Heartless Love

Chapter 23

Rogelio Pov

"Rogelio, let's talk." sinundan ako nito pagkaalis namin sa bahay nila Camille.

"Ash, I want peace of mind." walang gana kong sagot. Umupo ako sa sofa.

"Ganun nalang ba iyon Rogelio? Hahayaan mo nalang ba siya?" Tanong niya.

"As I told you earlier, I want peace of mind." ulit ko.

"Gel, nandiyan na siya oh, ano pa bang ginagawa mo?" ulit din nito.

"Ash, just let her do what she wants. And besides she is now happy, I don't want to interfere." nakapikit kong sagot.

"Wow, baka balak mong pagbigyan na din siya sa divorce-divorce na yan."

"Ash look, masaya na siya di ba. Ayaw ko nang makigulo pa can't you understand?." Patanong kong sagot pero hindi pa rin ito sumusuko.

"Gel, she is your wife. You suffered because of what you did. Ganun na lang ba talaga iyon? Do you think our grandfather will allow you to do that?" nauubusan na din ako ng pasensya. Oo nagsisisi ako pero hindi naman tamang angkinin ang hindi ko na pag-aari.

"And what do you want me to do?" tanong ko.

"Be with her, I know everything Gel. I know you tried so hard to know all abour her while she's away. And I know you tried to contact her. So what's wrong with you now?" Yeah, she is a Gokongwei and she knows what I am doing but she stays in the dark watching me.

"For what Ash? Tell me, para saan pa. I regret yes, but I don't want to be a bad guy here. Can't you see how happy she is?"

"Gel, and then what will you do after ha? Alam mong siya din ang magsasuffer sa huli." Napasabunot ako sa aking buhok. Honestly, kahit ako ay hindi na malaman ang gagawin.

"Ash that's her choice so who am I to interfere? Ano bang gusto niyo, maging sunud-sunuran ako? Kung ang iniisip mo ay ang parusa sa akin nila master wala akong pakialam. It's my fault kaya dapat kong tanggapin lahat."

"But Gel, she will suffer too..." Hindi ako nakaimik... I know, na darating ang araw na siya din ang magsasuffer sa relasyon nila ni Ralf pero ano nga bang magagawa ko. Gusto niya yun. Ginusto niya yun...

"I don't want her to see in pain again, Gel. She suffered a lot." Nahihirapang wika niya.

"At sa palagay mo gusto ko iyon? Bakit Ash kapag ba bumalik ako sa kanya magiging masaya ba siya?"

"Our grandfather will not allow you to divorce her Gel. They choose her so you can't just turn your back." Napatawa ako sa sinabi nito.

"I can, Ashlee, nakaya ko ngang salungatin ang kagustuhan nilang ipakasal ako saiyo, siya pa kaya? Kung susunod lang din pala ako sa kanila, eh di sana pumayag na ako sa desisyon nilang ikaw ang maging asawa ko. But no Ash, because I chose to give up and let you happy with your husband. Because I don't want to force anyone to be with me kung di naman siya masaya. You don't love me right? So why should I chose to be with her too if I don't love her. Kung gusto mo naman, divorce your husband and marry me. Can you do that?" Napailing ito.

"You are crazy."

"So don't you dare to force me Ash or kahit sino sa inyo. Coz no one understand me. Aasawahin ko ang taong gusto ko at gusto ako. You can leave now." taboy ko sa kaniya.

"You'll regret this Rogelio." pahabol pa niya.

"I already regret Ash, but she is happy so what's the difference if I will push myself to her? Can you tell me if she will be the same just like now? Okay na ako na masaya siya, atleast I know to myself that I did my best to find her." Dumiretso na ako sa aking kwarto habang napatulala siya sa mga nasabi ko.

---------

"Sir, here are the reports for Mr. Martin." Inabot sa akin ng PI ko ang isang envelop na naglalaman ng mga tungkol sa pagkatao ng boyfriend ni Camille.

"Thank you. I will just call you if I need something." Binuksan ko ito at binasa. Paulit-ulit ko pa itong binasa baka nagkamali lang ako pero iyon talaga ang nakalagay sa report. Mabilis akong nagresearch.

Awa at takot ang naramdaman ko para sa kanilang dalawa. "Pinagtagpo pero hindi itinadhana." yan ang nababagay sa kanila. Agad kong tinawagan ang PI ko.

"Gather all the reports for Camille Gisa and the situation of Mr. Martin. I want them ASAP." Camille I am sorry. Kung sana nakita ko ang halaga mo noon hindi mo mararanasan ang doble-dobleng sakit sa mga susunod pang mga buwan o taon. Sana lang makaya mo. Taimtim kong dasal.

--------

Camille Pov

"Sweetie, you're spacing out." bulong sa akin ni Ralf habang nakayakap sa aking likuran. Nandito kami ngayon sa balcony ng kaniyang mansion.

"May iniisip lang ako Tart." sagot ko naman.

"Tungkol saan?" napabuntong hininga ako.

"Tart what if hindi pumayag ang master na magdivorce kami? Anong gagawin natin." Pinaharap niya ako sa kaniya.

"If that's the case, bumalik tayo sa US. Doon tayo magpakasal." nakangiti nitong sagot. Niyakap ko siya. I want to be with his side for the rest our life. I don't feel the same way like when I am inlove to Rogelio but he deserved me. And I am happy coz I know he will not hurt me. Mahal ko din naman siya.

"Thank you Tart. I promised, I will stay by yourside at all cost." Hinagkan ako nito sa ulo.

"You don'y need to promised Sweetie, I know you will not leave me. And I trust you."

"Tart?" tawag ko dito.

"Hmmmn,"

"I will stay here." I said.

"Anytime sweetie." he said.

"I mean, I will sleep here."

"Hindi mo naman na kailangang magpaalam dahil may kwarto ka naman dito." tinitigan ko siya.

"Beside you." kumislap ang mata nito sa tuwa.

"You mean, in my room?" tumango ako.

"Okay sweetie but don'y blame me kung mawalan ako ng control ah." pilyo namang kindat niya. Tumawa nalang din ako. Inaya na ako nito sa dining. Nasalubong pa namin ang mga katulong nito na halata ang saya sa kanilang mukha lalo na ang yaya nito.

"Ang sasaya po yata natin ngayon ah." tanong ko.

"Masaya lang po kami senyorita na ikaw ang makakatuluyan ni senyorito." sagot ng isa na ikinasimangot ko.

"Ay Camille pala." itinama din naman nito agad na ikinatawa ni Ralf.

"Senyorito buntisin mo na po agad si Camille para wala nang kawalan." Tukso pa nila sa amin na ikinapula ko.

"Yeah, I will do that." saad naman niya saka ako hinalikan sa labi na ikinatili ng lahat.

"Ano ka ba nakakahiya sa kanila." nahihiya kong saad.

"Mahiya ka nalang sweetie kung sa harap nila tayo nagmake love." nang-aasar pang sabi niya. Mas nag-ingay naman ang mga kasambahay.

"Hoy kayo ah," turo ko nalang sa kanila saka sila nagtawanang lumayo sa amin.

"Ikaw ah, hindi ka na nahiya sa kanila." nakangusong wika ko.

"But it's true sweetie. I can make love to you anywhere but not now." bulong niya na agad nagpapula sa mukha ko.

"Parang ayaw ko na tumabi saiyo mamaya." wika ko naman.

"Good boy to sweetie." natawa nalang ako sa kaniya.

"Tara na nga, baka kung ano pa magawa mo sa akin at dito ka pa magkalat." hinila ko na siya panaog. May mga ngiti sa aming labi habang kami ay magkaholding hands.

"Sweetie, I love you." tinignan ko ito.

"Mahal din po kita." saad ko naman.

Love doesn’t die with death. Love is like liquid; when it pours out, it seeps into others’ lives. Love changes form and shape. Love gets into everything. Death doesn’t conquer all; love does. Love wins every single time. Love wins by lasting through death. Love wins by loving more, loving again, loving without fear.