Tahimik kaming naglalakad sa hallway ng hotel, pero ‘yung presensyang bumabalot sa pagitan namin? Grabe. Para akong sinisilaban sa ilalim ng emerald green kong dress. Nakasuot ako ng heels, straight posture kahit ang totoo ay para akong naglalakad sa edge ng isang cliff. Parang eksena sa pelikula na hindi ako ang bida, pero ako ang kinakabahan. Ayokong mapabilang dito, pero heto ako, hinahatak ng script ng tadhana.
Sa gilid ko, naroon si Terrence at tahimik, pero ‘di maikakaila ang power aura ng lalaking ‘to. Alam mong sanay makakuha ng atensyon kahit walang ginagawa. Kita ko sa peripheral vision ko ang composed niyang katawan, confident sa bawat hakbang, parang may sariling soundtrack habang naglalakad. Yung tipong kahit hindi ka interesado, mapapatingin ka pa rin.
“Evie,” bulong niya.
