Melting The Cold Heart

Chapter 6

Chapter 6

“Shore!” may humila agad sa aking tyan, umalingasaw ang tunog ng isang sasakyan at agad iyong huminto. “Magpapakamatay ka ba!?” sigaw nito sa akin, gusto ko na mamatay.

“Sorry! Pasensiya na, ito sampung libo. Umalis ka na.” tumulo lamang ang mga luha ko, hindi ko kaya..

“Ano ba ang ginawa mo, Wensy Shore!” sigaw ni Shone sa akin nang iharap niya ako sa kaniyang mukha. Tumulo lamang nang tumulo ang luha ko, “Magsalita ka nga, ano ba!?” isinandal ko lang ang aking ulo sa kaniyang dibdib.

“Iwanan mo ang Rejanjo na iyon, Wensy! Ang mga katulad mo na may dugo ko ay nababagay sa mas mayaman pa, kaysa sa batang Rejanjo na iyan!”

Umiling-iling ako nang maalala ko ang sinabi ni lola sa akin, kung kailan masaya na kaming nagsasama ni Gav ay saka naman naging ganito.

“Shore.. please.” hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi, “Nasasaktan ako, Shone.” hindi naman niya maiintindihan iyon. Walang makakaintindi sa akin, kung hindi ang sarili ko lang. “Ang sakit, sobrang sakit.” patuloy na tumutulo ang luha ko, dahil sa tuwing naiisip ko ay nasasaktan ako lalo.

Hindi ko kayang iwan si Gav, ngunit ano ang magagawa ko? Hindi ko kayang malugi ang kumpanyang pinaghihirapan ng kaniyang mga magulang. Lalo na ngayon na hindi maganda ang estado nito.

“Lola, please! Hindi ko kaya na iwan si Gav, mahal ko siya!” kita ko ang galit sa kaniyang mga mata nang sabihin ko iyon.

“Punyeta! Susundin mo ang inutos ko, kung ayaw mong makitang nasa kangkungan na ang mahal mo! Manang-mana ka sa ina mo! Masyadong inuna ang puso!”

“Wala na ‘bang natitirang pagmamahal sa puso mo, La? Hindi pa ba sapat na ginawa mo na ito noon kay Mommy! Iniwan niya ang taong mahal niya, para sa ‘yo!”

“Kailan ka pa natutong sumagot!”

“Wensy, ano ba? Tumigil ka na sa kakaiyak mo, hindi ko mamalaman kung ano ba ang nangyayari sa ‘yo!” umangat ang tingin ko kay Shone, gusto ko man sabihin sa kaniya ay hindi pwede. Bawal..

“K-kaya mo ba iwan ang mahal mo?” nahinto siya sa aking tanong, “Ano ba ang klasing tanong na ‘yan? Bakit ka narito? Paano kung wala ako? Edi nasagasaan ka na!” kunot noo niya pang sigaw sa akin.

“Paano mo iiwan ang mahal mo na hindi siya nasasaktan?” hindi niya pinansin ang sinabi ko, hinila niya lamang ang kamay ko papunta sa kaniyang kotse. “Sakay.” utos niya. Masakit ang hawak niya sa aking pulusan.

“Saan ka ba galing? Bakit ka narito? Asan kotse mo?” sunod-sunod niyang tanong nang makasakay ako sa sasakyan niya. “Galing ako kay Lola.” malapit lang dito ang bahay niya, tumakas lang ako.

Ayaw niya naman na kasi akong palabasin. Wala rin nagawa si mommy, hindi niya rin ako matulungan.

“Pwede ba sa susunod ay mag-ingat ka naman! Paano kung nahagip ka ng sasakyan?” parang mas gusto ko na nga lang na iyon ang mangyari. Hindi ko kayang saktan si Gav at iwan siya. Nang maalala ko nanaman iyon ay tumulo na ang luha ko.

“Shore, ano ba talaga ang problema? Pwede mo naman na sabihin sa akin.”

“Hindi mo iyon maiintindihan, Shone. Salamat na lang..” rinig ko ang kaniyang buntonghininga, “Iintindihin ko, sabihin mo lang sa akin.”

“Gusto kong pumunta kay Gav,” ihatid mo na lang ako kay Gav, Shone.. “Doon mo na lang ako dalhin, sa kanila.” sinimulan niya ang kaniyang pagpapaandar ng kotse at umalis.

Iyon ang sinasabi ni Shone kanina.

Tulala akong naglalakad sa mall, wala akong maisip gawin. Nahihirapan akong mag-isa, dahil naiisip ko siya.

Ngayon ko lang na-realize na hindi pala lahat ng nangiiwan ay masama na. Hindi pala lahat ng nangiiwan ay manloloko na o hindi na nila mahal ang taong iniwanan nila.

Kasi ako? Kailangan ko siyang iwan, kahit mahal ko siya.

“Magkano sa dito?” tanong ko sa isang saleslady. May nakita kasi akong isang cute na teddy bear at nang yakapin ko iyon ay napakalambot. “Satingin mo? Magugustuhan ‘to ng bata?”

“Po?” lumapit siya sa akin, mukha hindi niya narinig. “Wala, I’ll get this, iyong iba’t-ibang kulay.” hindi ko alam kung alin dito ang gustong kulay ng anak ni Vessai, kaya iyong apat na kulay na lang ang kukunin ko. “Lahat na po ito, Ma’am?” sunod niya pang tanong sa akin.

Kakasabi ko lang..

“Iyong iba’t-ibang kulay lang,” pag-uulit ko. Siguro ay nakuha niya na ang gusto kong sabihin, kaya naman agad siyang kumilos. “Dito na lang po, Ma’am.” dinala niya ako sa may cashier.

Nang makalabas na ako ng mall ay sumakay na ako sa aking sasakyan pauwi sa condo.

“F-ck! Ang traffic!” mura ko nang makita kong traffic. Asar na asar akong tignan ang mga kotseng panay pula ang ilaw sa likod.

Nakakabwesit..

Kahit malayo pa ang binyag, next week pa naman iyon. Anong petsa pa lang naman ngayon, Friday. Ang binyag niya ay Tuesday, kaya may ilang araw pa ako para makapag-ayos ng mga damit kong gawin.

Tinwagan ko kaagad si mommy, habang nasa byahe ako.

“Anak, ayos ka lang ba d’yan?” tanong niya mula sa kabilang linya, “Mom, I’m fine. Para namang hindi tayo tumira sa Pilipinas ng ilang taon.” rinig ko ang kaniyang tawa, kahit nag-alala ako agad nang marinig ko siyang umubo.

“Ikaw? Ayos ka lang ba d’yan?”

“Ayos lang ako, Anak. ‘Wag mo na akong alalahanin, pasensiya ka na, Anak at pati ikaw ay nahihirapan para ayusin ang kumpanya na iyan..” sumisikip talaga ang dibdib ko sa tuwing nahingi siya ng pasensiya, hindi ko gusto na nahingi ng ‘sorry ang nanay ko.

Nasasaktan ako.

“Mom, please! Stop saying sorry, saka isa ay ayos lang naman sa akin iyon. Kung hindi dahil sa kumpanyang ito ay hindi na tayo makakalaya pa kay Lola.” hindi siya nagsalita sa sinabi ko, pero totoo iyon.

Ito ang dahilan kung bakit kami nakalaya kay lola, naging successful ang Shore Corp, sa tulong ng mga Shin ay umangat ang kumpanya ni mama at naisalba na rin ang kumpanya ng mga Rejanjo.

“Sabihin mo, Anak kung may problema ka ba d’yan. Kung hindi mo na kaya ay umuwi na lang dito.”

“Opo, Mommy. Baka bumalik ako ng Paris, next month. Invited ako sa isang luxury brand,” naiintindihan naman iyon ni mommy. Siya naman kasi ang sumuporta sa akin noon, lalo na nu’ng natanggap ako biglang isang model sa Paris.

Ngunit mas pinag-pursue ko ang pagde-design ng mga damit at iba pa.

Minsan na rin akong naging model ng iba’t-ibang luxury brands. Aminado akong nakapundar talaga ako ng malaking halaga, kaya nagkaroon ako ng magarang bahay sa France at isang suite sa mamahaling condo.

Pero dahil nagkasakit si mommy ay kailangan kong ibenta ang bahay na iyon, para sa kaniya. Masyadong mahal ang gamot at kulang pa ang tatlong designer gown ko ang katumbas ng kaniyang pambayad sa ospital.

“Salamat, Anak. Sobra akong nagpapasalamat at hindi mo ako pinabayaan.” kumirot ang puso ko, hindi ko maintindihan kung bakit kailangan magpasalamat ng mga nanay sa aming mga anak niya?

Dapat ako iyon, dahil pinalaki niya ako ng maayos at binuhay sa mundong pera lamang ang sagot sa lahat.

“De rien, Mommy..” You’re welcome, Mommy.. sambit ko bago niya ibaba ang tawag nito.

Agad akong bumaba sa parking, nakabili ako ng hotel dito sa V Tower. Aminado akong sobrang mahal nito, ngunit maganda naman. Isa ito sa pinakamagandang Grand Condo na napuntahan ko.

“Wala na ‘bang mas ibabagal ang elevator na ‘to?” inis kong tanong sa aking sarili. Wala naman akong kasama sa elevator, pero naiinis ako sa sobrang tagal umakyat.

Dala-dala ko ang paper bag na mayroong mga teddy bear at nang makapunta na ako sa aking suite ay agad akong naligo.

Hinubad ko ang aking mga damit, hindi ko na inalintana ang pagod at mabilis na naligo. Pinikit ko ang aking mga mata nang maalala ko muli ang lahat.

“Oh! Oh! G-gav!” hiyaw ko sa kaniyang banyo nang doon niya ako angkinin. Nakasandal lamang ako sa malamig nitong gray tiles, habang inilalabas pasok niya ang kaniyang sa ari sa aking hiyas. “Baby..” tawag niya sa akin, nang mas lalo niya pang bilisan ang pagpasok.

“Ah! Ah! F-faster!” mabilis niyang inilabas ang kaniyang ari na aking ikinalungkot. Nanghina ang katawan kong tignan siya, bakit niya inalis?

Ang inaakala kong tapos na ay nagkamali ako. Hinila niya ang braso ko at agad pinatalikod sa kaniya.

Tila nanlaki ang mga mata ko nang mabilis niyang ipinasok ang sarili niya sa akin, “Ah! Uhmm! Uhhmm!” wala na ako sa aking sarili, ramdam na ramdam ko ang kalakihan niya sa loob ko, lalong-lalo na sa tuwing idinidiin niya pa iyon sa akin.

Bumubuhos pa rin ang tubig sa aking likod, kaya naman sa kada pagpasok niya ay rinig na rinig ko ang tunog nito.

“Ugh! Ah!” hiyaw ko nang hampasin niya ang pisngi ng pwet ko. Saka niya hinila ang buhok ko, gusto ko nang sumuko ngunit ang nagugustuhan naman iyon ng katawan ko.

Mas lalo niya pang binilisan, isang hampas nanaman sa pwetan ko ay para na akong magwawala.

“D-don’t..” pigil ko sa kaniya, feeling ko ay bakat pa rin ang kaniyang kamay sa pisngi nito. Mas lalo niyang binilisan ang pagpasok sa akin. Ngunit hindi niya pinagbigyan ang hiling ko, hinampas niya pa rin iyon at tila nanggigil sa akin.

“Stop! Ah! Ah!” idiniin niya ang sarili sa akin sa kada pasok. Nanghihina na ako nang maramdaman ko ang sarili kong tila nagpakawala ng katas mula sa aking hiyas. “Oh! Uhmm..” mahaba kong ungol.

Limang pagpasok niya pa nang ilabas niya na rin ang kanya, saka ko naramdaman ang tila mainit na likido na  dumapo sa aking likod.

“I love you, Shore..”