EVAN POV
Kung may award lang talaga sa pinaka-petty na ganti, sigurado akong may tropeo na ako ngayon. Gold pa. May engraving pa: “Para kay Evan Belloro, ang lalaking hindi marunong magpatawad kapag inasar.”
Hahaha.
Grabe. Sobrang sulit.
Kasi ngayon si Diyosa ang nagwawala.
At ako?
Nasa sulok lang.
Tahimik.
Pigil ang tawa.
Masayang-masaya.
“EVAAAAAN!” sigaw niya habang hinahabol ako, may hawak na tsinelas. “LUMABAS KA DIYAN!”
Nakasilip lang ako sa likod ng puno ng mangga, nakayuko, takip ang bibig ko para hindi ako marinig tumawa.
Relax ka lang, Evan, sabi ko sa sarili ko. Kapag tumawa ka, patay ka.
“ALAM KONG ANDIYAN KA!” sigaw niya ulit. “ISA LANG! ISA LANG SASAPAKIN KO!”
Liar, bulong ko. Mga sampu ‘yan minimum.
Earlier kasi ayoko mang aminin napasobra yata ang ganti ko.
