Perilous to Have You

Prologue Sucking people's blood by their own fangs. A world like hell, where there is blood on every street. And a world, called Lucifugous. Where everyone who lives there, is afraid or avoiding the light because it kills them. Because they're vampires. But, what if there's a human who will discover it? Chapter 1: Lucifugous Malalakas na tawanan, kwentuhan at bangayan lang ang naririnig ko sa paligid. Habang ito ako, nakaupo sa sulok habang nakatingin sa aking mga kaklaseng masasaya. Ako kaya? Kailan kaya ako magiging masaya? Kailan kaya ako magiging malaya sa mundong puro kamalian ang nakikita? Napabuntonghininga ako. Ang saya siguro magkaroon ng kaibigan. Ang saya kung meron man lang kahit isa. "PLEASE BE QUIET! ANG INGAY-INGAY NIYO TALAGA! ISA PANG INGAY, ISUSUMBONG KO NA KAYO NI MA'AM!" Sighed. Eto na naman si Shane. "Ikaw ang tumahimik, Shane. Laki-laki ng bunganga mo, akala mo sino-ay muntik ko nang makalimutang pabida ka nga pala." Napatawa ako sa aking isipan dahil sa pag sagot ng isa kong kaklase na si Jake. Shane didn't answer pero kitang-kita ko sa kanyang mukha na galit siya. Pulang-pula ang kanyang mukha, magkadikit na ang kan'yang kilay at malapit na umiyak. "You b***h! Weak mo pala, eh hahaha!" Napailing na lamang ako dahil pinag tutulungan na siya sa aming mga kaklase. Mali ata kinakalaban mo, Shane. Kinuha ko nalang ang cellphone at earphones ko para mag pa music. Bahala na sila. Why would I care, tho? They didn't even care about me and besides, I should focus on my business. When you try your best, but you don't succeed. When you get what you want but not what you need. When you feel so tired, but you can't sleep. Stuck in reverse. I sighed again. Why do I feel so lonely? But yeah, I really just want to be happy. I want to be happy again. Not just the word, happy but, real happiness. - Mag isa lang ako sa likod ng campus habang nakaupo sa ilalim ng Elm tree. Nakahiga ako sa damuhan habang nakapikit at dinadama ang malakas na preskong hangin. Tanghali na pero hindi pa ako kumakain at wala rin akong plano. Busog na ako sa pag-overthink. Nakakatawa isipin na, I don't want to be lonely but I am always pushing people away so that's why no one stayed with me. I had a childhood boy best friend back then. He makes me feel so special. Childhood best friend ko 'yun at mananatiling sa childhood na lamang. Mananatiling memories na lang lahat ng aming masayang samahan, tawanan at kwentuhan. Sinabi niya pa noon na walang iwanan pero siya naman ang nang-iwan. Nagulat na lang ako noon na sa isang iglap, wala na. Wala na siya. Hindi man lang niya sinabi sa akin at wala ring sinabi ang parents niya kung saan sila pupunta. Para silang bula na mabilis mawala at wala man lang paalam. Hmm, paano nga ba makapag-paalam ang isang bula kung ito ay mawawala naman kaagad? My childhood best friend promised me that he will be my Kuya since my Kuya died when I was a kid, caused by something that no one can confirm. But, we have theory-no! I have a theory that he was bitten by a vampire dahil, I remembered na, may nakita akong may bahid na dugo sa kan'yang leeg. Nabasa ko sa mga libro na vampires can heal their wound kaya hindi makita, pero may nakita ako sa leeg ni Kuya. Pula lang siya pero parang form rin iyon ng kagat ng isang pangil sa bampira. But let's go back to Damien-my childhood best friend. He promised me too that he will be my best friend, but not forever. Because he said that he wants to marry me soon. And he promised me that he will never leave me. But I guess, hindi talaga kami para sa isa't-isa. We just met but not destined and childhood promises are meant to be broken. I know na we're so young back then. Pero hindi ko lang talaga kayang kalimutan. Ang alam ko lang, masaya ako noong palagi pa siyang nasa tabi ko. Totoong masaya ako pero noong nawala siya ay wala na ring bagong kaibigan ang dumating sa buhay ko. Dagdag pa natin ang expectations ng parents ko na pilit kong inaabot. Dahil kahit sa isang maliit na pagkakamali ay ginagawa nilang malaki. At doon ko lang na tanong sa sarili ko na, What is my purpose for living? Bakit ako nabubuhay? Bakit ako nagsisikap? Ano ba talaga ang gusto ko? Ano ba talaga ang passion ko? Ano ba talaga ang bagay na nagpapasaya sa'kin? Damien, ano'ng kamalasan ba ang binigay mo sa akin? Napabuntonghininga ako. Pang-ilang buntong hininga na ba ito? Kinuha ko ang cellphone at tiningnan ang oras. F-ck! Five minutes nalang before ang next class ko! Dali-dali akong tumayo at pinagpagan ang aking sarili. Nagstretch muna ako at kinuha ang aking bag. Mabilis ang lakad ko papunta sa classroom dahil ayaw kong malate. Well, sino ba naman ang may gusto? Pagdating ko ay wala pa ang teacher namin kaya nakahinga ako ng maluwag. Umupo na ako sa upuan na nasa pinaka last pero ayos lang, katabi ko naman ang bintana. Ganoon pa din, walang kausap at tanging sarili ko lang ang aking kasundo. Pero mas mabuti na lang kung ganoon. Iwas sa mga plastic, iwas sa problema. The more friends I have, the less time I have for myself. So why would I look for a friend if I already have myself? Dumating na ang Teacher at habang nagle-lecture siya, ay wala akong ginagawa kun'di tumingin sa labas. Lumilipad na naman ang aking isipan. Nagtataka ako nang may nahagip akong binata sa may kahoy. Tinignan ko ito at nagulat ako dahil, nakatitig ito sa'kin. He's leaning in the tree while staring seriously at me. He's wearing a black long sleeve polo shirt and black trouser pants paired with sneakers. All black except for his pale white skin. He's staring at me seriously. Yes, I admit. May itsura din siya. Makapal na kilay, matangos na ilong, maganda ang mata, pula ang kanyang labi, at makinis ang balat. "MS. SELENE ELLISE CASSIDY!" "P-po?" Napatayo ako dahil sa biglaang sigaw na nanggaling kay sa aming guro. "Are you listening to me?! Kanina pa ako discuss nang discuss tapos ikaw, nasa labas lang ang tingin?!" "I-I'm so sorry po..." "Okay, let me ask you a question. What is Organic chemistry?" Oh, nabasa ko na 'to kagabi. "Organic chemistry is a branch of chemistry po that studies the structure, properties and reactions of organic compounds, which contain carbon in covalent bonding." "Okay, very good," she said and smiled widely at me. Some of my classmates clap their hands while looking at me. Nginitian ko na lang sila ng pilit. Bumalik ang tingin ko sa labas at nagulat ako dahil nakasmirk siya habang naka tingin sa 'kin. God, he's so attractive and handsome! "Ms. Cassidy, stop looking outside and focus on our class. I might tell your parents about this." Napayuko na lamang ako sa saway ni Ma'am. Tinignan ko ulit ang labas at nagulat ako dahil wala na siya. Luminga-linga ako pero 'di ko siya nakita. Asan siya nagpunta?! Narinig ko'ng tumikhim ang teacher namin kaya umayos ako ng upo. Wala akong ibang choice kun'di magfocus na lang. - Kakatapos lang ng lahat naming subjects at naglalakad ako papuntang locker para ilagay ang aking mga ibang gamit. Agad kong binuksan ang locker at inilagay ang aking mga gamit doon nang may biglang humawak sa balikat ko. Agad akong nakaramdam ng takot at gulat, kaya dali-dali akong bumaling sa kinaroroonan niya ngunit nang bumaling ako, ay agad niya akong tinulak sa locker na nagsanhi sa pagsakit ng aking likod. Ano'ng problema nito?! Kahit namimilit sa sakit, ay ginawa ko ang aking makakaya na tumingin sa kan'ya, at dahil matangkad siya ay nakatingala ako sa kan'yang mukha. "A-azi, ano na naman ba?!" Tinitigan niya lang ang aking naiiritang mukha. Yes I am a loner, but someone is also bullying me here at school, and none other than Azi. I admit, he's handsome. Pero ang manners niya? Pft, ang manners niya ay parang mga kaibigan ko. May kaibigan ba ako? Wala. Nagulat ako nang bigla niyang isinandal ang kanyang kamay sa gilid ng aking leeg, at dahan-dahang nilapit ang kanyang mukha papalapit sa 'kin habang ako naman, ay panay iwas. "Azi, tigilan mo na ako, please lang!" pagmamakaawa ko. Sinubukan kong kumawala sa kan'yang bisig ngunit bigla niyang hinablot ang wrist ko at mahigpit na hinawakan. Muli akong nagulat at nagtaka nang bigla niya akong hinigit papalayo sa aking locker. "Bitawan mo ako! Nasasaktan na ako sa ginagawa mo!" Panay sigaw lamang ako at nakita ko ang mga estudyanteng nakatayo lang habang nakatingin sa amin. Walang nagkusang tumulong sa 'kin dahil halos lahat dito ay takot kay Azi. Tumigil kami sa may kahoy kung saan nakita ko kanina ang all black with pale skin na lalaki. Nandito pa kaya siya? Luminga-linga ako para tignan kung nandito pa ba siya pero natigil ang paghahanap ko, nang biglang hinawakan ni Azi ang aking baba at ibinaling ang ulo ko sa kanya. "Selene, alam ko namang gusto mo ako, eh," mayabang na sambit niya. "A-ano?! Nahihibang ka na ba?!" "What? No! Look, Binubully kita para mahulog ang loob mo sa 'kin. I want you to fall for me," sambit niya at agad akong napasinghap. Jusko po. I didn't know that he's a funny type of guy, huh. "You're pathetic. Ano'ng akala mo sa mundong ito, work of fiction? Nasa pelikula ba tayo? Nakakaawa at nakakatawa ka, Azi. Mawala sana butas ng pwet mo." Tatalikuran ko na sana siya pero hinablot niya na naman ang kamay ko at nagulat ako dahil akmang hahalikan na niya ako pero- "A-aray!" Nanlaki ang aking mga mata dahil nakita kong nakahandusay na si Azi sa lupa habang namimilit sa sakit. S-sinong anghel ang gumawa nun? Napatingin naman ako sa nakatayo sa kanyang harapan. "Y-you?" He turned his gaze at me and smiled, "Yes, it's me." Nakatulala lang ako sa kanyang at natauhan ako dahil biglang tumayo si Azi at nanginginig na nakatitig sa kanya, sabay dali-daling tumakbo palayo. Ay, iniwan ako? Mabuti naman. Napabaling ulit ako sa lalaki na nakatitig pala sa'kin. "Thank you very much, Sir and sorry," I sincerely apologized and he softly laughed. "Don't call me 'Sir'. I have my own name." The way he laughs and talk makes me stare at him. His voice is husky and his laugh is like a music to my ear! "Oh, sorry. What's your name?" I asked formally. "I'm Damien" "D-damien?" "Yes, why?" "Nothing. May naalala lang ako sa pangalan mo." My childhood best friend. "Okay." Tumalikod siya at nagsimulang maglakad pero naglalakad siya patungo doon sa may maraming kahoy. Saan kaya siya pupunta? Sinundan ko siya nang palihim at habang naglalakad, ay 'di ko mapigilang hindi mapatitig sa kanyang likuran. Likod pa lang, ang lakas na ng dating. Paano na kaya kapag nakaharap? Hindi ko namalayan na tumigil na pala siya sa paglalakad kaya nabunggo ako sa kan'yang likuran. Apaka laking g-go, Selene! "Bakit mo ako sinusundan?" tanong niya na 'di humaharap sa'kin. Wala na akong takas. "H-ha?" "Ano'ng ha?" "H-halabyu?" Napapikit na lamang ako sa kahihiyan. Bakit 'yun ang sinabi ko?! What a dumbass s**t! Humarap siya sa'kin at seryosong nakatingin. "Haharot na nga lang, ang corny pa. Leave before it's too late." "Ha?" "Halabyutoo," dugtong niya at kahit nakakahiya ay natawa ako sa kanyang sinabi. Nakisabay pa nga sa trip. Pero napatigil ako sa pagtawa dahil seryoso lang siyang nakatingin sa 'kin. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin at bumibilis ang t***k ng puso ko sa kaba. I stunned when he smelled my neck. "Hmm, nice scent." He's so scary as f**k! Tumikhim ako at tinignan rin siya ng seryoso. Yeah, right. Why am I following him again? Umatras ako papalayo sa kanya para hindi niya na maulit ang kanyang ginawa kanina. "Let me ask you again. Why are you following me?" Umayos siya ng tayo habang ako ay nanginginig pa din sa takot. Napayuko ako. "I-I'm curious, sorry" "Don't let your curiosity kills you," mahinahon ngunit may diin kada bitaw niya ng salita. I don't understand him. "You didn't comprehend me, right?" he asked. Dahan-dahan akong tumango and smiled shyly at him. "S-sorry..." May tinuro siya sa likod ko kaya agad akong tumalikod at tumingin sa tinuro niya pero mga kahoy lang ang nakikita ko. Malayo-layo na rin pala ang nilakad nami, ano? "Ano'ng mero-huh?" Wala na siya sa harap ko. Luminga-linga ako pero 'di ko siya mahanap. He tricked me! Nagsimula akong maglakad habang luminga-linga sa paligid. "D-damien?" I called pero walang sumasagot. Hindi ko na alam ang daan pabalik, since madilim-dilim na rin! Naglalakad na lang ako at may nakita akong cave na natatabunan ng mga vine. It looks creepy but, I'm curious. Dahan-dahan akong naglakad papunta roon at nang nakapasok ay wala akong makita. Para akong lumulutang bago ko nakita ang paligid! Everything I see is pure darkness. Tumaas ang aking mga balahibo at agad na akong binalutan ng takot at kaba. Tumalikod ako at akmang lalabas pero isang malaking kahoy ang nasa harapan ko. Pumunta ako sa likod ng kahoy pero isang village ang aking nakita. Halos lahat ng bahay ay mga dark ang kukay nito. Bakit ngayon ko lang nalaman na may village pala na malapit sa campus?! Ano 'to, village ng kadiliman? May nakita akong may mga bahid na dugo ang daan papunta doon. What f-cking kind of place is this?! A-and... AM I TRAPPED?! Nanginginig ako sa takot. Sa dulo ng malalaking bahay, ay may mas malaking bahay doon pero may isa na nakakuha ng aking pansin. Before nung village ay may entrance ito at may malaking maitim na gate. May kahoy din sa ibabaw nito na may nakaukit na, Lucifugous. -penwaves