon.

"I'm talking about your rude attitude."

"Let's go inside."

Nauna na ako sa kwarto. Pagkapasok ko doon ay hinila niya ako at sinandal sa pader.

"Ano ba?"

He smirk at me.

"I just want to remind you. Akin ka. Walang ibang pwedeng umangkin sayo. Nagkakaintindihan tayo?" Umirap ako.

"Oo na! Eto na nga Diba? Magkakaanak na tayo! At huwag mong isipin iyan. Dahil hindi naman ako mag papaagaw sa iba."

Inilapit niya ang muka sa kin. Bumaba ang tingin niya sa labi ko. Ganun din ako sa kanya.

"Dapat lang! Ako lang ang may karapatan sayo. Sakin ka lang mag papatira. Hmm."

Naginit ang pisngi ko dahil sa sinabi niya. Napaka bastos talaga ng bunganga ng isang to.

"Ewan ko sayo. Nababaliw ka na naman."

He chuckled.

"Sayo lang naman ako nababaliw. Kaya kung ayaw mo na tuluyan akong mabaliw, huwag kang makikipag usap sa iba ng hindi ako kasama. Kung hindi lagot ka sakin."

Napasinghap ako ng bigla na lang nito akong binuhat at inihiga sa kama.

"Agh! Lucianno, sige pa…"

Mabilis itong umuulos sa loob ko, habang ang dalawang paa ko ay nakabuka.

Sagad na sagad ang p*********i niya sa akin. Nakatitig sa isat isa habang inaangkin siya ng asawa.

"Like this? Hmm? You want it hard and fast?"

"Yes! Yes! I'm c*****g!"

Hinawakan nito ang c**t ko, pabilog na pinasadahan na mosyon.

"c*m with me, baby!"

Kinabukasan ay umalis si Lucianno, naiwan akong mag isa sa bahay. Antok na antok ako kaya tanghali na ako nagising.

Wala si Lucianno, dahil maaga itong umalis. He left a letter beside our bed. Kumain muna ako. I feel tired at parang gusto ko pang matulog.

May iniwan na cellphone sa kin si Lucianno kaya hinintay ko ang tawag niya. Habang tumatagal ay naiinip ako.

Hanggang sa makatanggap ako ng tawag, pero hindi iyon galing kay Lucianno.

"Buksan mo ang pinto, Luz."

Kumunot ang noo ko, anong gagwin ni Ama dito? Agad akong nagtungo sa pintuan.

"Ama…" akmang hahagkan ko ito ng umiwas siya at nilagpasan ako. Nanlumo ako. Saglit pa akong natulala.

"Asan ang asawa mo?" Tanong niya. Hinarap ko siya. Binaliwala ko ang kirot sa dibdib.

"May pinuntahan lang po, anong ginagawa niyo dito? Si Ina po?"

"Tinitignan ko lang kung ano ang ginagawa mo dito." Umupo ito sa sofa.

Naghanda ako ng pagkain. Inabot ko iyon sa kanya.

"Ama-"

"Gusto din kitang balaan. Gawin mo ang lahat ng nais ng asawa mo, upang hindi ka iwan. Kailangan natin ang pamilya niya. Kailangan ko ng malaking pera, at suporta galing sa kanila."

Tumango ako.

"m-mahal ko po ang asawa ko Ama."

Natatakot siya sa mga sinasabi ng Ama niya. Paano kung malaman ni Lucianno ito? Ano na lang ang iisipin nito?.

Natawa ang Ama, tila ba nagbibiro siya sa paghalakhak nito.

"Mahal? Ayusin mo, Luz. Hindi ka pwedeng magkamali. Ito na lang ang pakinabang mo sa kin. Kung mahal mo ngang talaga ang taong iyan ay paligayahin mo para hindi ka iwan."

Buong hapon, iyon ang nasa isip ko. Ang bawat kataga na lumabas sa bibig ni Ama ay parang tinik na sumusugat sa loob ko.

Nabalot na ng pagiging ganid ang Ama ko. Masakit mang isipin ay wala naman siyang balak na hindi maganda. Natutuhan na niyang mahalin ang asawa.

Napatingin siya sa orasan. Hanggang ngayon ay wala pa ito. Ang tawag na hinihintay ko ay hindi na nangyari pa.

Ano na kaya ang nangyari doon?