THIRD PERSON POV
Pagdating nina Evan at Diyosa sa bahay sa Bicol, tahimik ang paligid yung klaseng katahimikan na parang may iniingatang damdamin. Dahan-dahang bumukas ang gate, at agad bumungad sa kanila ang bakuran na puno ng alaala: ang lumang puno ng mangga, ang bangkong kahoy na kupas na ang pintura, at ang mga paso ni Lola Elena na tila mas marami pang halaman kaysa alaala huminto si Diyosa sa paglakad.
“Evan…” mahina niyang sabi.
Sa gitna ng bakuran, nakaupo si Lola Elena sa maliit na bangkito. Hawak nito ang isang eroplano laruang kahoy, simple, magaspang ang gilid, halatang gawa ng kamay. Paulit-ulit niya itong pinapaikot sa ere, parang batang naglalaro, habang ang mga mata niya’y punô ng lungkot at pananabik.
“Eroplano ‘to…” bulong ni Lola Elena sa sarili. “Laruan ni Lucien ‘
