Her Exception

“Anak, ikaw na muna.” I looked up from the papers scattered across the table. “Okay.” Isang salita. Iyon lang. Hindi ko na tinanong kung ano. Hindi ko na tinanong kung bakit ako na naman. Sanay na ako. Sa bahay namin, parang automatic na kapag may problema, may isang pangalan na laging unang naiisip. Ako. “May gagawin ka pa ba?” tanong ni Mama. Tumingin ako sa laptop ko. May tatlong email na hindi ko pa nasasagot. May assignment na kailangan kong tapusin. At may report na kailangan kong ipasa kinabukasan. “Wala naman.” Sinungaling. Pero mas madali kasing magsinungaling kaysa magpaliwanag. Tumayo ako at kinuha ang wallet ko. “Magkano?” Sinabi niya ang halaga. Tumango ako. “Okay. Ako na.” Hindi ko na narinig kung may sinabi pa siya pagkatapos noon. Lumabas ako ng bahay dala ang bag ko, habang tahimik na pinipilit kumbinsihin ang sarili kong kaya ko pa. Kaya ko. Lagi naman. --- Minsan naiisip ko kung kailan ba ako natutong hindi humingi ng tulong. Siguro noong unang beses kong marinig na, “Wala tayong pera.” O noong unang beses kong makita si Mama na umiiyak pero pinili kong huwag siyang tanungin. O baka noong napagtanto kong kahit ako mismo, hindi ko alam kung sino ang lalapitan ko kapag ako naman ang nangailangan. Hindi ko alam. Ang alam ko lang, habang tumatanda ako, mas lalo akong nasanay na sarili ko lang ang aasahan ko. Kaya kahit pagod ako, tuloy lang. Kahit gusto kong umiyak, mamaya na. Kahit gusto kong sumuko— Hindi puwede. May mga taong umaasa sa akin. At hindi ako puwedeng maging mahina. --- Pagdating ko sa convenience store, kinuha ko ang kailangan kong bilhin. “Ma'am, may sukli po.” “Thank you.” Lumabas ako at napabuntong-hininga. Mainit. Maalinsangan. At parang lahat ng bagay sa mundo ay gustong dagdagan ang stress ko. Tiningnan ko ang phone ko. 11 missed calls. Napakunot ang noo ko. Hindi ko agad tinawagan pabalik. Instead, binuksan ko ang messages. Anak, nasaan ka na? Baka pwede mo na rin ayusin bukas yung— Hindi ko na tinapos basahin. Pinatay ko ang screen. “Later.” Isang araw. Kahit isang araw lang sana na wala akong kailangang ayusin. Pero mukhang hindi iyon kasama sa options ko. Habang naglalakad ako, biglang may sumigaw sa likod ko. “Miss!” Hindi ko pinansin. “Miss!” Mas malapit. Nagpatuloy ako sa paglalakad. “Miss, excuse me!” Napairap ako bago tuluyang lumingon. Isang lalaki ang papalapit sa akin. Matangkad. Medyo magulo ang buhok. May hawak na isang maliit na notebook. At mukhang… Naliligaw. “Yeah?” Huminto siya sa harap ko, bahagyang hinihingal. “Sorry.” Tinitigan ko siya. “Bakit?” “Hinahabol kita.” “Napansin ko.” Tumango siya na parang wala siyang napansing sarcasm sa boses ko. “May nahulog kasi sa'yo.” Inangat niya ang kamay niya. May hawak siyang maliit na resibo. Tumingin ako sa kamay niya. Tapos sa kanya. “Hindi akin 'yan.” “Sure ka?” “Yeah.” “Okay.” Tumango siya. Tapos— Hindi siya umalis. Nakatayo lang siya sa harapan ko. Tinitigan ko siya. Tinitigan niya rin ako. “May kailangan ka pa?” “Wala.” “Then?” “Ah…” Napakamot siya sa batok. “Wala lang.” Napakunot ang noo ko. Weirdo. “Okay.” Tumalikod na ako. “Wait!” Napapikit ako saglit bago muling humarap. “Ano na naman?” “May tanong ako.” “Anong tanong?” “Galit ka ba lagi?” Natigilan ako. “What?” “Parang galit ka kasi.” Napatingin ako sa kanya nang diretso. “Hindi.” “Ah.” Tumango siya. “Ganun ka lang pala talaga tumingin.” “Excuse me?” “Wala.” Ngumiti siya. At doon ko unang napansin. Ang gaan ng ngiti niya. Yung tipong nakakainis dahil parang wala siyang problema sa mundo. Samantalang ako, halos hindi ko na alam kung saan magsisimulang ayusin ang buhay ko. “Bye, Miss Galit.” “I'm not—” Pero nakatalikod na siya. At habang palayo siya nang palayo, nakita kong kumaway pa siya. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Pinili kong mainis. Mas safe. --- Pagdating ko sa bahay, hindi ko na siya inisip. At least, iyon ang plano ko. Pero kinabukasan— “Miss Galit!” Napahinto ako sa paglalakad. Hindi. Hindi puwede. Lumingon ako. At nandoon siya. Parehong magulong buhok. Parehong nakakainis na ngiti. At may hawak na dalawang kape. “Good morning!” “Bakit mo ako tinatawag na Miss Galit?” “Hindi ko alam pangalan mo.” “So don't call me anything.” “Okay.” Tumango siya. “Miss Anything.” Napapikit ako. Lord, bakit? Lumapit siya sa akin at iniabot ang isang kape. “Para sa'yo.” Hindi ko kinuha. “Why?” “Basta.” “Hindi ako umiinom ng kape na galing sa strangers.” “Fair.” Binawi niya ang kamay niya. “Then technically, hindi na tayo strangers.” “Paano?” “Alam mo na mukha ko.” “That's not how friendship works.” “Hindi naman friendship ang sinabi ko.” Napatingin ako sa kanya. Ngumiti siya. “Starting today, acquaintances tayo.” “Hindi kita kilala.” “Exactly. Kaya acquaintance.” Hindi ko alam kung anong klaseng logic meron ang lalaking ito. Pero sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw— napangiti ako. Sandali lang. Mabilis. Halos hindi ko nga napansin. Pero napansin niya. “Uy.” “Ano?” “Ngumiti ka.” Agad kong inayos ang mukha ko. “Hindi.” “Ngumiti ka!” “Hindi nga.” “Meron!” “Wala.” “Meron!” “Ang ingay mo.” Tumawa siya. At ewan ko ba. Sa simpleng sandaling iyon, parang gumaan nang kaunti ang araw ko. Hindi ko alam kung sino siya. Hindi ko alam kung bakit parang desidido siyang guluhin ang tahimik kong buhay. At higit sa lahat— hindi ko alam na ang lalaking iyon, na unang nakilala ko bilang isang makulit na stranger na mahilig mang-asar, ay magiging taong balang araw— magiging tahanan ko. Pero sa araw na iyon? Isa lang ang alam ko. Nakakainis siya. At mukhang hindi siya madaling mawala.