Love & Consents Vol. 2: The f*******n Series 1

Part 15

"Hello? Where are you?" Kariringgan ng pagkainis ang bungad ng maypagkapaos na boses ni Alfredo sa telepono.

"I'm...uh...on my way, Ninong. Kaunting hintay na lang."

"Kaunting hintay. Haven't anyone told you that you have been living with that slogan eversince you were born? You're now twenty-six and yet hindi ka pa rin time professional? Paano na lang pag nagkapamilya ka na?"

Danico rolled his eyes as he maneuvered the wheels with one hand. Ang isang kamay ay nakatukod sa passenger seat habang ang katawan ay nakaikot paharap sa likurang bahagi ng kotse. His foot smoothly stepped on the accelerator as the car perfectly fitted the cramped parking space.

Totoo namang malapit na siya, masyado lang talagang atat ang kanyang Ninong na makita siya sa party. Alfredo Fontanilla, the chairman of Will's, his witty and perky godfather. Ang pinakamalapit na tao sa kanyang buhay maliban sa kanyang ina.

To make it sounds fair, the old man is undoubtedly fond of him too. He even acted like a real dad after his biological father passed away from a brutal ambush--fourteen years ago.

Alfredo wanted to take him and his mom under his wings but the latter discarded the idea. Noong nag-insist ang matandang lalaki, his mom said, "You know I can't allow that, Alfredo. I can work and earn for myself and Danico. I am able enough to send him to a decent educational institution."

And he remembered his ninong said, "Pero Myrna, kung nasa poder ko kayong mag-ina, hindi ka na maghihirap para magtrabaho. You can just spend your days taking care of Danico."

Umiling ang mommy niya. And as young as himself that moment, behind the slightly opened wooden door--where he silently eves dropped--he understood that Alfredo was hurt.

When he grew a bit more...like after six years...he realized why his ninong had that kind of face after the forthright rejection. Kasi pala, ex ito ng mommy niya. Alfredo was his mother's lover before she met his father and got married.

Oh life is splendid! But because of that, here he is now, the favorite person of the chairman of Will's! Nakikihati sa pagmamahal sa dalawa nitong babaeng anak.

Napapangising napailing si Danico na para bang kaharap lang niya ang kausap. "Asawa? That'll never be my priority, Ninong. Sakit lang sa ulo iyan."

"Whatever you say you cheeky brat, just shake your butt and zoom in here! Magsisimula na ang party."

And then he heard the lifeless dial tone.

Danico stretched the lapels of his navy blue coat as his gaze wandered around the wide hall. He stood just at the entrance of the bustling mass of resplendent people while an elfin smile playfully cracked his lips.

He could see some familiar faces, others are acquaintances, halos lahat ay iyong palagi niyang nakikita sa gusali ng Will's kapag siya ay bumibisita.

Walang maitulak kabigin ang kanyang mga mata sa mga maladiyosang babaeng nakapalibot sa loob ng hall ngayong gabi. Saan ba nagsitago ang mga ito sa araw-araw na ibinigay sa kanya ng Diyos at ngayon lang nagsilabasan?

Napadako ang kanyangg tingin sa kumpol ng apat na babaeng pawang nakatingin sa kanya. Isa roon ay nakikilala niyang empleyado ng Wills. Kumaway ito at sinabayan ng ngiting kasing-tamis ng mamatang pinya. Bilang ganti, kusang nabanat ang kanyang mga labi sa ngiti at tumaas ang isa niyang kamay sa ere. Kita niyang napapangiti ang mga ito at ang isa ay siniko pa ang katabi.

Nah. Not his type.

"There's should be someone in this grandiose room, someone that could entice my interest. Or else, sacrificing my precious night just to drive all the way here would be a waste of time."

"There you are! How long have you been idling in this corner?" ang kanyang ninong.

"Just about a a minute," he answered with a wide grin. "I missed you, Ninong," pagkuwa'y saad niya na niyakap ang matanda. Gumanti naman ito ng yakap at tinapik ang kanyang balikat.

"You've been out of my sight for a month! Saan ka ba nagpupupunta?"

"Just here and there," he muttered with a shrug.

"How's your mom?"

"She's doing great, as usual. Nasa bahay lang at nagko-cross stitch."

"Cross stitch?"

"Yeah, she even covered the walls with fairies and angels."

Nag-isang linya ang mga mata ng kausap habang yumuyugyog ang mga balikat sa kakatawa. "Send my regards to her."

"Yeah sure."

Alam niyang may kasunod ang sinabi ni Alfredo ngunit hindi na nakayanang iproseso ng kanyang utak iyon dahil natuon ang buo niyang atensyon sa isang lamesa ilang metros ang layo mula sa kanya.

A lady in a golden dress. The most beautiful woman that evening. Kahit saan na napunta ang paningin niya kanina at totoo namang maraming naggagandahang dilag na nakapaligid ngunit namumukod-tangi ang isang ito. Her slender yet rounded arms looked sexy, naked back were curvy. Hanggang doon lang ang nakikita niya dahil natatabunan ng chair cover ang ibabang bahagi ng likuran nito ngunit mas sigurado pa sa paglubog ng araw ang kanyang naisip. That woman possesses a waist that a bunch of men would die for.

Namamalikmata ba siya? Masyado yatang makinang ang mga ilaw na nagmumula sa ilang pirasong chandelier sa kisame at tila kumikinang ang babaeng nakaupo. Her skin looks so white katulad ng modelo ng mamahaling whitening lotion.

Danico blinked his eyes in a rapid manner sa pag-aakalang mabubura sa kanyang paningin ang matingkad na kagandahan na kanyang nakita.

"Hey, are you okay?" untag sa kanya bi Alfredo.

"Huh? Yeah...sure," sagot niya na binigyan lang ng tipid na sulyap ang kaharap.

"Narinig mo ba ang sinasabi ko?"

"Ano 'yon? I'm sorry?"

"I was saying that I want you to meet someone."

Noon nabawi bi Alfredo ang kanyang atensyon. "Who?"

"Pamangkin ng isang client na naging kaibigan ko na rin."

"Is she beautiful?" walang anu-anong tanong niya.

Tumaas ang kilay ng lalaki. "Were you always into looks?"

"Well..."

Naputol muli ang tangka niyang pagsasalita nang matanaw ang babaeng kinakausap ang katabi nitong lalaki.

Nalukot ang kanyang mukha sa nakitang titigan ng dalawa. Bakit ba gustong mainis ng kalooban niya sa nakikita? Nothing's wrong with the way they look at each other. Malay ba niya kung may relasyon talaga ang dalawa. But weird, he couldn't help but feel irked from the thought. Was he so mesmerized by that woman? Ang nararamdaman niya ngayon, iyon ba ang tinatawag nilang love at first sight? At kung ganoon nga, bakit naiinis siya? Bakit parang sobrang nayayamot siya sa nakikita niya?

"Danico, are you with me?" untag sa kanya ni Alfredo. "Mukhang naiwan pa sa kung saang party ang huwisyo mo."

Hindi pa rin niya magawang ilayo ang kanyang tingin sa malagintong dalaga kahit na patuloy siyang kinakausap ni Alfredo. "What's her name?"

"Shalaine."

"Ah...Shalaine," aniyang nilasap ang katas ng magandang pangalan sa nga labi. Nawala na sa isip na magkaibang tao ang kanilang tinutukoy.

"She's a looker, actually. And she graduated in Australia. Kababalik lang niya rito sa Pilipinas last year. Right now, she's managing her own brand of clothing line."

"Self made woman are the best."

"That's the most sensible thing you mentioned eversince we got to see each other again, Danico. Pero kanina ko pa hindi mahanap si Mr. Ferolin, nang sana ay maipakilala na kita kay Shalaine." Ang ibig sabihin ni Alfredo ay ang kaibigan nitong ama ni Shalaine."

Napansin ni Danico ang paglapit ng isang babaeng naka-gown ng itim sa lalaking katabi ng dalaga. The beauty of the newcomer is something that a man could never resist. Lalo sa anyo nitong ngiti pa lang ay tila nang-aakit na. She gracefully swung her hands in front while throwing a sweet smile to the people in front of her.

But she's old. Older than him, and he possesses no interest with older woman, so his gaze went back to the lady who already has his top vote.

Namilog ang mga mata ni Danico nang makitang tumayo ang lalaking kinakausap saka sumama sa babaeng naka-itim palayo sa lamesa. At naiwan ang maputing dalaga.

Ano'ng gagawin niya? Pagkakataon na ba para gumalaw siya at lapitan ang babae? Paano ba ang mabisang approach? Anong alibi ang sasabihin niya para naman cool lang ang entrada?

'Hi! I can see that you're alone.'

Masyadong gasgas. Ganoon lagi ang napapanood niya sa films.

Aminado siyang hindi pa rin tumitigil ang kanyang Ninong sa kakadaldal sa kanyang harapan. Sa atensiyon niyang nahahati sa 70% at 30%, hindi na/digest ng abala niyang isip ang mga salita nito. But he kept nodding as if naiintndihan niya ang mga naririnig kaya marahil nagpatuloy ito sa kakasalita.

Nang tumayo ang babaeng kumikinang, ramdam ni Danico ang pagdaloy ng signal sa kanyang mga kalamnan. Napatuwid siya ng tayo at sinundan ng tibgin kung saan patungo ang mga hakbang nito. He calculated her moves, maging ang mga mata kung saan ang direksiyon. And he concluded that she wanted to get near the table where different kinds of luxurious liqours were line.

This is it! This is indeed his destiny. A supernatural pull probably took a pity at his oh-so-mesmerized self and paved a way for his to make his move.

He brushed his coat with his palms and slightly heave a deep breath.

"Oh, there he is!"

"Wait, Ninong," saad niya na naglakad palayo sa tabi ng matandang lalaki.

"T-teka, Danico! Where are you going?" Rinig niyang tanong ni Alfredo sa pigil na boses pero hindi na siya lumingon dito o sumagot. He could not afford to take his eyes off the woman and divert his gaze to an old man. Mababahiran ang kanyang mga matang sagana sa tanawin.

Tila nangangati ang mga talampakan niyang nagmamadaling naglakad patungo sa parihabang lamesa kung saan ang mga mamahaling inumin. at nang makalapit sa likuran ng babaeng abala sa pamimili ng alak, he unconsciously clenched his fists and gasp a soft air.

"Hi!" Nahugot ni Danico ang hmsariking hininga nang umikot ang babae at humarap sa kanya. Hawak na nito ang isang berdeng bote ng inumin. "Shalaine?" he muttered with a coy smile.

Tumaas ang magkabilang kilay ng babae habang nakatingala sa kanya. "Uhm...a--ko ba?"

"Yes, you're Shalaine right?"

"No, you're mistaken. My name's not Shalaine."

Kunot ang noong nagtagpo ang mga kilay ni Danico. Akala niya ba Shalanie ang pangalan ng babae? iyon ang sabi ng Ninong niya 'di ba?

"Oh, my bad. How impolite of me calling you with other name."

Humanda talaga ang Ninong niya mamaya! Napahiya pa siya.

"Ang ganda mo kasi, naalala ko ang fairies and angels sa pader namin."

Lumikha ng tingin ang magandang mukha ng babae na kung ita-translate niya ay siguradong hindi niya gugistuhin ang ibig sabihin.

She seemed like silently calling him a 'wierdo'.

"Iyong fairies and angels na crisstitch ng mama ko. Naka-frame, nasa pader namin."

Nababaliw na ba siya? Sa lahat ng puwedeng pag-usapan kapag nagpapa-inpress siya sa babae, cross stitch talaga ng mama niya ang naalala niya?

A total failure? 'Wag naman sana.

Gumalaw ang mga mata ng babae at tila nagpalinga-linga. Baka nag-iisip kung paano siya lalayuan? Please, Miss, huwag naman.

Akala niya nasa advance stage na ang abikity niya when it comes to handling these things, pero bakit ngayon parang nagkakagulo ang mga neurons nita sa utak?

"Uhm...I'm Danico," pagkuway saad niya na inilahad ang kamay sa harapan. "The godson of that chairman in gray suit," dugtong niya na ikiniling ang ulo para ituro ang matandang lalaki na nakahanap na pala ng ibang kausap.

Did he sounded haughty?

"Heavy drinker ka ba?" ang sabi na lamang niya para mawala ang awkwardness na kanina pa gustong dumadagan sa kanyang loob.

"H-hindi." Sa wakas sumagot rin!

"Then I'm afraid what you have in your hand is a strong one. May I suggest you a fine drink?"

"S-sure..."

Inabot niya ang botelyang transparent na may dilaw na laman. "This one's perfect for you, I suppose. Smooth, light and kinda sweet." Ipinatong niya ang bote sa lamesa malapit sa bahagi ng babae.

"Hindi masyadong nakakalasing?"

"Not when drunk moderately."

"Okay, I'll have that then." Kinuha nito ang bote ng alak at nagsalin sa babasaging kristal na baso.

"How do your friends address you by the way?" aniya habang piangmamasdan itong nakayuko sa lamesa.

"Julia, My name is Julia Marzouq."

"Woah! Foreign pretty name."

"Oh no, wala akong dugong foreigner. Ang asawa ko lang meron kaya ganon ang tunog."

Wait...wait lang...mukhang napalakas yata bigla ang sound system. Hindi klaro sa kanyang tainga ang sagot ng babae.

"I'm sorry..." aniyang ngumiti na parang modelo ng dental clinic. "What did you just say?"

"I said, my husband has a foreign blood. Kaya Marzouq. Oh, speaking! Here he is, Ali."

Danico was gawking at the fairest lady of the night. Disbelief was a picture of his face.

Husband? Did she really said husband? Meaning may asawa na ang fairy niya?!

Tila gumunaw ang mundo ni Danico na kanina ay napapaligiran ng iba-ibang makukukay na bulaklak. Ang lahat ng petals niyon ay nagsilagasan at ang asul na langit ay nabalutan ng makulimlim na ulap.

Ganoon ang kanyang eksaktong naramdaman nang makalapit na ang lalaking nakaitim na suit at umakbay sa kaharap niyang babae.