Melting The Cold Heart

Chapter 14

Chapter 14

“My freaking f-cking head!” hawak ko sa ulo ko nang imulat ko ang aking mga mata. “She’s awake!” rinig kong sigaw ng isang babae, kaya naman nang dumilat ako ay agad kong nakita ang isang pamilyar na babae.

“Ms. Wensy!” napalayo ako sa kaniya, nasaan ako? Saka bakit siya agad ang una kong nakita? Nakakasira ng araw! “E-excuse me? Where I am?”

“Don’t mind it, atleast you’re fine with us.” Us? “What do you mean ‘us?”

“Get up, Wensy.” napalingon ako sa may pinto at gano’n na lamang ang gulat ko nang makita ko si Gav. Bakit ako narito? “Y-yeah! I’m so sorry!” baka nakakaistorbo ako sa kanila na which is good, but ayokong mangsira ng relasyon.

Hindi ko gusto na mangyari iyon sa akin at sa mga kaibigan ko. I really need to go..

Tumayo ako nang masakit ang ulo, “Calm down, kakagising mo lang, Ms. Wensy-”

“Wensy, please. Drop the Miss.” inayos ko ang suot ko, hindi naman iyon nagbago. Doon ko lang napansin na umaga na pala. Ano ba kasi ang nangyari kagabi? Bakit sila ang kasama ko? “O-okay..” sagot ni Danica, napatingin ako kay Gav na nakatingin lang rin sa akin.

“Excuse me.” mabilis akong tumakbo palabas, hindi niya ako pinigilan. Mukhang may kapareha ito, parang parehas lamang ng sa akin, ngunit mas maganda at malaki. Hindi nga ako nagkamali nang makalabas ako. Sa Villion Tower nga ito!

“Son of freaking b-tch!” nang tumakbo ako patungo sa aking unit na hindi ko namalayan ay isang pinto lang pala ang pagitan mula sa kanya! “Oh, really? C’mon!” doon ko lang kasi napagtanto na hindi ko dala ang aking wallet at keys.

“Merde!” F-ck! Mabilis akong pumunta muli sa kaniyang unit at agad iyong kinatok. Isang katok ko pa nu’ng bumukas iyon, ngunit agad na bumalandra sa akin si Gav na nakataas ang kilay at hawak ang mga gamit ko. “Merci!” Thanks! Nahihiya kong pasasalamat sa kaniya, bago ko kunin ang gamit ko.

Ngunit hinigpitan niya ang hawak sa bag ko.

“Excuse me?” kahit anong klaseng pagkuha ko sa bag ko ay mas lalo niya pa iyong pinaghigpitan, hindi ko tuloy makuha! Ano ba ang gusto niya? “M-my bag..” pakikiusap ko, “I don’t speak French fries, Wensy.” kumunot ang aking noo, “Pasalamatan mo ako sa lengwaheng alam ko.” iyon lang pala ang kaniyang gusto, pinahirapan niya pa ako! Sana sinabi niya na lang sa akin na iyon lang pala ang kaniyang gusto!

“Thank you!” nangsabihin ko iyon ay agad niyang binitawan ang bag ko, kasunod no’n ang isang mabilis na pagsarado ng pinto. “Bullsh-t!” mahinang sigaw ko, saka ako lumayo.

Binuksan ko ang aking unit saka naligo, ano ba kasi ang nangyari kahapon? Wala akong maala-ala, kung hindi..

“Buttercup, wake up!”

Nanlaki ang mga mata ko nang maalala ko ang boses ni Duke! Pero bakit nasa condo ako ni Gav? Saka bakit naroon si Danica? Of couse, Wensy! Fiance niya iyon!

“Damn!” pinilit kong bilisan ang aking pagkilos, lalo na nu’ng marinig ko ang tawag ni Romi sa akin. “Yes?” sagot ko, nagbibihis na ako nang sagutin ko ang kaniyang pang sampung beses na tawag. “Ma’am! Kanina pa po kita tinatawagan, inurong ko ng last call ang schedule niyo sa meeting ng mga Ferrer! We still have twenty minutes!” nanlaki ang mga mata ko, I can make it!

“Okay, I’m on my way. Ihanda mo na lang ang room for meeting, papunta na ako.” saka ko ibinaba ang aking tawag at nagmadaling umalis.

“What a life!” basang-basa pa ang buhok ko, hindi na ako nakapag-blower, even make up! Hindi na ako nakapag-powder, kahit man lang lipstick! Mabuti na lang at rosy pink ang labi ko, kahit na pale ang mukha ko kung wala akong make up.

“Are you in a hurry?” napatingin ako sa aking likod nang mapansin kong hindi lang pala ako ang nag-iisa sa loob ng elevator. Why is she here? “Y-yeah, I’m kinda late at work.” bumilog ang kaniyang labi, “I didn’t know that you’re Gavin’s best friend.” nahinto ako at unti-unting lumingon sa kaniya. Ibig sabihin ba nito ay alam niya na rin ang meron sa aming dalawa ni Gav noon?

“And I really like you, hindi ko alam na ikaw pala ang best friend niya, way back in elementary days? Hindi ko namukhaan ang picture mo, nu’ng bata ka pa sa mansyon ng mga Rejanjo.” nakapunta na siya doon? Ibig sabihin ay dinala na siya ni Gav doon?

“Y-yeah..” umiwas na lamang ako ng tingin, hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya.

“I’m kinda jealous of you..” kinabahan ako agad, baka naman ay magalit na siya sa akin. “Quelle?” What? Alam kong hindi niya iyon maiintindihan, “I mean, what?” pumalakpak naman siya at tumawa.

“Hindi ko kasi nakita, kung anong klase si Gavin nu’ng bata siya. Ang akala ko kasi ay si Jacob lang ang kaniyang best friend, even tho nu’ng sinabi sa akin ni Tita Luna na may best friend siya, which is ikaw.” turo niya pa sa akin, “Hindi ko kasi nakilala, hindi ko naman kilala si ‘Shore.” itinaas niya pa ang kaniyang magkabilaang daliri at tila nag-piece ang daliri nito nang sabay at binaba-taas.

“A-ah..” tinignan ko na lamang ang numero, ang tagal naman na bumaba nito! “Pareho kayo ni Gavin, hindi kayo masyadong pala kausap dalawa.” ngumuso ito at ngumiti sa akin.

“Sorry, hindi lang talaga ako kasi-”

“No! I mean, I just wanted to be friends with you, kasi best friend ka pala ni Gav. Maybe we can bond next time? I really wanna know Gavin well.” bakit? Hindi niya ba kilala si Gav? Ikakasal na sila, hindi niya pa rin nakilala ng buo?

Tumunog ang elavator at agad naman iyong lumabas.

“Nice to see you, Danica. Thank you so much for taking care of me, but I really need to go.” agad akong tumakbo, rinig na rinig ko pa ang aking takong sa tiles nito.

Mabuti na lamang at malaki ang pasasalamat ko sa dyos na narito ang sasakyan ko. Siguro ay si Gav ang nag-drive nito pabalik.

Muling tumawag si Romi nang nasa byahe na ako patungong Shore Corp.

“Ma’am President! Malapit na po sila, iyon ang message sa akin!” tila nagmamadali siya sa akin, kung kausapin ako. Kahit ako ay nahihibang na rin kung ano ang gagawin ko sunod. “Just! Just calm down, okay? You making me nervous!”

“Sorry, Ma’am President! Kinakabahan ako, ayokong mawalan ng trabaho.”

“Hindi ka mawawalan ng trabaho, gagawa ako ng paraan. Hindi kayo mawawalan ng trabaho.”

“Thank you so much, Ma’am President!” hindi ko hinintay pa ang kaniyang sasabihin at agad ko na lamang iyon pinatay. Masyado akong aatakihin sa puso, kung makakausap ko pa siya. Natataranta na rin ako, lalo na kung hindi ko mapakiusapan ang mga Ferrer na ‘wag na muna nilang kunin ang kanilang pera.

Not now.

“Ma’am!” agad na bungad sa akin ni Romi nang makarating ako, “We still have five minutes..” tingin niya sa kaniyang relo nang salubungin niya ako nang makapasok ako sa loob ng Shore Corp.

“Relax, Romi.” hinawakan ko ang kaniyang balikat, “You need to calm down, kinakabahan rin ako. And I don’t wanna be look exhausted, okay?”

“Now take a deep breath.” ginawa naman niya iyon, “Good, now. I want you to check what my mom’s plan, bago mangyari ang nakawan.”

“Okay-okay..” tumungo-tungo pa itong sagot sa akin, “Thank you, now go.” nauna na akong maglakad sa kaniya at pumunta muna ng office para makapag-ayos nang kahit saglit man lang. Nag-lipstick lamang ako at foundation powder, kahit man lang maging presentable ako paghumarap ako sa kanila.

Ilang saglit pa nang may tumawag sa telepono ko.

“They’re here, Ma’am President.” kalmadong tawag sa akin ni Romi. “Okay, pababa na ako.” saka ko binaba ang tawag, kinakabahan akong bumaba at pumunta sa isang kwarto.

Kaya naman nang buksan ko iyon ay agad na bumungad sa akin ang dalawang babae. Ang isang kasama niya ay ang kaniyang assistant.

“Caralina Ferrer.” tumayo ang isang ginang at agad akong kinamayan, “Wensy Cervantes, Ma’am.”

“My pleasure.” tumungo na lamang ako, saka siya umupo. “Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Hija. I want my money back.” hindi pa man din ako nakakaupo ay iyon na kaagad ang kaniyang sinabi, hindi man lang ako natyempo.

“W-we can still talk about it, Ma’am. I mean, not right now.” siguro naman ay alam na nila ang nangyayari sa kumpanyan ito. “Exactly, why I am here right now! I wanted to talk about this..”

“We still have projects, mababawi pa natin ang pera-”

“That is not a problem, Ms. Cervantes.” pigil niya sa akin, “The problem is ‘no one will give this corporation a chance. No one..” umiling pa siya sa akin, “Sa kapabayaan ni Wendy, pati ang pera namin ay nawala.” tumaas ang kaniyang dalawang kilay.

“Hindi na ako naniningil nang makukuha kong pera, dahil natakbo pa rin ang Shore Corp. But I want my money back.”

“We can still stand! Shore Corp, is one of the highest corporation in our country-”

“Not anymore.” nahinto akong muli, “Your corporation can’t stand again in the firm, Ms. Cervantes. You know why?” nakatingin na lamang ako sa kaniya, tila wala na akong masagot. “Because this is not a big business anymore, not a big corporation just like Villion Corp and Z Sharp.”

Gusto kong maiyak na lang, ngunit hindi ko magawa. Ayokong mapahiya si mommy.

“Besides, nalaman kong kukunin na rin ng Rejanjo ang kaniyang pera sa Corporation na ito.” Rejanjo? Who? “You mean, Gavin Luke Rejanjo?” baka kasi nagkakamali ako, hindi magagawang kunin ni Uncle Kevin at Tita Luna ang pera nila dito, kung alam nilang ganito na ang sitwasyon.

“The Chief Executive Officer of Rejanjo C.? Yes,”