Chapter 37
Hirap akong huminga dahil sa pag-iyak. I crawled to the corner and chose to sit there, hugging my knees and crying. Hindi ko alam kung gaano ako katagal doon. Nawala ang aking kagustuhan na rito magpalipas ng gabi, kaya naman imbes na umakyat sa kuwarto na tinuro niya ay marahan kong hinila ang sarili palabas ng bahay niya. I wanted to do something, at least. Maglakad? I just wanted to ease the pain. Muling bumabalik ang sakit sa akin ng pagkawala ni Drace at ang katotohanan na Damon was already happy while I remained in misery. Mabibigat ang paghinga, nangininig na kamay, mahihinang hikbi, at umaalog ang balikat sa pag-iyak na naglakad ako palabas ng bahay ni Damon. Wala akong takot na mag-isa ganitong hindi ko magawang pawiin ang sakit. I should have accepted it. I should have pursued
- Writer
