The Forbidden Man

WARNING: 🔞 Slow burn but R-18  I never wanted to fall in love, not even in Belleza Maria, because I don't intend on staying here forever, but I guess my heart will stay here and wither. "Miss, I adore you. I adore you to pieces. And I couldn't avoid you no matter how many times you pushed me away. No matter how hard I tried to follow your wishes. No matter how restrained I was." I couldn't help but melt under his earnest tone. He's seven years younger than me, yet here I am—feeling small beneath his gaze. He looked at me like I was the most valuable thing in the world that he couldn't have. And like him, I was denied the chance to touch his beautiful face. I couldn't answer him. I couldn't find the words to defy his. I just stared at this lovely young man. His chestnut hair shimmered under the faint yellow light from the bulb outside our quarters. A thousand stories could be read in his hazel-green eyes, like a sepia photograph. I tried not to look, but their pull was magnetic. I've often imagined tracing my fingers from the bridge of his sharp nose to his pouty lips, down to his tense jawline. He stepped closer, and his beauty glowed even more. I could only take shallow breaths. "Don't push me away anymore, please," he murmured. I knew this would happen... but this time, I let him. His red, soft lips landed on mine. My stomach exploded with fireworks. My knees turned to air as he pulled me close, his arm sliding around my back. And I—God help me—I liked the tingling feeling building with every movement of his lips. I could taste the mint on his breath, feel the warmth of it mixing with mine. When his tongue brushed against mine, I stopped thinking altogether. I shut my eyes. And finally, I let go. I've allowed his flame and glitz to burn me. I am doomed. Sometimes people have an inclination toward things that are strictly forbidden. Sometimes people have cravings for things that they know are bad for them. Sometimes people want things they can't have, and that's what happened to me. I never wanted to fall in love throughout my days of achieving my objectives, not even with Belleza Maria. "I really like to teach in a remote area, you know, the provinces." I squared my shoulders to emphasize a point to my parents. "Ate, been doing these things, then why can't I?" "Napakabata mo pa anak, i-enjoy mo muna ang buhay mo rito sa siyudad. Kakapasa mo lang ng board at isang taon ka pa lang na nagtuturo rito." "Ma," I replied, clutching my mother's arms to explain further. "This is exactly what I'm looking for. It makes me glad to be able to teach students in a remote location. Please accept my calling." I can understand my parents' emotions as they drove me to the airport, and I haven't completely convinced them that the location I've chosen is safe for me. Ganito naman sila palagi sa mga kapatid. Si Ate Marciana ay isang volunteered medic at teacher sa UN organization. Si Kuya Mauricio ay isang pari na ngayon. Ako naman ay isang babaeng gustong maging guro sa malalayong lugar na pinagkaitan ng malapit na eskwelahan. Si Merlion na lang ang naiwan kasama ang magulang ko. They can't take away our ardent interest in helping people because that is how they raised us. Our family instilled in us humanity, altruism, patriotism, and faith in God. Buwan ang proseso bago ako natanggap na public teacher sa isang Isla malapit sa Guimaras. Malaking puntos ang porsyento nakuha ko noong board exam ko, certificates and seminars at sa exam na kinuha namin sa pag-apply sa public school, kaya kahit isang taon lang ang naging experience ko sa pagtuturo ay natanggap agad ako. I did my best in my demo teaching; I did my best to be accepted in the school without the help of those relatives who could back me up. Dahil ganoon kami ipinalaki ng magulang namin, ang maging fair at makatao. I am an orderly, organized, and crisp girl when it comes to my movement, and I don't get why it takes only a cold, long stare to breathe my proper attitude away. Hindi ko mapigilan ang mainis habang tinititigan ako ng binatang nasa harapan ko ngayon habang nakasakay kami sa bangka na siyang maghahatid sa amin sa isla ng Belleza Maria. He is intensely staring at me, and it makes me feel conscious about how I look right now. He gawked at me in an insulting way, as if I were the dumbest and ugliest person in the boat. Hindi ko dapat na patulan kaya hininahon ko ang aking sarili at nag-iwas ng tingin. Humalukipkip na lang ako habang sinasagot ang mga tanong ng aking co-teachers na makakasama sa eskwelahan. Maiingay ang grupo ng mga binatang nakasabay namin, nagsisigawan at nag-aasaran na para bang sila ang may-ari ng sasakyan namin. It was a beautiful and expensive inter-island boat, and I really assumed we'd be transported only with the teachers, but they let in a group of quirky boys with us that seemed only here for an outing. "Public transpo ba 'to?" tanong ko kay Sir Makoy na katabi ko. Humahampas ang alon sa Bangka pero dahil nasa loob kami ay sa salamin tumatama ang dagat. "Ah. Hindi, pinahiram sa atin ng mga Jalandon 'to," saad nito na sinamahan ng ngiti. May mga kamag-anak ako rito sa Guimaras, kaya dito ko rin piniling magturo at wala na akong mga kilala bukod sa kanila. "The Mayor in this place?" tanong kong muli at tumango ito, napa-wow na lang ang bibig ko. "Ang bata mo pa Ma'am, pero naisipan mong magturo sa isla?" tanong ng pinakamatandang Teacher. Hindi niya siguro narinig iyong sagot ko nang ipakilala kami sa isa't-isa. "Gusto ko lang po-" mahiyain kong sabi. "Whoa! Really? You are going to be a teacher in Belleza Maria's school? Akala ko kaedaran ka lang namin ma'am." Napadako muna ang tingin ko sa binatang mataman ang titig sa akin bago ko tinitigan ang binatang nagtanong. 'Close ba kami? Tinuruan ba siya nang maayos ng magulang niya na hindi makikisalo sa usapan ng mga nakakatanda?' Tinaasan ko lang siya ng kilay at hindi sinagot. "Nethry..." Nilakihan ng mata ni Ma'am Vasco iyong nagtanong sa akin. "Chill ka lang Ninang gusto ko lang na makipagkaibigan kay ma'am." Ngumisi ito at nilingon akong muli. "What's your name?" Tinitigan ko siya, sa huli ay napilitan na lang akong ngumiti, pero mas pinili kong manahimik na lang, at least I smiled. "Baka po maging teacher ka namin ma'am. Ano pong f*******: account niyo?" Nakisali na rin ang isang binatilyo. Napakamot na lang ako sa kilay ko nang sundan pa iyon ng tanong ng iba na hindi ko masagot. Paano ko ba masasagot iyong mga personal na tanong na'may boyfriend ka na ba? Ilang taon ka na?' "Hindi niyo siya magiging teacher kasi sa Belleza Maria nga siya magtuturo diba?" sagot ni Ma'am Locob na mukhang ilang taon lang ang tanda sa akin. "Eh 'di lilipat kaming Belleza Maria," sabat ng isa na sinabayan naman ng tawa. "Mga ijo tigilan niyo na yan. Kita niyo naiinis na siya sa inyo dahil sa ingay niyo tapos guguluhin niyo pa?" sagot muli ni Ma'am Locob. "Edi sana sumakay siya mag-isa sa ibang bangka kung ayaw niya ng ingay." Tumatawang sabi ng binatang kota na sa kakatitig sakin nang nakakainsulto. "What's harmful about the questions? Hindi ka magtatagal dito ma'am kung ganyan ka kataray-" pagpatuloy niya. "Axis!" Pigil ni Ma'am Vasco sa binatang nagpakulo bigla ng dugo ko. Kung kanina naiilang ako sa titig niya, ngayon naiinis na. "Just stating the facts, ma'am. I have been observing her the whole time. That is not how teachers act outside the room. Wala pa nga siya sa klase strikta na siya." Humalukipkip pa ito upang ipakitang mas mataas siya sa akin at isa lamang akong mababang nilalang. Napakunot ang noo ko. I have never been in a situation where a kid demeaned my habit of talking less. Narinig ko ang pag-singhapan noong ibang teacher na kasama ko sa sinabi nito. Para bang isang pribilehiyo pa ang pagsasalita nito na sinang-ayunan ng dalawang babaeng teacher na di nalalayo sa edad ko kasama na si ma'am Locob. "Tama, kailangan talaga friendly," komento ng isang batang teacher. Napalingon ako rito. Parang nakalimutan ata ng teacher na ito na ako ang sumubok na makipag-usap sa kanya, pero hindi niya ako pinansin. Anim kaming mga teachers at lima namang mga binata. "No offense meant kids. I just find the questions too personal. If you are mature enough, you wouldn't push it more if you see me uncomfortable with questions," saad ko. Tumawa na naman binatang may matalas na dila, mas lalo lang akong naiinis. "Don't call us kids. We can make a woman that's a decade older than us pregnant." His statement made me feel humiliated. It sounds so vulgar that I am not used to it, the teachers' reactions were half different, some of them laughed at it, few including ma'am Vasco and I find it offensive. "Enough of it, Axis," si ma'am Vasco na may ma-awtoridad na nagsalita para pigilan ang nakakainsultong tawanan ng mga lalaki. Para bang sinasabi nilang, 'Sunog si ma'am, walang masabi boo!' "Galangin niyo si Ma'am Denieste, mas matanda sa inyo yan at teacher yan," sabing muli ni ma'am Vasco. Hindi ako makapaniwalang may ganitong ugali ang mga bata rito sa probinsya. I stereotyped kids in rural areas, thinking they are more demure and respectful than the students in a city. I was wrong. "Ma'am Vasco, my friend here just wanna know her name." Iminuwestra pa ng binatang kinaiinisan ko kung tumitig ang kanyang palad para mas lalong idiin ang argumento niya. "And how old is she? 'Yon lang naman, anong personal doon? diba Ma'am Denieste?" Binalingan niya ako upang manghingi pa ng justification sa nakakayamot niyang sinabi. Napapailing na lang ako. "Kids love to argue. They make small issues big. When you are mature enough to respect my silence, I'll tell you next time. You guys study first," sabi ko pero imbes na mainsulto ay tinawanan niya ako. Okay! That's it! Hindi na talaga ako papatol, kahit anong mangyari. "Sige, pupuntahan kita kapag hindi na ako kid," said Sabi Nitong Nakangisi. "Gusto ko 'yong pa-mysterious eh." Nakangisi siya habang sinasabi iyon. "Ako, hihintayin kitang magbinata, Axis!" Tumatawang sabi noong teacher na mukhang kaedaran ko lang. Alam kong pabiro iyon, pero hindi ko akalain na magagawa niyang sabihin iyon sa isang estudyante at menore de edad. "Someone just challenged me; I should give her a fair and good fight." Nakatitig ito nang mataman sa akin habang sinasabi iyon. Maingay ang mga teacher at mga binata, kaya't hindi ko alam kong iyon ba ang eksaktong sinabi niya ngunit hindi ko na binigyang pansin pa iyon. Pinanindigan kong hindi na sasagot pa dito. Pagdaong ng bangka ay parang nakain ko nang palihim ang sinabi kong 'kid'. Alam kong mahahaba ang biyas nila, pero nang tumayo na sila ay mas lalo lang akong nanliit sa aking kinauupuan. Lalo na noong dungawin akong nakangisi ng binatang may matalas na dila. "Maam, 'pag di na ko kid, usap ulit tayo," sabi nitong kumindat at ngumisi. Para akong na-eskandalo sa ginawa niya. Hindi ako sanay sa mga ganito. "Pagkatapos niyo raw mag-usap nang masinsinan ma'am, gawa raw po kayo ng kid!" Sabat noong isa habang tumatawa at kagaad na pabirong itinulak naman siya noong binatang pinainit ang aking ulo. Mas lalo lamang akong naeskandalo sa bawat binibitiwan nilang mga salita. "Ilang kids daw ma'am?" pahabol pa nong isa na siya namang natigil dahil pabirong sinuntok naman ito sa balikat noong binatang nakakainsultong tumingin sa akin. 'Ang babastos!' Muli akong nilingon ng binata at nginisihan ako.